Haar trekken

Dit klinkt misschien een beetje raar, maar ik heb hier al 7 jaar last van: op de lagere school werd ik veel gepest (ik heb rood haar, had veel acne, was niet sportief…). Sindsdien trek ik mijn hoofdhaar eruit. Het is een keer zo erg geweest dat ik een grote kale plek kreeg. Ik wil hier heel graag mee stoppen, maar ik weet niet hoe. Het gebeurt automatisch. Ik heb 1 keer mijn haar geverfd, toen werd het minder, maar ik wil mijn haar niet meer verven, ik vind mijn eigen haarkleur veel te mooi.
Heeft iemand tips zodat ik hiermee kan stoppen? Ik heb zelf dingen geprobeert als afleiding zoeken, extra aandacht aan mijn haar besteden (stijlen etc), maar niks werkt :confused:
Tips heel graag welkom!

Elastiekje om je pols en daaraan trekken? Dan is het ook, omdat het zeer doet als hij tegen je pols knapt een soort van reminder van ‘oh dat moet ik niet doen’, misschien?

Ik doe het onbewust, en meestal is het dan al te laat :confused:

Haar uit je hoofd trekken kan een dwangstoornis zijn. (dit niet om je bang te maken, maar het bestaat wel.) Als het heel erg is zou ik naar je huisarts gaan.
Heel veel succes er mee. <3

Ik had hier inderdaad al eerder van gehoord, maar ik weet niet echt wat de dokter hieraan kan doen :s

^dat weet je wel als je het probeert

Nou ja, voor dwangstoornissen kan je toch ook een bepaald behandelingsprogramma krijgen? Dat lijkt me tenminste. En aangezien je sowieso al niet weet wat je er mee moet, lijkt dit me wel een eerste stap.

[i]Behandeling

Er zijn vele behandelingen mogelijk waarvan de één al effectiever is dan de anderen. Medicatie is een van de behandelingen maar ook gedragstherapie kan wonderen doen bij mensen die Trichotillomanie hebben.
[bewerken]Medicatie
[bewerken]Clomipramine
Volgens de wetenschap is dit de meest effectieve medicatie om trichotillomanie te behandelen en meteen ook de oudste. Het is een soort antidepressivum dat het reeds besproken probleem met serotonine min of meer oplost.
[bewerken]Fluoxetine
Een ander woord voor fluoxetine is prozac, en heeft theoretisch gezien ongeveer hetzelfde effect als clomipramine. Een onderzoek heeft uitgewezen dat het effect van een placebo en fluoxetine hetzelfde is. Hieruit zouden we dus kunnen besluiten dat het geen effectieve medicatie is. Een ander onderzoek heeft echter uitgewezen dat fluoxetine en clomipramine hetzelfde effect hebben. Daaruit zouden we vervolgens kunnen besluiten dat fluoxetine wel een effectieve medicatie is net zoals Clomipramine er één is. Er is dus nog veel onderzoek nodig wat betreft deze behandeling.
[bewerken]Andere medicatie
Vorige 2 medicamenten speelden in op de gebrekkige werking van serotonine, er zijn ook andere medicaties zoals stemmingsstabilatoren (vb Lithium ) of neuroleptica die bepaalde psychische functies onderdrukken. Nog een mogelijkheid vormen de anxiolytica, die onrust en angst verminderen…
[bewerken]Gedragstherapie
De behandeling die gedragstherapie aanbied gaat uit van de leertheorie. Ze zien het uittrekken van de haren dus als een soort van (slechte) gewoonte.
[bewerken]Gewoonteomkering
Het omkeren van de gewoonte is een eerste behandeling in de gedragstherapie waarbij Baer in 2002, 5 stappen heeft onderscheden. Lee Baer is hoogleraar psychologie aan de Harvard Medical School en onderzoeker van obsessieve-compulsieve stoornissen bij het Massachusetts General Hospital waarover hij ook een boek heeft geschreven: Alles onder controle.
Bewustwordingstraining (het bewust laten worden van de persoon zijn gewoonten)
Tegenrespons aanleren (een beweging, respons aanleren om de oude gewoonten af te leren)
Ontspanningstraining (de aandrang om de gewoonten uit te voeren te doorbreken door aan iets anders te denken, door zich te ontspannen)
Contingentie management (nieuwe gedrag in stand houden door het te belonen)
Generalisatietraining (zichzelf onder controle houden in risicovolle situaties vb studeren en leren om te gaan met situaties waarin men haren kan verliezen)
[bewerken]Andere technieken
Een eerste techniek is zelfmonitoring, het zichzelf bewust maken van het probleem en allerlei gegevens zoals tijdstip, locatie noteren. Wanneer dit de enige stap is tijdens de therapie is de kans op hervallen groot aangezien er geen technieken worden aangeleerd om het haren uittrekken af te leren en te voorkomen. Een andere techniek is aversietherapie wanneer iemand haren uittrekt. Zo deed Crawford in 1988 een experiment met een vrouw die trichotillomanie had. Er werden elektroden aan haar onderarm bevestigd en na een half jaar (7 sessies) van lichte elektrische schokken krijgen wanneer ze voorbereidingen nam voor het haren uittrekken, voelde ze niet langer die behoefte. De vrouw werd opgevolgd en is niet teruggevallen in haar oude gedrag. Straffen hangt wat samen met aversietherapie en kan ook effectief zijn. Dan hebben we ook nog bekrachtiging die kan optreden als een behandeling tegen trichotillomanie. Hierbij denken we dan aan het goedkeuren en bevestigen van goed gedrag door middel van bijvoorbeeld complimentjes. Het doet dus was denken aan stap 4: contigentiemanagement van L. Baer. Als laatste behandelingstechniek onder de categorie gedragstherapie hebben we cognitieve gedragstherapie, deze techniek probeert patiënten de onderlinge relaties van hun gedachten, gevoelens en handelingen te laten begrijpen.[/i]

