háár vriendje.

Heee!
Ik kreeg opeens inspiratie dus dacht ik laat ik eens wat gaan schrijven.
oh en even voor de duidelijkheid, sommige dingen zijn inderdaad een beetje op mijn leven gebaseerd maar de grote lijnen zeker niet!

Hijgend kom ik aangerend, ik ben veels te laat en de wedstrijd is al begonnen. Met mijn hockeystick in mijn ene hand en mijn bitje in mijn andere hand ren ik naar mijn coach. “Stout,” bromt hij nors, als hij mij ziet. Stout is mijn achternaam. Sofie Stout. Nog steeds hijgend kom ik tot stilstand voor zijn neus. “Je bent weer te laat, Stout.” zegt hij, terwijl hij één wenkbrauw optrekt en mij vragend aankijkt, waarschijnlijk benieuwd naar wat voor een creatieve smoes ik deze keer heb verzonnen. “Deze keer was…” Ik hap naar adem. Staat Floris daar nou? De jongen die verderop aan de zijkant van het veld naar de wedstrijd staat te kijken draait zijn hoofd een klein beetje mijn richting op, waardoor ik zeker weet dat het Floris is. Snel herstel ik me. “Ja, deze keer was dus echt niet de bedoeling, want mijn fiets, ik bedoel de band, mijn fietsband klapte. Door de hitte denk ik.” Ik gebaar een beetje naar de zon, of naar de lucht. De coach kijkt me een beetje wantrouwig aan, maar waarschijnlijk trekt hij de conclusie dat het waar is, nadat hij mijn zweterige voorhoofd heeft gezien, wat komt omdat ik mijn fiets daar neer heb gelegd op een stukje gras en de rest ben gaan rennen. “Ik geloof dat je wel warm gelopen bent dan.” Ondanks dat Annemijn er dus nog maar 5 minuten instaat, roept hij haar toch terug als wissel en zet mij meteen in het veld. Ik ben namelijk een ongelofelijk goede hockeyster, al zeg ik het zelf. Mid-Mid sta ik, een positie waar ik het best tot mijn recht kom. De zon brandt op mijn hoofd, en ik heb het ongelofelijk warm. Het is 25 graden buiten, en ik moet hockeyen. Ik zucht zachtjes, terwijl ik het veld in ren.
Omdat ik weet dat Floris staat te kijken ben ik nog fanatieker dan ooit, en scoor vanuit mijn positie zelfs twee doelpunten. Na de wedstrijd loop ik vastberaden richting Floris.
“Heeee Floris!” zeg ik nadat ik dat belachelijke bitje uit mijn mond heb gehaald. Hij kijkt op. “Hee Soof! Goed man, twee doelpunten! Hoe krijg je het voor elkaar?” Ik maak een soort van het-stelt-niets-voor-beweging terwijl ik “Ach” zeg en hij grinnikt. “Maar wat doe je hier?” vraag ik, “Heb je ook zometeen een wedstrijd?” Een ontzettend overbodige vraag, want natuurlijk weet ik ook wel dat hij pas om half 2, dus over een uur, hoeft te verzamelen en dat hij dan een uitwedstrijd heeft. Waar internet niet goed voor is. Op dat moment komt Lieke aanlopen. Mijn beste vriendin. Ze loopt naar Floris toe en geeft hem een kus. “Hee schoonheid” zegt hij zachtjes. Hij lijkt mijn vraag totaal te zijn vergeten en het tweetal doet net alsof ik niet besta terwijl ze elkaar teder zoenen. Ik kuch zachtjes. Lieke kijkt op. “Wat knap van je dat je twee doelpunten hebt gescoord, Soof! De tweede wedstrijd van de competitie en het ziet er nu al naar uit dat we kampioen worden!” zegt ze enthousiast, ze grinnikt om haar eigen grapje, terwijl ze Floris’ hand vast pakt. “Zolang Sofie dit seizoen maar niet weer heel de tijd te laat komt.” klinkt een zware stem achter mij. Het is de coach. Ik krijg een hoofd als een tomaat. Ik wil niet dat Floris denkt dat ik altijd te laat kom, of zo. Ook al kom ik dat wel. “Nou pa,” begint Floris, “Ze heeft anders wel twee doelpunten gescoord.” Floris is Henks zoon. Henk is dus mijn coach. Henk is een hele toffe man, waar ik het ontzettend goed mee kan vinden en daarom weet hij dat ik zijn kritiek kan verdragen. Ik ben vertederd dat Floris het voor me opneemt en tegelijkertijd kan ik hem wel voor zijn hoofd slaan. Want nu is die weer een stukje in mijn achting gestegen, nu zal ik weer een minuutje langer wakker liggen, aan hem denkend, voor ik 's avonds in slaap val en droom over hem. Henk, Floris en Lieke praten nog even verder, en zodra het onderwerp gekomen is op of dr frietjes in de kantine wel of niet te eten zijn, zeg ik maar dat ik er vandoor ga.

commentaar is welkom :slightly_smiling_face:

oké, nice

maarr… het is nu een hele lap tekst.
gebruik meer de Enter xD
das fijner om te lezen.

x

Leuk! Verder!

waarom moest je de naam floris gebruiken… :nauseated_face:

Omdat ik dat een echte kaknaam vond hahah!

