Haar uittrekken

hi :] op de één of andere manier trek ik de laatste tijd vaak mijn haar uit. Niet omdat ik me slecht voel, het is meer ‘een gewoonte’. Het gebeurt , en dan beloof ik mezelf dat ik het niet meer doe, en dan doe ik het toch. Nu is het zo ver gekomen dat mijn moeder heeft opgemerkt dat ik minder haar heb. Iemand enig idee hoe ik mijn ‘verslaving’ op kan lossen, of heeft iemand ervaring hiermee?

Ik zag het op Oprah geloof ik. Zij raadde aan om telkens bezig te zijn met iets anders (andere dingen vasthouden/spelen met je hand)

Richt het ergens anders op, ipv dat je aan je haar trekt, trek je aan je oorlel ofzo?

Heb je de laatste tijd ook niet meer stress of verveling ofzo?

Verveling + stress

Probeer je aandacht dan ergens anders op te richten, als je nou ergens mee zit of erg gespannen bent, probeer te ontspannen.
Probeer meer effectieve tijd te hebben en dingen te doen waarvoor jíj kiest. Dat je aan het einde van de dag kunt zeggen ‘ik heb […] […] en […] gedaan.’ Als je je tijd nuttig indeelt, dan heb je meer tijd over voor jezelf en voor leuke dingen, zo zal je zien dat je je meer kunt ontspannen waardoor je lekkerder in je vel gaat zitten.

Aha, dat zag ik eens op TV.
Het was een vrouw die haar per haar uittrok om daarna het haarzakje af te bijten. Ze had een enorme kale plek op haar hoofd en heeft toen een pruik laten maken. Jij hebt gewoon stress, misschien moet je stressballen meenemen ofzo? Klinkt raar, I know. Of doe je haar in een strakke staart of gebruik een grote diadeem.

Mijn haar is bijna altijd in een staart of dot, en dan trek ik het gewoon los. Soms neem ik echt zo’n gigantische pluk, dus mijn haar vastmaken helpt niet echt s:

Om het haarzakje eraf te bijten? Huuh!
(Ja jij niet, maar dat mens uit Oprah ; )).
Ik denk dat heel veel mensen zoiets hebben als jij hebt: de een bijt zn nagels af, de ander plukt aan korstjes en losse velletjes. Alleen een beetje vervelend dat je er bij jou zo … kaal van wordt ; )

Dit vond ik op een forum:
“Elke keer dat je jezelf op het ongewenste gedrag of tic betrapt, tik je zachtjes met beide handen op je hoofd en trek je daarna twee keer aan beide oren om tenslotte af te sluiten door 1 keer met je rechterwijsvinger te prikken in je neus. Dat is geen tic of dwangmatig gedrag omdat je het zelf doet en er een goede reden voor is, namelijk: je “vertelt” hiermee aan je brein dat het gedrag hier net voor overbodig en onzinnig is en dat je brein het maar beter kan laten omdat er anders telkens andere onzinnig en overbodig gedrag volgt (het tikken op je hoofd, trekken aan je oren en prikken in je neus). Je brein houdt niet van belachelijk gedrag dat overbodige energie kost en zal elke keer dat je het doet meer en meer aanpassingen maken om de tic of het dwangmatige gedrag te laten verdwijnen.”
Ik weet het niet, maar misschien dat het helpt! Het lijkt me iig te proberen. Onder dit verhaal hadden veel mensen gereageerd dat het hielp, iig.

het kan een gewoon een afreageer tik zijn, maar het kan ook zijn dat je Trichotillomania ontwikkeld. Ik heb het zelf denk ik ook, ik vind het niet erg genoeg om raad te vragen aan de arts, en laatst was hier een meisje online die het ook deed. Zij werd toen door iedereen voor gek versleten, wat ik erg belachelijk vind. Het is een soort van nagelbijten maar er is een groter taboe op. Heb je als je een haar heb getrokken een groot gevoel van verlichting? En heb je dat ook bij puistjes uitknijpen of nagelbijten?

Dacht ik zelf ook al aan.

Dag,

Ik heb hier ervaring mee. Het lijkt iets vreemds, maar het heeft een naam: Trichotillomanie. Het is een soort storing, een soort dwangneurose, die voortkomt uit stress. Je kunt er dus inderdaad niets aan doen, ook al wil je het niet doen, je doet het toch. Belangrijk is om de spanning aan te pakken en meer te ontspannen. (Yoga, minder druk maken om dingen)

Voor meer informatie kun je gewoon googelen, dan wordt vaak een hoop duidelijk. Je kunt er voor naar een eerstelijns psycholoog, maar dat vond ik zelf nogal een stap. Het kan echter veel erger worden, omdat je niet kunt stoppen, en dat wil je ook natuurlijk niet. Wat ik heb gedaan: mijn haar korter geknipt, zodat het niet meer kon zoals eerst. Hierdoor was de ‘gewoonte’ op een gegeven moment weg. Ook had ik eindelijk weer een mooi kapsel, wat een een soort zelfvertrouwen geeft. En verder ontspanning zoeken, 's avonds alles uit mijn hoofd zetten.

