Guy best friend

Hallo ik wil graag mijn hart luchten en advies: Ik heb al 5/6 jaar lang een guy best friend en hij is als een broer voor me. Ik heb me wel is afgevraagd of ik hem niet meer dan alleen als een beste vriend zag, en vooral toen hij een vriendin (hij dacht eerst dat hij homo was en heeft vriendjes gehad en is dus bi) kreeg werd ik opeens jaloers en dacht ik dat ik hem kwijt zou raken als beste vriend. Samen shoppen, bowlen, iets drinken, opeens deed hij afstandelijker en dat vond ik niet leuk ook al snap ik het wel en vind ik dat wel logisch. Onze vriendschap heeft veel ups en downs gehad. Ik heb een moeilijk verleden en veel problemen met familie en vrienden gehad. Ik maakte opnieuw een moeilijke periode mee, waardoor ik 1 keer iets erg stoms had gedaan en glashard tegen hem had gelogen. Hij blokkeerde me en verwijderde me van alle social media en we hadden tijdje geen contact, maar dat hadden we stilletjes aan weer herpakt. Hij is er nog altijd voor me ondanks alles. Ik zou in zijn plaats mezelf nooit hebben vergeven en nog vertrouwen, maar hij heeft een groot hart en had het me wel vergeven. We praten nu nog altijd regelmatig via berichtjes, maar we zien eigenlijk elkaar nooit en het contact moet altijd van mijn kant komen (maar zo zit hij eigenlijk in elkaar en was altijd al zo geweest en niet alleen door die ruzie). Sinds die ruzie ben ik oa klant bij hem geworden bij zijn werk om opnieuw wat closer met hem te worden. Ik was alleen bang dat hij mij alleen als een klant zag en niet meer als een vriendin. Op zijn werk hebben we paar afspraken (die ik eigenlijk expres maakte om meer contact te hebben) gehad, maar dat voelt altijd juist heel vriendschappelijk en gezellig en als van ouds. Hij maakt ook altijd expres meer tijd voor me vrij omdat hij weet dat ik wil praten en ziet me echt niet alleen als een klant. Alleen geeft hij mij soms het gevoel dat hij mij niet echt als een vriendin ziet terwijl hij wel heel veel voor mij betekent. Want buiten die werkafspraken heb ik hem al 1 jaar niet op een normale manier met hem afgesproken. Een werkafspraak blijft toch anders dan samen iets gaan drinken ofzo. Hij zegt telkens wel dat hij met me wilt afspreken en dat we nog een datum moeten prikken, maar daar komt nooit wat van. En toen ik vroeg van waarom hij nog nooit zijn vriendin officieel aan me heeft voorgesteld reageerde hij met: ik ga haar niet aan iedereen voorstellen. Toen ik vroeg van of wij niet goede vrienden zijn dan zei hij wel van jawel. Belangrijke mensen in je leven wil je toch wel aan je vriendin voorstellen denk ik dan? Zie je mij dan echt wel als een goede vriendin is wat ik denk? Het voelt elke keer erg vertrouwd als we elkaar zien ondanks dat het bij zijn werk is en dat we zo vaak ruzie hebben gehad, maar ik blijf beetje over onze vriendschap stressen tot dat we is echt op een normale manier hebben afgesproken, want dat hebben we 0 keer gedaan en is onze ruzie nooit in het echt uitgepraat. Hierdoor komt er ook vaak opnieuw miscommunicatie tussen ons via berichten en zo blijft dat maar door gaan. Of ben ik gewoon gek en stel ik me aan en is hij een goede vriend en ik juiste een slechte vriendin? En ziet hij mij wel als een vriendin als hij niet eens zijn vriendin aan mij voorstelt terwijl ik hem wel als mijn beste vriend beschouwd en hem echt alles vertel? En het feit dat we alleen afspreken via zijn werk en al 1 jaar lang niet op een normale manier hebben afgesproken?

mss is zijn vriendin gewoon heel jaloers en is hij bang dat zijn vriendin het verkeerde gaat denken? Heb je hem al gezegd dat je graag alles eens persoonlijk met hem wil bespreken omdat er soms een miscommunicatie is doordat je het gevoel hebt dat niet alles is uitgepraat?