Het is maandag. Nadat ik moeizaam uit ben gekomen, heb gedoucht, gegeten, mij heb aangekleed en de rest van het ochtendritueel uitgevoerd heb, zit ik op de fiets naar school. Ik zit in de vierde klas van het VWO en het eerste uur heb ik geschiedenis. Geschiedenis heb ik samen met Floris, ik zit zelfs naast hem. Met mijn iPod in mijn oren fiets ik verder, tot ik op de plek kom waar Lieke en ik altijd afspreken om samen verder naar school te fietsen. Ze staat er al. “Heee, Soof!” zegt ze enthousiast. Zij heeft nooit last van een ochtendhumeur en zelfs de maandagochtend krijgt haar niet stuk. “Hee, Liek!” We fietsen samen verder. Opeens zet Lieke uit het niets een serieus gezicht op. “Soof, ik… ik” stottert ze. “Ik moet je wat vertellen. We zijn beste vriendinnen toch?” Ik knik. “En we vertellen elkaar altijd alles… toch?” nogmaals knik ik, maar ik krijg een raar gevoel in mijn buik. Vertellen Lieke en ik elkaar altijd alles? Ik haar niet. Als zij zou weten dat ik stapel verliefd was op Floris, hoe zou ze dan reageren? Nee, ik zou onze vriendschap nooit op het spel zetten, zelfs niet voor Floris… toch?

haha, is nog eens waar ook x]

hahah floris is idd een echte kak naam, maar ook wel weer een leuke naam. hehe, maar tis leuk verhaal!

Hahahah is het ook:P maar ik heb een hekel aan een floris die nummer 1 kakker is :grinning_face_with_smiling_eyes:
En tevens mijn ex maar dat terzijde

Trouwens het is wel een leuk verhaal :grinning: verder dus :stuck_out_tongue:

Oke, ff offtopic, maar dit is heul eng.

Mijn naam is Lieke. Toevallig heb ik sinds vorige week een Floris leren kennen. (ik heb er alleen ruzie mee XD)
Gisteren hebben we de tweede wedstrijd van de competitie gespeeld, waarbij ons team 2 doelpunten heeft gemaakt door 1 meisje, waarvan de beste vriendin Sophie heet. (alleen met ph dus, inplaats van de f)

Ik ken ook een kakkerfloris, maar ik kan me absoluut niet voorstellen dat hij ooit een ex zal hebben x]

haha, wow :open_mouth:

misschien gaat het wel over jou :]
of kent de schrijfster jou en gebruikt ze per ongeluk iets te veel over haar eigen leven xP

Verderrrrr :open_mouth:

Hahhaha alle florisen zijn kakkers volgens mij :stuck_out_tongue::’) Maar zou vast niet dezelfde zijn:P hoop ik:P
@ CITROENXD WOOW freaky:O!

verderrrr xd

ojoo wtf XD

Verderrrrr :slightly_smiling_face:

Verder verder!!

dat van die namen is echt heel toevallig! Alleen heb ik juist allemaal namen gekozen van mensen die ik niet ken, zodat ik niet aan die mensen denk, maar gewoon een geheel eigen karakter verzin, zeg maar.

[i]“Nou, goed. Ik heb zo mijn twijfels over Floris. Ik bedoel ik houd van hem, nog steeds. Maar ik weet niet of hij nog wel van mij… nouja, of hij mij nog wel leuk vindt.” Ik kijk Lieke ongelovig aan. “Waarom zou je dat denken, Liek?” Mijn hart maakt een klein sprongetje. Stiekem hoop ik dat ze hem betrapt heeft… Dat hij elke avond zwijmelend naar mijn hyves kijkt, of dat ze een geheime niet-verzonden liefdes brief van hem, naar mij had gevonden, maar Lieke haalt haar schouders op. “Hij is zo afwezig.” Is dat het? Mijn hart klettert weer keihard neer. “Je zult het je wel inbeelden” zeg ik om haar gerust te stellen. We rijden het fietsenhok in. “Ja… Ja! Je hebt vast gelijk!” We stallen onze fietsen. “Niet tegen Floris zeggen dat ik dit dacht! Jullie zijn namelijk nogal goed bevriend en zo!” “Nee, natuurlijk niet!” roep ik uit. Op dat moment gaat de bel. “Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten, Soof.” zegt Lieke en ze geeft me een knuffel. Ik mompel iets onverstaanbaars, waarvan ik zelf niet eens weet wat het moet zijn.

Met een enorm schuldgevoel kom ik het geschiedenis lokaal binnen. Ik smijt mijn rugzak op de tafel en haal mijn geschiedenisboeken eruit. Floris zit al op zijn plek, namelijk de stoel naast de mijne. Het zou allemaal een stuk makkelijker zijn geweest als ik Floris niet zo goed kende, hem niet zo vaak zag. “Zo wat kijk jij vrolijk!” zegt Floris terwijl hij me een zacht duwtje geeft. “Het bekende maandagochtend gevoel?” Ik knik. “Ik vrolijk je wel op.” Floris knipoogt en legt zijn hand op mijn bovenbeen. Gelijk breekt het zweet mij overal uit. Zelfs als de les begonnen is laat hij zijn hand daar nog een tijdje liggen, en pas als we opdrachten moeten maken haalt hij zijn hand van mijn been af. [/i]

Ghehe hand op bovenbeen truc:P
Verder!

jammer dat de hunk in dit verhaal floris heet
nu kan ik het niet meer serieus lezen sorry x’D