Nu heb ik mijn haar wat langer laten groeien en ben ik er van af. Ik heb mezelf als het ware mentaal ook gereset: aanzitten mag, uittrekken niet want dat doet pijn. En ik doe het nu dus niet meer, laat ik het. Ik ben ik zoveel gelukkiger en weer zelfverzekerder.

Ik wil je er natuurlijk niet bang mee maken, maar nu weet je wat het kan zijn en dat je ook niet de enige bent.

Sterkte ermee, je kunt het!

Hey,
Ik ondervind dit probleem bij mezelf nu ook al 6 jaar lang en ben dit gedrag bij mezelf ook meer als beu. Ik heb al van alles geprobeerd om het af te leren maar helaas zonder enig succes.
Ik heb de laatste tijd ook vaak huilbuien omdat ik mezelf een lafaard vind omdat het sterker is dan mezelf. Zwemmen of gezamelijk douchen durf ik niet. Als mijn haar nat is valt alles nog meer op. Ik doe er echt alles aan om de dunnere plekken zo min mogelijk te laten opvallen door de allergekste manieren die ik me maar kan bedenken. Hoe dan ook deze truukjes werken slechts tijdelijk en het maakt me er niet gelukkiger op. Op de moment ben ik uit pure wanhoop toch naar een therapeut gestapt, ik heb nu twee sessies gehad en merk nog niets van verandering. Zeker in de periode van de examens zie ik mijn toestand sterk achteruit gaan. Mijn vriendinnen zeggen dat het niet zo opvalt maar toch voel ik me onzeker hierover.
Ik hoop dus ook via forums mensen te ontmoeten die ook kampen of ervaring hebben met dit probleem en hierdoor een weg te kunnen vinden naar de oplossing om hiermee te stoppen.

Heb ik ook…bij mij is het zo erg dat inmiddels wel weet dat ik Trichotillomanie heb -.-

Dat had ik vroeger! Soms van die gekke kale plekjes helemaal.
Niets aan gedaan. Nu heb ik er geen last meer van.

Er moet toch 'n manier zijn om van zoiets af te komen? Ik, ben niet van plan me hele leve rond te lopen met zo’n gedrag. =/ Soms wordt het me echt teveel…

Ik heb m’n haar ook 'n keer late kortknippen tot op 3 cm ongeveer… Dat heeft geholpen… Maar vanaf het moment dat ik mijn haar weer op de lengte, dikte en een kapsel naar voorkeur ben ik hervallen en sindsdien er niet meer aan gedacht om nog eens met zo’n kop rond te lopen.

Sorry voor mn late reactie, maar ikzelf heb ook trichotillomanie, en ben ook pas 15.
Ik heb de vorm ervan dat ik mijn wimpers eruit trek, en schaam me er echt voor! Maar het is niet voor niks een dwangneurose, en kan er dus niet veel aan doen. Ik heb nu wel een afspraak met mijn moeder gemaakt: als ik een maand niet trek, krijg ik een cadeau van dr! Zou je misschien ook met je moeder moeten doen! Daarbij ga ik nu zo vaak mogelijk beneden zitten, en niet op mn kamer. Zodra je alleen bent krijg je eerder die drang. Probeer te zorgen dat je zo vaak mogelijk iets te doen hebt waar je aandacht bij blijft hangen, en waar je vooral je handen bij gebruikt! En dan niet computeren ofzo, want dan doe je het alsnog. Ga bijvoorbeeld koken, ofzo! Echt je moet zorgen dat je er vanaf komt, want je krijgt er een gigantische spijt van. :slightly_smiling_face:

Wauw dat lijkt me zó pijnlijk!

Ik trok toen ik een peuter was altijd haren uit mijn hoofd, hele kale plekken op m’n hoofd :")

ik heb dit ook heel erg, ik heb er ook toen ik een jaar of 12 was therapie voor gehad en toen ben ik een tijdje gestopt maar daarna kreeg ik weer meer stres en begon ik er weer gewoon mee, mijn moeder zegt dat ik het al doe vanaf ik klein ben & ik word ook echt gek van mezelf :S

Een kindje uit mijn klas doet dit ook. Zijn mama heeft problemen en hij heeft daardoor veel stress. Echt triest, hij heeft heel veel kale plekken.