Ja zijn vriendin heeft me ooit op facebook een bericht gestuurd voor foto’s omdat ze voor hem een fotoalbum wou maken. Toen ik foto’s stuurde van ons samen had ze wel jaloerse reacties van “zo wilt hij nooit met mij op de foto, maar wel leuke foto”, en als ik zei van dat we hadden afgesproken was dat van “oh een date? Hij heeft mij niet verteld dat jullie hebben afgesproken?” en zei ze dat ze dacht dat we geen contact meer hadden. Maar ik heb haar gerustgesteld dat we alleen vrienden zijn en tegen mijn beste vriend heb ik ook vaak genoeg gezegd dat hij als een broer voor me is. Dus komt het dan door dat wij te vaak ruzie hebben gehad, door zijn vriendin of door dat hij mij niet meer als een goede vriendin ziet? Of ik stel me aan en ik zie spoken en is er niks aan de hand?

Het zou ook kunnen dat er bij hun een miscommunicatie is geweest want als hij met jou afspreekt en hij zegt dat niet tegen haar, zou ik ergens ook ongerust worden van waarom zegt hij niet dat hij met haar heeft afgesproken? Is er iets meer aan de hand? Zijn ze dan wel gewoon vrienden? … snap je? Het kan zi dat ze hem daarover heeft aangesproken en gezegd heeft dat ze dat liever niet heeft dat jullie afspreken of contact hebben?

Ik zou hem dat eens vragen of met hem bespreken of eventueel gewoon eens met zen drie afspreken zodat ze ziet dat het enkem vriendschappelijk is?

Verder kan het er inderdaad ook aan liggen dat hij de laatste ruzie nog een beetje moet laten bezinken en mss daarom het rustig aan weer wil opbouwen ofzo?

Toen ik foto’s van hem stuurde zei ze wel dat ze het raar vond dat ik zoveel foto’s van hem heb, maar ik ken hem al jaren. En zei ze ook persoonlijke dingen van dat ze soms denkt dat zij zomaar iemand is voor hem en dat terwijl zij mij ook niet echt kent. Maar hij is gewoon niet z’on prater. Door die ruzies van ons heb ik wel contact gezocht met zijn andere beste vriendin waar hij nog langer bevriend mee is dan mij, maar we kennen elkaar wel al van verhalen en doordat wij een gezamenlijke beste vriend hebben voelde het alsof ik haar ook al kende. En zijn andere beste vriendin heeft heeft haar ook nog niet ontmoet. Dus dan ligt het niet aan mij persoonlijk, maar gewoon meer omdat wij vrouwen zijn en het iets gevoeliger ligt? Ik wil al tijdje zeggen van : ik dacht eerst dat je telkens niet met mij wilt afspreken omdat je vriendin het niet leuk vind ofzo, maar elke keer niet gezegd omdat ik niks verkeerd wil zeggen. En het feit dat we alleen met elkaar afspreken via zijn werk/ als klant moet ik ook geen zorgen maken dan? Want zolang het gezellig en vertrouwd voelt zit dat goed toch? Want hij weet dat ik daar bang voor ben dat hij mij alleen als klant ziet en vroeg nog van: maar we praten toch heel vriendschappelijk nu met elkaar en voelt toch meer als een gewone afspraak alsof we een drankje doen? En zo voelt dat eigenlijk inderdaad wel. En hij heeft beloofd om een datum te prikken voor een keer echt afspreken. Dus ik maak me druk om niks?

Lijkt me ergens wel logischer dat als je een vriendin hebt, dan niet meer zoveel als eerst met een goede vriendin gaat bowlen etc. Een groot deel van zijn tijd gaat nu naar haar uit, en dat vind ik persoonlijk gewoon logisch.

Ik weet niet hoe erg de ruzie is geweest, maar dat zal misschien wel zijn sporen nagelaten hebben. Bij erge ruzies kan de vriendschap wel hersteld worden, maar nooit meer zoals eerst. Dus dat kan ook nog een rol spelen.

