Heb ik de goede keuze gemaakt?

Hallo meiden,

Vorige maand is het uitgegaan met mijn vriend na bijna 9 maanden. We hadden een discussie over dat hij op zichzelf wou wonen maar geen baan had en niet opzoek was naar een baan. Hij is 22. Ik zei dat de enige manier was om op jezelf te gaan wonen was met een vast inkomen. En misschien ben ik daar een beetje te veel op ingegaan want opeens zei hij dat hij zo niet verder kon. Hij vond dat ik me teveel met zijn zaken bemoeide, en dat ik steeds meer op mijn moeder begon te lijken. Hij zei dat ik vergiftigd was met haar bemoeizucht. Dat deed me heel veel pijn natuurlijk. Hij wou er over na denken of hij wel verder met me wou.
's Avonds dacht ik er ook heel veel over na en ik kwam tot de conclusie dat ik wél met hem verder wou. Maar toen hij 's ochtend kwam om te praten bleek dat hij dat niet wou. Hij zei dat hij nog van me hield, maar zo niet verder kon.

Een paar dagen later wou hij dat ik langskwam omdat hij me miste. Dat deed ik natuurlijk niet maar sindsdien hebben we heel veel gepraat. We kwamen samen tot de conclusie dat we weer terug bij elkaar wouden komen, maar pas na mijn full time stage van 6 maanden. Zo konden we dus weer bij elkaar komen in februari. Ik ging daar mee akkoord want ik hield nog superveel van hem. Hij zei dat ik moest veranderen, aan mijn zwakke punten werken, dus dat deed ik. En daar ben ik sinds een maand mee bezig en het gaat heel goed met mij.

Maar gister zei ik tegen hem dat hij ook moest veranderen, ik kijk graag naar de toekomst en ben daar ook veel mee bezig met wat ik allemaal ga doen enzo. En ik heb ook een aanzienlijk bedrag al gespaard daarvoor. Hij doet dat niet, hij leeft met de dag. En ik vroeg hem dus om te veranderen. Hij zei dat we toch niet gingen trouwen dus dat ik me niet met zijn leven moest bemoeien. En later dat ik zijn hart gebroken had. En dat ik nooit iemand tegen zou komen die zo goed was als hij.

Ik voel me hier echt klote over dat ik zijn hart gebroken heb. Ik mis hem heel erg.

Wat vinden jullie hiervan? Heb ik de juiste keuze gemaakt of niet?

hij schuift alles wel lekker op jou af. “Jíj hebt mijn hart gebroken, jíj moet veranderen en aan je zwakke punten werken, jij jij jij” en als je dan zegt “misschien moet jij dat ook doen” gaat hij lopen janken met z’n “bemoei je met je eigen leven”. Hij moet niet zo moeilijk doen.

‘’ Hij zei dat we toch niet gingen trouwen dus dat ik me niet met zijn leven moest bemoeien. ‘’
Lekker aardig. Hij mag welleens even volwassen worden zeg. Wie kan er nou zonder vaste baan een huis betalen?

Oh en zeker weten dat je wel iemand beter kan tegen komen, hij moet maar blij zijn dat je er nog bent.

Ben het eens met dontstopmoving. Een relatie doe je met zn 2en, en dan moet je soms compromissen sluiten. In dit geval moet jij misschien minder gaan ‘moederen’ (waar je ook mee bezig bent, heel goed van je! :slightly_smiling_face:), en hij moet misschien iets meer bezig zijn met de toekomst, of in ieder geval naar zichzelf kijken, hoe hij in de relatie wil staan.

Ik zou nog eens goed met hem praten hierover, face to face. Niet beschuldigend, maar bekijk gewoon alle kanten van jullie relatie eens, en bespreek waar je mee zit. Jullie komen er vast uit! En als hij nog steeds alleen maar vindt dat alles jouw schuld is, meid dan moet je misschien overwegen ermee te stoppen. Maar dat is een keuze die alleen jij kan maken! Succes!

Als jullie toch niet gaan trouwen, waarom zou je je tijd dan verspillen aan hem?

Eerlijk gezegd klinkt hij nogal als een zak. Hij schuift alles op jou af, terwijl je in mijn ogen niets verkeerd doet. Het is toch logisch om na te denken over de toekomst.

Zelf zou ik gewoon vrienden blijven en later met een andere jongen verder gaan. Een relatie klinkt toch niet zo goed als iedereen maar moet veranderen, en er zijn zat andere mensen die jou perfect vinden om wie je bent c:

Misschien zwaar in het begin, maar ik denk dat je wel over hem heen kan komen.

Meid, hij mag jou zoveel veranderen zoals hij wilt, maar jij mag je niet bemoeien met z’n leven. In een relatie heb je sowieso inspraak in elkaars leven en je had gwn gelijk om daarover eenbopmerking te maken. Ik zou hem dumpen, als jij jezelf dan toch niet mag zijn …

Als het echt liefde is accepteer je elkaars goede punten, maar ook elkaars zwakke punten. Ik vind (mening) dat je niet hoort te veranderen voor een ander, er loopt iemand rond die jou wel accepteert zoals je bent. Maar dat geld ook voor jou, dat je hem vraagt te veranderen. Het hoort bij zijn persoonlijkheid, dat hij leeft met de dag. Bij jou hoort het erbij dat je graag alles in overzicht hebt en ver vooruit plant. Dat is beide niet fout, want het maakt uiteindelijk wie je bent.

Als ik jouw was zal ik daar eerst eens goed over na denken.

Heel erg bedankt voor jullie reacties! Ik heb er echt veel aan.
Het is al uit, dus ik heb eigenlijk niks meer met hem te maken. Vind het alleen heel erg jammer dat het zo moet gaan…

heeft hij een plaat voor z’n hoofd ofzo? Dat hij zelf niet beseft dat je een vast inkomen moet hebben om op jezelf te kunnen wonen. En dan notabene boos op jou worden omdat je z’n bel kapot prikt :s