Help Ik kan niet rekenen

Help, zoals de titel al zegt heb ik even hulp nodig. Als ik aan het einde van het jaar niet overal minimaal een zes voor sta haalt mijn moeder me van school (en die wil sowieso al dat ik een NT profiel kies), opzicht is dat geen probleem, maar met science (scheikunde en natuurkunde gemixed) en wiskunde is het wel een probleem. Bij beiden moeten we veel met formules werken. Met science kan ik mezelf waarschijnlijk nog net wel redden alleen wiskunde is een totale ramp. Ik verberg al jaren voor mijn moeder dat ik eigenlijk hartstikke slecht ben ik rekenen (niet eens wiskunde). Ik gebruik nog steeds mijn handen als ik formules moet oplossen en als ik ding moet optellen en aftrekken, zelfs als het hele moeilijke en ingewikkelde formules zijn, ik kan tot de 70 gewoon tellen maar daarna wordt het moeilijker, als ik het geconcentreerd doe kom ik tot de 130 zonder fouten maar als ik me niet concentreer kan ik het ongeveer tot 70 en als ik moe ben ga ik al eerder fouten maken. Ik kan heel moeilijk getallen opschrijven als ik ze hoor, of als ik ze in mijn hoofd maak, ik kan ook niet van een getal 70 bijvoorbeeld makkelijk zeventig opschrijven, dat vind ik ook heel moeilijk. Ik kon vroeger alle tafels wel heel goed maar dan meer dat ik de gewoon uit mijn hoofd opzeg dan dat ik echt begrijp wat ik zeg, nu moet ik zelf voor 7x4 en 3x8 een rekenmachine of mijn handen gebruiken. Maar ik kan wel redelijk abstract denken maar ik denk dat dat eerder is omdat ik een heel uitgebreid vocabulaire heb en daarom dingen soms makkelijker begrijp. Maar omdat ik een IQ van 154 heb moet ik van mijn moeder hoog presteren terwijl ik dat totaal niet kan, ik mag van haar ook geen talen (waar ik zo’n beetje mee getrouwd ben, de liefde van mijn leven) studeren of later in mijn pakket nemen of biologie of psychologie studeren. Ze zegt dat het nutteloos is en ik er later spijt van ga krijgen, omdat ze zelf rechten heeft gestudeerd. Aan de ene kant begrijp ik wat ze bedoelt, maar ik weet ook zeker dat dit anders is, ik heb wel vaker iets gedaan waar ik later spijt van kreeg maar hier heb ik echt een goed gevoel bij, al drie jaar lang (ik heb twee keer de eerste gedaan omdat ik van school veranderde). Het is niet dat ik het niet wil leren of begrijpen maar ik kan het niet, ik kan als ik de formule ga uitpluizen wel begrijpen wat ik moet doen en hoe de formule in elkaar zit, waarom ik iets zo moet uitvoeren, maar ik onthoud het niet, en mijn wiskunde leraar zegt dat ik probeer om de situatie uit mijn hoofd te leren maar dat het principe bij mij blijft steken, ik sta nu net hoog genoeg voor wiskunde (6,3) maar dat komt omdat ik een werkstuk moest maken (en dat is niks meer dan informatie bij elkaar zoeken en in eigen woorden opschrijven). Ik vrees nu dat ik de volgende periode weer omlaag ga en van school af moet wat ik absoluut niet wil, ook omdat ik voor het eerst in mijn hele leven op een school zit in een klas waar ik niet gepest en buiten gesloten wordt…

Iemand, help?

PS: Sorry als er fouten in mijn stukje zitten, ik heb net erge ruzie gehad met mijn moeder en ze heeft een aantal kwetsende dingen gezegd dus ik denk niet meer zo heel goed na.

Misschien heb je dyscalculie? Praat erover met een vertrouwenspersoon op school, waarschijnlijk kan die je wel verder helpen, ook bv. met het ondergaan van een test of je dyscalculie hebt.

Pardon? Je moet toch doen wat je zelf wilt?
Ik vind dat jij niet goed kan rekenen(join the club) niet zo’n groot probleem, het lijkt er meer op dat je moeder het probleem is.

Sinds wanneer zijn talen nutteloos? :confused:

Als je niet zo goed met cijfers bent, misschien kan het dan zo zijn dat je last hebt van dyscalculie. Ik zou het gewoon eerlijk zeggen tegen je moeder, dat je echt niet goed bent met rekenen. En trouwens, waarom bepaald zij dat jij een NT-profiel moet doen?

Ze wil je van school halen? En wat dan? Je bent 13 en hebt gewoon leerplicht. Of zou ze je op een andere school zetten? En als je gaat studeren; jouw moeder kan je op geen enkele manier verbieden om een taal te studeren. Je bent 13 in de 2e dus zodra je gaat studeren ben je 18 jaar en ben je al helemaal niks meer verplicht aan je ouders.
Maar dat met je rekenen klinkt best ernstig, heb je misschien niet dyscalculie?

WTF? Je ben 13 en er word al zoveel van je verwacht? :confused:
Dat vind ik niet goed hoor.

Heeft je moeder ergens in het leven gefaald en moet jij dat allemaal gaan inhalen ofzo?(zulk soort mensen bestaan)

^ Dat dacht ik ook al

Plus je hebt veel meer aan talen dan aan rekenen… Lijkt mij tenminste.

Mja ik gebruik geen boomdiagrammen in het dagelijks leven :'3
Nuff said.

Ik vind het echt achterlijk dat jij van je moeder niet zelf je profiel mag kiezen. Daar zou ik maar eens met haar en je mentor over gaan praten als ik jou was. Het is echt niet gezond dat je moeder zo tegen je doet en ik denk dat de school het daarmee eens is. Een profiel is er juist voor dat je zelf kunt bepalen wat je wil doen.

Met dat rekenen kan je helaas niet helpen. Daar ben ik zelf ook super slecht in. Daarom doe ik C&M met economie.

Edit: Ah ik heb echt een soort van medelijden met je. Je moet echt met je mentor gaan praten over je moeder hoor! Dat zweer ik! Je moet de vakken kiezen die jij wil, en niet die je moeder wil. Je mentor kan haar vast wel uitleggen dat als je de vakken kiest die je leuk en makkelijk vind je veel succesvoller wordt.

Ik wel:P

OT: je moet kiezen wat je zelf wilt en niet wat je moeder wilt. Je moeder moet je de vrijheid geven om zelf je keuzes te maken. Een taal kan net zo goed moeilijk zijn en daar heb je ook wat aan. Ik kan me voorstellen dat omdat jij je zo druk maakt over het goed doen, dat je in de stress schiet wanneer je moet rekenen en daarom minder presteert dan je kan.

Ik zou naar iemand op school gaan (mentor, vertrouwenspersoon, je favoriete leraar) voor hulp. Maar dan niet met rekenen maar met het overtuigen van je moeder dat ze je op deze manier alleen maar tot last is

En dat kan weer leiden tot faalangst.

Inderdaad, dan ben je nog veel verder van huis.

Ik geloof best dat haar moeder het goed bedoelt hoor, en ik denk echt niet dat je moeder een slecht mens is hoor Victoire! Ze wil dit ook alleen maar omdat ze denkt dat dit het beste voor je is. Maar een leraar of iemand anders van school moet haar uitleggen dat dit niet zo is.