Ik denk eigenlijk dat het komt door zijn vriendin ja. Of dat nou onbewust of bewust gebeurt, maakt niet uit. Ik zou mezelf nog afvragen of ik met zo’n iemand vrienden wil blijven. Dat je een relatie krijgt betekent niet dat je je vrienden moet laten vallen.

Ik kan het helemaal mis hebben, maar het volgende schiet mij te binnen na het lezen van je verhaal:

Ik vraag me af, op basis van jouw verhaal, of je zelf een beeld hebt van wat je van hem wilt/verwacht. Het lijkt of je gevoelens voor hem hebt en/of dat je je deels afhankelijk voelt (je hebt geen makkelijk verleden, je kreeg steun van hem) van zijn vriendschap. Ik denk dat je je onzeker voelt en dat je je nog onzekerder voelt als hij niet een bepaalde bevestiging geeft (en daardoor stress je). De bevestiging die je zoekt is dan mogelijk in de vorm van ‘ben ik een goede vriendin?’ / ‘vindt hij mij wel belangrijk genoeg?’

Het is bijvoorbeeld geen maatstaf voor vriendschap dat hij zijn vriendin aan je voorstelt; misschien voelt zij zich niet op haar gemak bij jullie vriendschap, mogelijk omdat jullie vriendschap een bepaalde diepgang heeft/had. Daarbij oefen je wel een bepaalde druk op hem uit door te vragen of je wel een ‘goede vriendin’ bent. Ofwel, dit is een voorbeeld waarbij je eigenlijk een bepaalde bevestiging van hem wilt.

Ik krijg het vermoeden dat je een bepaalde verwachting hebt van jullie vriendschap (met een bepaalde diepgang) die mogelijk niet haalbaar is, mede doordat hij een vriendin heeft. Het kan zijn dat het geruzie invloed heeft op jullie relatie nu en als je echt de behoefte voelt om nog na te vragen of het uitgepraat is, kan je proberen een (bel)afspraak te plannen. Als het echter zo blijft doorgaan en dat hij geen initiatief neemt om de afspraak echt tot stand te laten komen, dan zou ik het laten.

Ofwel:
Je laat nu mogelijk je zelfbeeld/zelfvertrouwen teveel afhangen van hem en je maakt jezelf juist onzekerder door op zoek te gaan naar de bevestiging of je wel belangrijk genoeg voor hem bent.

Hij is niet een man van veel woorden, maar ik ken hem wel goed genoeg dat hij wel eerlijk tegen me zal zijn als hij echt niks meer om onze vriendschap geeft en me dat ook zou zeggen. Hij heeft me nooit laten vallen zoals me nep vrienden. Ook al waren het werkafspraken en was ik daar als een klant behandeld hij me totaal niet zo. Het voelde meer alsof we op een café zaten dan bij een bank. En hij vroeg ook nog van: dit voelt toch vriendschappelijk ipv echt een bankafspraak? Omdat hij wist dat ik daar onzeker over was. Alleen hebben we al 1 jaar niet met elkaar op een normale manier afgesproken. Toen ik dat vroeg wist hij dan weer geen datum en is jij druk blabla, toen grapte ik van: voor je het weet is het al 2018. Hij zei toen lachend van zover laten we het niet komen. Dus zei ik weer van: ok je deadline is eind deze maand voor een datum te prikken voor af te spreken. Alleen denk ik nu al van: hij gaat toch niks van zichzelf laten horen en als ik bericht stuur zal hij niet reageren. Hij heeft eerlijk tegen me gezegd dat hij toen wat afstandelijker deed omdat hij dacht dat er weer iets met me was en hij het zelf allemaal niet meer aankon enzo. Maar dat is allemaal verleden tijd en we praten weer zoals vroeger. Alleen 1 probleem: het is bij zijn werk en werk blijft werk vind ik. Samen iets gaan drinken, tijd vrij maken voor je vrienden maken is toch anders vind ik. Zijn andere beste vriendin heeft haar ook nog nooit ontmoet dus dan ligt het toch niet aan mij persoonlijk of onze vele ruzies?

