Help me.

…Ik gooi mijn laatste sigaret weg, what am I suposed to do? Ik weet het allemaal niet meer. Terwijl ik aan de rand van een hoog gebouw sta, begint het zachtjes te regenen. Ver beneden zie ik lichtjes van auto’s, ze lijken allemaal zo ver weg van realiteit. Mijn zicht wordt verblind door tranen. What am I suposed to do? Mijn leven naar de klote, de liefde verkloot, het lijkt net een droevig liedje. Een sad lovestory. Fuck dit allemaal ik kan het niet meer aan. Ik sluit mijn ogen, ik durf het eigenlijk niet. Ik moet wel. En met één laatste blik naar de hemel, laat ik me vallen. De vrije val. Ik voel de wind suizen. Ik hoor het geluid van de sirenes. Mensen die mij zogenaamd komen redden. Ik val neer op de stoep. Ik hoor mijn botten breken, maar ik voel niks. Ik loop het heldere licht tegemoet. schuldgevoelens overvallen me.

Het begon met het snijden. Het was de enige manier om mezelf een klein beetje te bevrijden van de helse pijn. Met een schaar in mijn benen, polsen en buik snijden. Ik wou dat ik nooit geboren was.
Daarna de drugs. Soms nam ik wel 3 pilletjes tegelijk. Who cares. Mijn “vrienden” zeker niet. Het voelde zo goed, even van deze wereld af, mijn leven leek soms zo veel beter. Als ik pilletjes nam voelde ik me net superwoman. Het was een geweldig gevoel. Ze noemden het “White Magic”. Het heeft zijn naam wel eer aangedaan. Maar dan kwam het echte leven weer. Het snijden hielp niet meer. Ik moest steeds dieper en dieper snijden. Ik werd soms zo duizelig.
Mijn ouders betrapten me één keer met mijn witte magie en ik werd uit huis gegooid. Waar ik heen moest kon ze geen ene fuck schelen. Ze wouden die “troep” niet in hun huis. Ik wist niet waar ik heen moest, die ancht heb ik op een bankje geslapen. Ik had nog 3 pilletjes en nam ze allemaal. Het werd zwart voor mijn ogen. Toen ik weer wakker werd lag ik in een ziekenhuis. Allemaal mensen om me heen. Niet mijn ouders, ook niet familie. Nee, mijn vrienden waren er voor me. Ze hadden wel een plaats voor me. Ergens waar ik niet meer hoefde te betalen voor de witte magie. Ik hoefde er niet zoveel voor te doen zeiden ze. Voor mij leek het net de hemel op aarde. Al snel bleek dat niets minder waar was. Dat ik er niet zoveel voor hoefde te doen was waar. Dat het me zou breken werd er niet bij gezegd. Ik kwam daar in een vies appartement, maar ik was al blij dat ik al wat had. De eerste twee weken was het echt hemel op aarde, witte magie zoveel je wilde eten, veiligheid. Alles wat je maar wilde. Het kon allemaal. Maar al snel moest ik werken voor de witte magie. Er kwamen mannen langs, vieze stinkende zwetende mannen. En ik moest ze plezieren. Ik was de hele tijd zo high dat ik er niks van doorkreeg wat er nou eigenlijk gebeurde. En dat was wel goed. Ik werd ongelukkiger en ongelukkiger nam steeds meer witte magie, tot mijn vrienden besloten dat ik maar geen witte magie meer moest gebruiken. Ik kreeg niks meer. Maar ik moest nog wel werken. Het was geen hemel op aarde meer. Het was hell walking the earth. Na een halfjaar kon ik het niet meer aan. Ik besloot om te ontsnappen. Ik pakte de spullen die ik had, deed mijn jas aan en liep de deur uit. Ik was bereidt om te vechten voor mijn vrijheid. Toen ik buiten stond besefte ik pas dat ik mijn leven
zwaar verkloot had. Ik wilde niet meer. Ik wandelde naar een parkje vlak bij het appartement en besloot om daar mijn nacht door te brengen. Midden in de nacht werd ik wakker en hoorde schreeuwende stemmen. Ze waren naar me op zoek. Rustig liep ik naar het dichtstbijzijnde flatgebouw. Ik had mijn plan al klaar. Ik nam de brandtrap en rende naar boven. Ik had er geen zin meer in. Ik bleef even stilstaan op de 7de verdieping en liet mijn laatste vooraadje witte magie naar beneden vallen. Ik was er klaar mee. Ik steek mijn laatste sigaret op en ren verder. Ik ben boven en loop naar de rand. Ik rook hem tot de filter…

oh ik dacht dat et like, echt een vraag was waar ik mee moest helpen…

heftig…

haha ach ja dat trekt aandacht eh? :stuck_out_tongue:

Ik schrijf best wel heftig ja, maar ik kan niet anders
Ik kan geen zoetsappige liefdesverhaaltjes schrijven. :stuck_out_tongue:
Dat wil gewoon niet. xD

Lijkt wel heel realistisch, net of heb je zelf iets soortgelijks meegemaakt…

Maar dat mag niet.

Dat was een grapje. :stuck_out_tongue:
Maar zo heet het verhaaltje gewoon. :stuck_out_tongue:

Ik moet je teleurstellen, maar dat heb ik niet :stuck_out_tongue:
Ik leef een gelukkig leven en ben niet van plan
om ooit drugs te gaan gebruiken of zelfmoord
te plegen.
Maar mijn inspiratie komt vooral als ik
plaatjes zie van bijv. een gebroken meisje.
Dan ga ik er automatisch een heel verhaal
achter bedenken. en zo komen mijn verhalen :stuck_out_tongue: