Help: Ik heb er een potje van gemaakt!

Oke, laat ik het een soort van inleiden…

Ik ben vorig jaar een half jaar weg geweest samen met een groep jongeren. Daar heb ik mijn ex ontmoet. Pas na een maand sloeg de vonk over, ik had namelijk een goede reputatie opgebouwd door in de eerste week al met een ander te zoenen. Hoezo? Geen idee, ik was denk ik onzeker, dan durf je niet zo veel op dat moment. Enfin.

Na 5 maanden elke dag - zonder enige privacy - samen geweest te zijn, gingen we weer naar huis… We wonen op zo’n 2 en een half uur reizen van elkaar. Dat is tien maanden goed gegaan, maar na 15 maanden hebben we moeten besluiten om uit elkaar te gaan. Vrienden, school, werk, familie, het werkte niet meer. Het was een lastig en vooral rationeel besluit en ik was er kapot van… We hadden elkaar belooft om contact te houden. Na een erg lief smsje op een brief die ik hem heb gestuurd heb ik het ‘achter’ mij gelaten.

Dat weekend, twee weken na de breuk, ging ik samen met mijn ouders eten bij een ouders van een jongen die ook mee was met die reis. Ik heb met zijn moeder afgesproken om daar een nachtje te blijven slapen. Die anderhalve dag dat ik daar zou zijn is drie en een halve dag geworden, in die dagen heb ik met hem gezoend, en van het een kwam het ander.

Zes weken later zag ik hem weer, het was weer gezellig en leuk… En ik dacht dat ik hem leuk vond. Maar ik wou mijn vriendschap met hem eigenlijk niet op het spel zetten, voor zover ik dat nog niet had gedaan. Dus wij hebben besloten om ‘vrienden’ te blijven, en om niet meer te kloten.

Mijn ex is opgenomen in het ziekenhuis en ligt daar nu al een aantal dagen, hij had een slechte gezondheid, misschien wel een van de reden dat het uit is gegaan. Hij gunde mij namelijk geen vriend met een beperking. Dus morgen ga ik hem opzoeken.

Nu is er ook nog een oude basisschool vriend die ik geen valse hoop wil geven omdat ik niet weet wat ik met mijn gevoelens aan moet! Hij wil graag een keer bijpraten onder het genot van een drankje…

Wat moet ik nu! Ik weet het echt niet! Wie herkent dit?

Jeeetje! Ten eerste: ga naar je ex in het ziekenhuis, en zorg dat je er voor hem bent en laat weten dat je hem wilt helpen. Ik zou niet mijn gevoelens uitstorten, hij heeft genoeg aan zijn hoofd. Als het goed is helpt t al als je laat zien dat je er voor hem bent en dan kan je over de situatie praten.

Die oude basisschool vriend: vind je hem aardig of meer? Ik zou gewoon bijpraten maar dan heel amicaal doen en duidelijk maken dat je niks meer wilt dan vrienden zijn.

Ik ga inderdaad zeker naar mijn ex in het ziekenhuis, en ik bel zo nu en dan ook met hem. We zijn inderdaad niet uit elkaar gegaan met ruzie, maar ik ben zo bang dat ik hem weer leuk ga vinden…!

En die basisschool vriend… Ja lastig. Hij is namelijk helemaal mijn typ, alleen ik zou me zo slecht voelen om wat met hem te beginnen.

Naja, dat had ik dus met die jongen waar ik uiteindelijk drie nachtjes logeerde… Hij kende mijn ex ook behoorlijk goed. Dat was wel even lastig