Natuurlijk snap ik ook wel dat het logisch is dat hij nu meer tijd doorbrengt met zijn vriendin. En ik kan me ook wel voorstellen dat zijn vriendin het niet zo leuk vind dat zijn vriend nog andere beste vriendinnnen heeft of jaloers is ofzo (zou ik ook zijn). Ik eis ook geen tijd van hem. Het enige wat ik wil is een keer van ouds is met hem afspreken, samen een drankje doen. Dit is al 1 jaar geleden dat we dat hebben gedaan. En elke keer is het van ik heb het druk, ik stress gewoon dat dit nooit meer gaat gebeuren ook al zegt hij van dat hij dat wilt en beloofd hij me dat hij in zijn agenda gaat kijken.

Als het al zolang geleden is dan weet je toch waar je staat? Ik zou geen energie meer in hem steken… Jammer van de vriendschap, maar als ik het zo lees doet hij totaal geen moeite.

Maar als we elkaar zien (ook al is het op zijn werk) voelt het wel al van ouds. We hebben ook geen ruzie ofzo. We kunnen lachen en praten zoals vroeger en kleine dingen dat ik hem onlangs pas heb verteld onthoud hij echt en luistert ook echt naar me. Voor de ruzies moest dat ook al altijd van mijn kant komen want zo zit hij gewoon in elkaar en bedoelt hij verder niks mee. De laatste keer dat ik zijn andere beste vriendin had gesproken hadden ze elkaar ook al een half jaar niet meer gezien en reageert hij ook altijd niet echt als zij vraagt voor af te spreken. Dus ligt toch niet alleen aan mij persoonlijk lijkt mij dan? Buiten de bank heb ik hem inderdaad nooit meer gezien, maar hij behandeld me totaal niet als een klant (hij weet dat ik dat tijdje dacht en stelde me gerust dat hij mij echt als een vriendin ziet) en als ik hem tegen kom op straat zwaait hij naar me enzo. Gewoon druk leven denk ik dan?

^Inderdaad Encore.

Verlicht jezelf dan van de stress en accepteer dat het niet zoals vanouds wordt.

Dat het niet meer zoals vroeger en zoals vanouds is snap ik. We zijn allebei geen student meer en werken allebei. We hebben nou eenmaal niet meer zoveel tijd zoals vroeger en zien elkaar niet meer dagelijks zoals toen we klasgenoten waren. Zijn enige vrije tijd dat hij heeft in het weekend is hij dan ook natuurlijk met zijn vriendin samen. Ook weet ik dat hij veel sport en druk heeft. Zijn andere beste vriendin heeft hem ook al een half jaar niet meer gezien dus dan ligt dat toch niet alleen aan mij? En ook zij heeft zijn vriendin nog niet ontmoet. Helemaal zoals vroeger is het natuurlijk niet meer, maar het zit wel goed tussen ons en we kunnen zoals vroeger nog altijd goed praten en lachen. Dus dan zou dat toch voldoende moeten zijn en stress ik om niks?

Het is eigenlijk een beetje zoals mijn vorige post: wat wil je nu precies nog meer?
Is een keertje een drankje doen echt zaligmakend? Waarom vergelijk je jezelf met een andere vriendin van hem en waarom wil je de bevestiging of het nu aan jou ligt of niet? Waarom zou een andere vriendin zijn vriendin moeten ontmoeten - voor de bevestiging dat zij belangrijk genoeg is?

Je geeft aan dat als jullie het gezellig hebben met elkaar, dat er dan inderdaad geen reden is om te stressen. Waarom stress je dan zo?

Ik heb overigens geen kritiek, je komt alleen heel onzeker over en het lijkt alsof je veel op hem leunt voor een soort bevestiging dat jij deugt (als vriendin).

