Help, ik wil hem niet kwijt

Hoii,
Maandag is het uit gegaan met mijn vriend. We hadden bijna 9 maanden een relatie MAAR waren daarvoor wel al 4 jaar beste vrienden. Ongeveer een maand geleden vertelde hij mij dat ie soms twijfelt over z’n gevoel voor mij. We hebben besloten elkaar een week niet te zien, iets wat hij niet eens volhield en dus al eerder contact zocht. We hebben gepraat en hadden het idee dat we elkaar veel te veel zagen en ook veel te weinig leuke dingen deden. Simpelweg omdat we niet heel veel keus hadden door de Corona-crisis waardoor alles ongeveer dicht was. Die weken erna voelde de relatie heel raar. Ik heb het idee dat we onbewust elk moment dat we samen waren aan het overdenken waren. Daardoor kan je natuurlijk ook niet echt genieten van het samen zijn, omdat je er continu mee bezig bent hoe je je voelt.

Daarbij ken ik niemand die zoveel nadenkt en over analyseert als hij. Voorbeeld: hij twijfelt zelfs of ie van z’n ouders houdt, want tja wat is nou de definitie van houden van. Omdat ie sowieso al niet lekker in z’n vel zit en zichzelf helemaal gek maakt met z’n gedachtes, gaat ie sinds kort naar een psycholoog. Iets waar ik heel erg trots op ben dat hij het doet!

Na 3 weken een soort van afstand hebben gehouden, vertelde hij me dat ie continu bezig is met de twijfels. Ik heb 'm de dag erna op de man af gevraag “Wat wil je nou? Is het uit?” Hierop antwoorde hij na een lange stilte met “Ja”.

Het doet me gewoon zoveel pijn. Hij zegt tegen me dat er niks negatiefs aan mij is, hij zichzelf met niemand anders ziet, ik het liefste, mooiste, grappigste, meest bijzondere en unieke meisje ben dat hij kent, maar het gevoel niet meer zo heeft. Daarbij zei hij dat ik de enige ben waar hij zichzelf bij kan zijn.

Het frustreert me zo erg dat ik waarschijnlijk hetzelfde gevoel heb als hem, namelijk: Ik hou van hem, ben niet meer zo verliefd als in de eerste maanden, maar dat is logisch. Verliefdheid verdwijnt langzaam, maar je gaat de ander zien als iemand die je leven verrijkt, iemand die bij je hoort.

Ik ben zo bang dat hij denkt dat ie iets moet voelen, terwijl hij dat nooit zal gaan voelen. Dat hij het te perfect in z’n hoofd heeft. Dat we gewoon hetzelfde gevoel hebben voor elkaar, maar hij denkt dat het gevoel wat hij heeft niet goed is.

Ik weet dat het goed is dat de relatie klaar is. Ik heb nog een pauze “aangeboden”, maar we kwamen tot de conclusie dat hij dan naar een deadline toe gaat werken en continu bezig gaat zijn met nadenken welke keus hij moet maken. We hebben besloten geen contact meer met elkaar te hebben, in de toekomst wel weer, maar nu even niet.

Het is uit, dat weet ik. Maar omdat ik zie dat hij sowieso niet goed in z’n vel zit, voelt het voor mij heel erg alsof er een pauze in onze relatie is, waarvan hij zeg maar niet weet dat het een pauze is. Puur zodat zijn geest even rust krijgt.

Ik ben zo bang dat hij me gaat missen de aankomende tijd, maar dat weer gaat over analyseren en gaat denken “Ja ik mis d’r, maar nee ik ben niet meer zo verliefd als dag 1, dus het is beter zo”. Terwijl hij natuurlijk nooit dat gevoel van dag 1 zal krijgen.

Ik weet niet zo goed wat mijn vraag is, maar advies op welke manier dan ook zou fijn zijn <3

Ik zie nu ook (lekker stalken, moet ik niet doen) dat hij muziek luistert met de tekst: “But how am I supposed to love you when I don’t love who I am?” en ik vind het zo’n verschrikkelijk kut idee dat het nu heel slecht met hem gaat en ik er niet kan zijn om hem te helpen. Ben bang dat mensen niet doorhebben dat het niet goed met hem gaat, ook buiten de relatie om.

Heel eerlijk gezegd zou ik het zo houden en ook afstand nemen.
Hij klinkt niet als iemand die helemaal voor jou kan gaan. Je verdient iemand die niet zo veel twijfelt, zelfs als twijfelen bij zijn persoonlijkheid hoort.
Ik denk dat je daar echt ongelukkig van wordt.

Gun jezelf ook de tijd om dit te verwerken (kan echt wel even duren) maar laat het wel los… Zoek afleiding en plezier in andere dingen.

Jij bent de enige die jezelf kan helpen. Niet stalken, niet te veel nadenken. Doe wat goed is voor je. Je bent ook niet verantwoordelijk voor zijn geluk.

Het lastige is dat hier jaren vriendschap aan vooraf is gegaan. Het is zo’n lieve jongen en het is zo vervelend om te zien dat de twijfels niet alleen bij mij liggen, maar hij echt enorm met zichzelf in de knoop zit. Hij heeft alles wat ie wil, maar toch lijkt ie niet gelukkig. Het is toch gemeen en egoïstisch om hem zomaar te laten gaan… Ik twijfel of ik misschien over 2 maanden ofzo contact met 'm op moet nemen, misschien dat ie dan rust heeft gevonden.

Meid misschien een hard pill to swallow maar je moet hem echt loslaten. Naast dat hij het aardig duidelijk heeft gemaakt wat hij wil is het ook totaal niet goed voor jou om vast te houden aan iemand die met zichzelf in de knoop zit. Een relatie stoppen, omdat je nog niet je eigen gevoelens kent en niet weet wat je wil is imo heel mature en ook de manier hoe jullie er mee om zijn gegaan is ook goed verlopen voor zover ik lees. Mijn advies is hem gewoon laten gaan en als hij je terug wil dan laat hij dat vanzelf wel merken en if its meant to be it will be.

Even loslaten. Mijn advies is op jezelf focussen en eventueel casual daten met anderen, leuke dingen doen met vriendinnen, en dan eventueel over een paar maanden, als je het dan nogsteeds wil, eens met hem praten. Maar ga niet zitten wachten tot hij naar je terugkomt, het is graag of niet. Je verdient beter.

Het doet me pijn dat hij letterlijk heeft gezegd dat ik de enige ben bij wie hij zichzelf kan zijn. Ik snap dat ik het moet loslaten, maar ik ben zo bang dat hij het allemaal niet meer ziet zitten doordat ie zo ongelukkig is met zichzelf en dat ik er dan niet ben geweest om te zeggen dat er mensen zijn die van hem houden :frowning_face: Echt een k*tsituatie