Help! Ik twijfel...

Een hersenspinsel die heel warrig is en alle kanten op gaat, toch hoop ik dat jullie me een beetje kunnen helpen, ik moet mijn twijfels kwijt…:

Ik twijfel. En ik dacht dat dat oke was en dat het er allemaal bij hoorde. De volgende dag zou ik erom lachen. Dat ik me zo druk had gemaakt!

Maar het punt is, ik zit er al twee weken mee en hoeveel ik probeer te denken dat ik me er geen zorgen over hoef te maken, doe ik dit juist wel en ik kan er niet mee stoppen, het komt altijd terug. Op school denk ik “wat doe ik hier?”

's Avonds laat popt het weer op in mijn hoofd en lig ik uren te piekeren. Ik slaap niet goed meer. Ik slaap uberhaupt nauwelijks.

En ik kijk zo op tegen dinsdag. Mijn eerste stagedag. Ik heb dus nog niet eens stagegelopen, misschien stel ik me gewoon hartstikke aan. Of het voldoet aan mijn verwachtingen en ik kan wel door de grond van het klaslokaal zakken.

En ik voel me zo ontzettend dom, ik dacht dat ik eindelijk op mijn plaats zat. Ik hen zoveel leuke nieuwe mensen leren kennen. Mijn klasgenoten zijn heel chill. En zelfs de lessen zijn oké! Pedagogiek is heel interessant, bij levensbeschouwing kan ik mijn hersenspinsels kwijt, en ik ga met plezier naar schrijven, bevo, drama en muziek. Als je dat zo leest zou ik niet moeten zeuren.

Ook heb ik een HELE grote liefde voor kinderen, wat een droppies. Maar dat voor de klas staan… Wat als ik ze niets kan leren? Wat als ik daar niet toe in staat ben, ik ben te lief, te stil, te bang, te mezelf. Maar ik wil me niet voordoen als iemand anders.

Ik ben een introvert. Ik ben onzeker, angstig, mentaal onstabiel. Ik ben toch geen goed voorbeeld?

Bovendien heb ik mijzelf en mijn passies aan de kant geschoven, heb ik gemerkt. Kinderen zijn de ministers en burgemeesters van de toekomst, zij zijn belangrijk. Maar IK ben ook belangrijk, dit vergeet ik zo ontzettend vaak. Ik wil maken, creeëren, zingen, dansend door het leven gaan. Op dit moment ben ik aan het kruipen.

Waarom heb ik de PABO dan ooit gekozen? Eerst dacht ik dat ik dit echt wilde. Ik dacht dat ik “juf Janneke” was, nu moet ik erom denken die titel niet uit te spugen. Hoe ben ik hier dan terecht gekomen?

“Och jaa, jij bent echt zo’n typische juf!”
“Ach, je gaat uiteindelijk toch wel de PABO doen, ik weet het zeker.”
"Ik wou dat ik bij jou in de klas zat!

Een greep uit de reacties toen ik vroeg wat anderen dachten welke opleiding bij mij zou passen. Vriendinnen, ouders, leraren, decanen. Ikzelf kon het totaal niet voorstellen. Ik twijfelde zo ontzettend erg, maar ondertussen kwam 1 mei 2017 (de deadline) steeds dichterbij.

Ik ben het zelf gaan geloven.

Ze zeggen wel:
“whatever you decide to do, make sure it makes you HAPPY.”
Wat als ik gewoon door moet zetten, en het dan opeens veel beter wordt? En zo niet, wat staat me dan te wachten?

Heey!

Ik heb dit soort situaties ook vaak dat ik mijzelf druk ga maken om iets waar het eigenlijk helemaal niet voor hoeft. Ik vat het zo op dat jij heel graag met kinderen werkt en ze ook graag wilt helpen (dat kan op elk gebied zijn). Ik vind het oprecht super goed van jou dat jij voor zo’n opleiding en later een leraren baan kiest. In de huidige maatschappij zie je vaker dat mensen toch voor hunzelf kiezen dus vaker iets waar zij zelf baat bij hebben (en ja dat doe ik ook weleens!). Jij kiest om kinderen te onderwijzen. Jij vertelt dat je erg onzeker bent, maar ik ga je eerlijk zeggen dat is elke juf/meester in het begin stadium. Je moet zeker van jezelf zijn, jij kan dit aan! Je zei ook dat je bang was dat je niet meer jezelf zou kunnen zijn. Tuurlijk in sommige situaties moet je ingrijpen en moet je een toontje harder praten: dit betekent absoluut niet dat jij iemand anders bent! Iedereen is anders op zo’n moment, wij kunnen niet de hele dag glimlachen. Zoals ik het leest, voel jij vaak erg onzeker, omdat je (volgensmij) nog niet echt weet hoe je met een grote klas om moet gaan. Als jij een paar keer dat hebt gedaan dan leer jij er vast meer over en kan jij er beter mee omgaan. Laat jouw onzekerheid niet jouw droom verpesten! Je vertelt ook dat je niet zeker weet of je echt leraar wilt worden. Ik zou kijken hoe deze studie bevalt, probeer het eerst en zie de minpunten en de pluspunten. Maak een soort lijstje waarbij je opschrijft wat de positieve dingen zijn en wat de negatieve, bedenk hierbij een soort oplossing hoe iets negatiefs toch iets positiefs kan worden. Als er dan toch meer dingen zijn waarbij je geen ‘oplossing’ kunt vinden, moet je deze studie niet afmaken en verder gaan oriënteren op andere studies.
Trouwens niet over de je eerste stagedag piekeren, probeer zoveel mogelijk aantekeningen te maken en goed te kijken hoe de leraar/lerares de groep handhaaft: the golden tips :slightly_smiling_face:

Ik hoop dat ik jou hiermee geholpen heb!
Groetjes,
Eb