Hebben jullie dat ook wel eens?

Dat als je iemand ziet die alleen zit op school elke dag, dat je dan medelijden voelt? Ik ben zelf niet populair of sow, totaal niet. Maar ik voel heel snel medelijden met mensen die, blind zijn, gehandicapt of geen vrienden hebben op school en dan altijd alleen zitten.
Het is gewoon heel moeilijk uitteleggen wat ik dan voel. Ik denk een soort van schuldgevoel. Ik zit hier volgens mij al echt heel mijn leven mee en ik zou er graag vanaf komen eigenlijk. Want het lijd nogal af, maar als het niet kan dan zou ik dat ook wel willen accepteren. Ik heb al eens geprobeert de denken; Je kan niet alle last van de wereld op je schouders dragen. Maar dan voel ik me zoo egoïstisch…

Ik hoop dat jullie me kunnen helpen, want ik durf er eindelijk een topic over te maken.

precies dat heb ik ook

Je hoeft je niet schuldig te voelen, want jij kan er ook niks aan doen!
En gehandicapten willen graag niet als zielige behandeld worden. Zelf komt mijn vader uit het afrika. En ik vind het ook zo zielig dat mijn lieve neefjes en nichtjes niet kunnen doen wat ik allemaal in nl doe. Maar aan de andere kant zie ik ze ook genieten van het leven ondanks de slechte dingen die ze mee maken. Maar geloof me, haal die last van je schouders!:slight_smile:

Oeps, twee keer gestuurd:$

Ik ben het wel met je eens wat betreft gehandicapte mensen e.d. maar ik denk wel dat iemand die alleen zit in de pauzes graag wat contact zouden hebben met anderen. Als je er zo schuldig over voelt, TS, waarom knoop je dan niet eens een gesprek aan? :slightly_smiling_face:

Nou ja, in het jaar waar in ik nu zit, zitten de 3e klassers in een speciaal derde klassers gebouw en daar zit zeg maar een meisje alleen. Alleen daarvan zeggen ze dat ze liever met rust wordt gelaten. Want er zijn best wel veel mensen die hebben geprobeert in contact met haar te komen. Maar ze zit zeg maar in haar eigen ‘wereldje’ . En ik heb dus ook gewoon medelijden met haar ook al weet ik dat ze gewoon niet van mensen houdt.

Ik heb dat ook al ben ik nu degene die altijd alleen is.
Al heb ik anderhalf jaar geleden een meisje aangesproken die alleen zat en ze is een goede vriendin geworden op school, alleen ze is er nooit door stage.

Ja, alleen zitten lijkt me ook echt vreselijk. Als een vriendin even iets uit haar kluisje gaat halen en die minuut zit ik dan alleen. Dan voel ik me al zo leeg… Laat staan die mensen met geen vrienden om je heen.

Kijk, het is makkelijk om te zeggen dat je het erg vindt. Ik ben al meerdere keren bij een meisje/jongen gaan zitten die niemand had om tegen te praten. Ooit was er ook een blinde jongen in de klas die ergens ging zitten en plots ging heel die tafel weg, sneu gewoon. Ik ben toen naast 'm gaan zitten en we hebben een gesprek aangeknoopt over z’n blindegeleidehond. Ik wil niet de moraalridder spelen, maar ook mensen die er uitzien alsof ze niet willen praten, hebben iemand nodig. Dus mijn tip : spreek hen aan!

Zulke mensen hebben geen medelijden van een afstandje nodig, maar iemand om mee te praten. Waarschijnlijk zullen ze je heel dankbaar zijn als je er gewoon bij gaat zitten :slightly_smiling_face: Heb je gelijk je goede daad van de dag ook verricht.

Het is geen roddel. Een meisje die nu een vriendin van mij is ging vorig jaar met haar vriendinnen om met dat meisje. En ze wilde serieus met rust gelaten worden en wilde nooit praten en zat alleen maar op der mobiel, vertelde ze. En nu doet niemand nog moeite omdat ze haar haren groen heeft geverfd en niet met de mode meegaat of zo iets…

Ooh dat heb ik ook! Ik ging op de basisschool ook altijd om met de zielige meisjes die geen vrienden hadden. Niet omdat ze nou zou aardig waren, maar omdat ik t zo zielig vond. Maar dat doe ik nu niet meer, word je zo moe van. Maar heb wel altijd medelijden met mensen die alleen zitten etc.