Klopt, ik ben inderdaad onzeker en stress over het feit of hij mij wel als een goede vriendin beschouwd (ook al zegt hij dat hij mij niet alleen als een klant ziet). En als zijn andere beste vriendin haar wel ontmoet en ik niet, ga ik inderdaad denken van: oh zij is dus wel belangrijk genoeg en ik dus niet. Zonder onze ruzies ooit echt te hebben uitgepraat weet ik wel dat het goed zit tussen ons. Gewoon op de manier hoe hij mij behandeld. Ik denk dat mijn onzekerheid volledig zal weggaan als we eenmaal gewoon is op een normale manier hebben afgesproken. Alleen stress ik dat die afspraak nooit gaat komen ook al heeft hij mij beloofd dat hij plaats vrij gaat maken in zijn agenda en dat het weer van mijn kant moet komen. Geen idee misschien denk ik gewoon te veel na terwijl er niks aan de hand is. Hij zegt zelf vaak dat hij niet snapt waarom ik telkens zo stress over onze vriendschap. Alleen heb ik nooit tegen hem gezegd hoe ik mij echt voel

Maar als een vriendschap van een kant komt - want kom op, als je elkaar graag wil zien dan maak je tijd - waarom steek je er dan zoveel moeite in?
Je hoeft echt het contact niet te verbreken, maar ik zou gewoon niet meer vragen om een drankje te doen of iets. Dan word je ook niet meer teleurgesteld.

Maar dat zou ik doen… Ik lees heel erg dat je het voor hem opneemt, en dat hij zo is, en daar niets aan kan doen - dat denk ik dus wel. Vriendschappen hoor je te onderhouden, en horen van beide kanten te komen.

Waarom denk je dat je onzekerheid dan weggaat, als je afgesproken hebt? Omdat je dan de bevestiging krijgt dat je belangrijk genoeg bent voor hem (als in: “ik ben een goede vriendin van hem”)? Ik denk dat je te afhankelijk bent voor zijn bevestiging en je volledig vast begint te klampen aan het idee dat een keer afspreken je beter laat voelen. Misschien vindt hij dit al voldoende om te laten blijken dat hij je een goede vriendin vindt. Misschien vindt hij het onnodig om meer te doen om dat te bewijzen. Dan is het de vraag: waarom ben je zo afhankelijk van hem dat hij je een goede vriendin vindt? Voel je je dan beter over jezelf?

Misschien moet je tegen hem zeggen hoe je je echt voelt, zonder druk uit te oefenen op hem. Het stellen en uiten van een deadline is niet handig, evenals de verwachting uiten dat je wel zijn vriendin wilt ontmoeten, omdat je je anders niet belangrijk genoeg voelt voor hem (gedachtegang: als ik zo’n goede vriendin ben, waarom ontmoet ik haar dan niet?).

Het klinkt raar, maar het komt bijna obsessief over, een soort vicieuze cirkel.

  • Ik voel stress - Ik heb van hem de bevestiging nodig dat ik goed genoeg ben door één keer af te spreken zoals vroeger
  • Als ik dat niet krijg, voel ik stress - Ik heb van hem de bevestiging nodig dat ik goed genoeg ben door één keer af te spreken zoals vroeger

Ik denk dat je voor jezelf knopen moet doorhakken als het gaat om:

  • Wat verwacht ik van een vriendschap met hem?
    Het lijkt mij namelijk alsof je jaren zijn steun/bevestiging nodig hebt gehad voor je onzekerheden/het verwerken van dingen uit het verleden, waardoor je afhankelijk bent geworden van zijn vriendschap.
  • Wil ik op deze wijze doorgaan?

Ik kan er compleet naast zitten.

Je hebt gelijk en zo denk ik er ook over. Een vriendschap hoort van 2 kanten te komen en even had ik er genoeg van en postte ik op mijn instagram story: “If you have to constantly put in the effort to be friends with someone, that friendship isn’t worth it.” (Misschien kinderachtig van mij om dat te posten op social media maar goed). Hij had dat gelezen terwijl wij aan het appen waren en ik kreeg spijt en zei: dat gaat niet over jou hoor (eigenlijk wel over hem) omdat hij opeens niet meer reageerde op mijn berichtjes. Hij reageerde direct opgelucht van: “oh dan is het goed!”. Ook al denk ik er eigenlijk echt zo over wil ik onze vriendschap ook weer niet kwijt. Want ja het afspreken en contact zoeken kwam altijd van mijn kant, maar als ik hem echt is nodig heb is hij er wel voor me ook al werd hem dat soms wat te veel. Misschien hecht ik gewoon te veel waarde aan de vriendschap?