bron: wikipedia

^dank je, ik zal kijken wanneer ik tijd heb om naar de dokter te gaan, maar dat zal pas na mijn examens zijn…

^ Dan is het probleem vast ook niet zo erg, anders kun je wel een uurtje vrij maken. Ik zit zelf ook vlak voor mijn examens dus ik weet wel hoe druk het is, maar als je er echt zo mee zit vind je wel een manier toch?

precies dit. denk er niet te makkelijk over he. je schrijft dat je er al 7 jaar (?) last van hebt dus het lijkt me niet zomaar iets. een uurtje is echt niet zoveel tijd. niks geen tijd, tijd maken als het belangrijk is.

^je hebt gelijk, waarschijnlijk gaan mijn ouders het onzinnig vinden om hiervoor naar de dokter te gaan, daarom ben ik het aan het uitstellen…

Als je al met de gedachte zit: ‘Ik weet niet wat de dokter eraan kan doen’ en dat je geen tijd kan maken tussen je examens voor dit probleem, dan vraag ik me af of het wel zo erg is. Natuurlijk geloof ik je wel, maar als het écht extreem is dan kun jij best een uurtje vrij maken voor een doktersbezoekje + behandeling.

Ik weet dat ik ook zelf een afspraak bij de huisarts kan maken voor wat dan ook. Ik denk dat dat bij jou ook wel kan. Ik zou als ik jou was eens bellen. Wanneer de huisarts het als een probleem erkent (en ik denk dat dit het geval is, als ik eerlijk mag zijn) kan je het aan je ouders vertellen. Dan nemen ze het sowieso sneller serieus.

Jullie hebben gelijk, ik moet hier echt mee naar de dokter. Ik ben gewoon bang…

^ Het komt goed! De dokter vindt het echt niet raar ofzo en ik denk dat hij/zij je hoe dan ook goed kan helpen :slightly_smiling_face:

Ze hebben alleen een telefonisch spreekuur tussen 13.00 en 13.30. Ik heb dan les. Ik kan de huisarts (praktijk) ook mailen, ik doe dit eerst wel!

Hulp zoeken is niet erg, het helpt je ten slotte. Het lijkt me ook geen goed plan om hier mee te blijven lopen. Je kan in elk geval proberen te zoeken voor een oplossing, voor het erger wordt. Op tv heb ik hier een docu over gezien, en bij haar was het zo erg dat ze nu met pruiken moet lopen. Ik denk niet dat je dat graag wil.

Je moet het maar zo zien, een keer naar de dokter die misschien een oplossing voor je heeft (en voor hem is het ook niet nieuw), of voor de rest van je leven met het probleem blijven rondlopen. Het lijkt mij wel duidelijk =)
Succes!