Bedankt iedereen, ik probeer al een paar jaar met haar te praten, zonder succes. En op school zeggen veel mensen het zelfde als jullie, dat mijn moeder te veel verwacht, naja, het heeft mij op sommige vlakken wel geholpen, want als ik naar sommige van mijn leeftijdsgenoten kijk die al roken en geen fatsoenlijk woord Nederlands spreken denk ik wel: ‘Gelukkig ben ik beter op gevoed.’
Hmmm, mijn moeder zegt dat als ik dyscalculie had gehad het allang duidelijk zou zijn geweest, ik weet het niet. Ik zal het er eens op school over hebben. Ik wil in principe wel een beta/techniek iets doen, maar niet meteen het allermoeilijkste, misschien NG ofzo (dat schijnt net iets makkelijker te zijn).
En wat die profielkeuze betreft, dat wordt nog leuk, toen ik negen/tien was en ik zei dat ik atheneum ipv gymnasium wilde doen hebben we voor een paar maanden ruzie gehad (wat heeft geëindigd met dat zij haar zin kreeg, ik depressief werd, en naar een andere school moest waar ik nu zit).
Ik heb ook heel lang gedacht dat dat met tellen normaal was, maar ik kwam er ook pas een maand of 3 geleden achter dat het niet normaal was (ja ik ben soms nogal vreemd, maar je vraagt mensen ook niet zomaar om te gaan tellen).
En ze wil me idd naar een andere school sturen die volgens haar beter is (maar een soort ‘zuster organisatie’ van mijn huidige school is…
Zucht… Ik ga het maandag of morgen eens bespreken op school, ik had vandaag een dag vrij ivm rapportvergadering.

Ik zou gewoon eens aan je moeder laten zien welke vakken je zelf wil kiezen en dan een compromis maken met haar.

en over dat discalculy moet je echt met school bespreken. Dan moet je namelijk een hele test doen enzo.

Ik heb haar al verteld dat je verplicht Frans of Duits moet doen (wat ze niet geloofde) en gezegd dat ik filosofie en economie (als dat er niet automatisch bij zit) kies en dan Frans (ik ben geboren in Duitsland, dus ik neem lekker wat anders). En als ik het kan NG.
En ik bespreek het wel op school. Ik begin wel met eens naar mijn wiskunde docent gaan en vragen wat die denkt (die kan er misschien ook wel wat van zeggen) en mijn mentor, die twee begin ik maar eens mee.

Als ze niet gelooft dat je verplicht een taal moet kunnen je leraren dat in ieder geval tegen haar zeggen :slightly_smiling_face:
En als ze wil dat je zo goed je best doet op school vind ze het vast heel goed dat je Frans kiest in plaats van Duits omdat je daar natuurlijk meer van leert als je al Duits kunt.

Edit: Als je 18 bent kan ze trouwens helemaal niet bepalen wat jij gaat studeren lijkt me. Dus daar zou ik niet zo bang voor zijn.

Zucht… Als ik wil studeren zal ik haar hulp nodig hebben :S
Ik heb maar één normale ouder (de andere zou me alleen maar slaan en uit schelden zeker als hij erachter komt dat ik bi ben, maar dat is een bijzaak), en ik zal toch haar hulp nodig hebben, het enige wat ik zou kunnen doen (wat mijn Frans docente suggereerde is dat ik eerst studeer wat mijn moeder wil en daarna linguïstiek ga studeren (mijn Frans docente had een Nederlands docente die dat ook deed).
Ik ga nu eens bedenken hoe ik dat ga aanpakken met dat discalculy, want nu zegt ze al dat het totale onzin is (ik bracht het voorzichtig ter sprake).

Gewoon naar een leraar gaan en het daar vragen. Dan kun je een test doen en als daar uitkomt dat je het hebt kan je moeder niet meer zeggen dat het onzin is.

Edit: En hoezo heb je haar hulp nodig om te studeren?

Volgens mij is zo’n test best duur, dus daar zal ze wel niet voor willen betalen hm? :confused:
Maar hoezo zal je haar hulp moeten hebben? Je kunt op kamers gaan toch, en je krijgt studiefinanciering?

Trouwens, je moet echt niet toegeven. Wat jij zei over die depressiviteit etc., dat geeft al aan dat je echt op jezelf moet vertrouwen en niet op een ander. Als jij dalijk het profiel kiest dat wél bij jou past en dan goede punten haalt en ook nog zin hebt om je best er voor te doen dan moet ze wel inzien dat dat beter voor je is en dat jij daar gelukkig van word. Het blijft je moeder.