Griezelverhalen

Ok, mensen… schoolkamp is al lang geweest, heb wel leuke verhhalen verteld en de spooktocht was super eng, maar goed. ik denk dat dit nu een gewoone griezelverhalen topic is… XD

Ik begin wel…
Er was eens een meisje (Lisette) en tegenover haar huis was er een grote, enge huis. Op een dag kwamen er nieuwe bewoners wonen. Lisette besloot om met haar ouders welkom te heette aan de nieuwe bewoners. er woonde daar een meisje (Alex) met haar ouders. Lisette zei tegen Alex “het sppokt hier, echt!” “Ik geloof er niet in” Zei Alex. Lisette en Alex brachten veel tijd samen door. Op een dag besloten ze bij Alex af te spreken. De enige nadeel was dat haar ouders niet thuis waren. Lisette vroeg nog even “Weet je zeker dat je niet bij mij af wilt spreken?” “Nee, ik weet het zeker” zei Alex. Ze gingen op Alex kemer spelen. Lisette vroeg: “zullen we op de zolder gaan spelen?” Alex zei: “ik mag niet op de zolder komen” “waarom niet?” vroeg Lisette. “Weet ik niet” “Zullen we da gaan kijken?” vroeg Lisette. “Ok” zei Alex. Lisette zocht de lichtschakelaar maar, ze kon hem niet vinden. “Ik kan de lichtschakelaar niet vinden” zei Lisette. “ik pak de zaklamp wel” zei Alex. Alex ging de zaklamp pakken. Ze gaf hem aan Lisette. Lisette ging alweer voorop. Ze waren boven aan de trap en toen zagen ze een lijkbleek meisje met zwart haar voor haar gezicht. Ze had een witte jurk aan die vol zat met bloed vlekken. De meiden renden gillend naar beneden en probeerde de deur open te doen. “Heb je de deur op slot gedaan?” vroeg Lisette. “Nee” Zei Alex. De meiden bonkde gillend op de deur. Het meisje was al bij de keuken en pakte een mes. Toen de ouders terug kwamen zagen ze de 2 meiden dood op de grond liggen. Er was een briefje daarop stond:

Kom nooit op de zolder…

Oei dit ga ik followen, dat is super grappig. :’)

Had je hier niet ook al een ander topic over?

ok, ik doe er nog een…
(dit is trouwens een waargebeurd verhaal in Polen (daar ben ik geboren maar dat doet er niet toe)

Al weken geleden had het hard gewaaid overal en er lagen dus her en der takken op de weg. Er is zo’n meisje van 18, die in de auto rijdt, maar dan ligt er een tak op de weg, dus ze stapt uit om die tak aan de kant van de weg te leggen (het was een grote tak), en ze rijd weer verder. Maar dan zit er een auto heel dicht op haar te rijden, echt bumperkleven. Ze kon in haar spiegel zien dat het een man was en hij toeterde en knipperde met z’n licht. Dat meisje helemaal in paniek haar vader opgebeld dat er een of andere griezel achter haar rijdt. Die vader dus zeggen dat ze naar huis moet rijden en dat wanneer die auto nog steeds achter haar zit, dat die vader die man een zal aanspreken. Dus dat meisje rijdt naar huis, ze rijdt op de oprit. De man deed dat ook. Ze stopt. De man deed dat ook. Die vader loopt op die man af en zegt: ‘wat moet je wel niet?!’ Zegt die man: ‘Ja, toen ze stopte voor die tak, kroop er een man vanuit de berm op haar achterbak, ik reed mee voor veiligheid, want het was niet pluis.’ Dus die vader in haar auto kijken, lag er inderdaad een man op de achterbank! En hij wouw haar vermoorden

Ik heb er nog een gevonden, het doet me denken aan een film die heb gezien allen ik kan niet op zijn naam komen. het is wel een beetje lang…

Het begon allemaal in de week voor kerstmis, 2 jaar geleden: Cordelia, Laura, Xander, Jordy en ik hadden eindelijk kersvakantie. We gingen met Cordy’s auto, maar de weg was glad. Het was ook donker. Reden van de berg af, toen er opeens een raar soort lichtgevende rook op de weg kwam. Er kwam overal donder. Cordy begon wat sneller te rijden. Opeens reden we over een bobbel. We stopten even om te kijken wat het was. Xander had een zaklamp. Hij scheen op de weg. Opeens gilde Laura. We volgden haar blik. Op de grond lag een lijk. Hij was helemaal verminkt en waarschijnlijk de “bob- bel” waar we overheen reden.We schrokken heel erg. Het was doodstil. Tot dat jordy zei:”We moeten het lichaam dumpen!” we keken hem verschrikt aan. “Wat?” vroegen ik, Laura en Cordelia. “We dumpen het lichaam.”zei Jordy.”We dumpen het lichaam en doen net alsof dit nooit is gebeurd. Oké?” “Nee, dat is niet oké. Ben je helemaal gek?”Zei Laura. “Ik weet niet of jij de bak in wilt, maar ik niet. We hebben een moord gepleegd, en jij mag wel in de bak, maar ik ga niet.” Het was weer stil. Toen zei Cordelia:”Ik ben het met hem eens. Het is mijn auto en ik wil ook de bak niet in.” Langzaam begonnen ik en Xander naar hun toe te schuiven. “Wat? Dit kunnen jullie niet menen! Als jullie niet nu ophouden met dat zeggen, stap ik nu in de auto en rij ik naar het politiebureau!” Toen werd Jordy helemaal raar. Hij stormde naar Cordelia toe en zei: “Nee! We dumpen het lichaam en praten er nooit meer over!” “Oké. Maar jullie zijn gek.” Zuchtte Cordelia. En niet eens zo diep in mijn hart was ik dat met haar eens. Jordy en Xander pakten het lichaam en gooiden het van de berg af. Wat wij niet zagen was dat de hand van het lichaam bleef haken, zodat het dus niet viel. Een jaar later stond ik op en keek ik naar de post. Er was een briefje voor mij. Ik opende het. Er stond op: “Ik weet wat jij vorige winter gedaan hebt!” Eerst wist ik niet wat het betekende, maar toen dacht ik weer aan het auto-ongeluk van vorig jaar. Mijn moeder kwam naar beneden, ze keek naar het briefje en vroeg: “Wat wil ja als ontbijt?” “Eh niks mam. Ik heb niet zo’n honger.” Ze keek me aan en liep naar de keuken. Ik belde gelijk eerst Cordelia, en daarna Laura. We zouden om 12:00 Uur afspreken bij de oude eikenboom in het bos. Toen ik daar kwam, zag ik Cordelia al zitten, maar Laura was er nog niet. 1 uur later was ze er nog niet. We besloten haar te bellen. Toen we haar moeder huilen aan de te- lefoon hoorden, vroegen we wat er was. Ze ant- woordde:”Laura is dood! Ze vonden haar lichaam bij de berg!” “Oh, doei mevrouw.” We hingen op en keken elkaar aan. Cordelia had net als ik tranen in haar ogen. We liepen weer terug naar mijn huis. Daar lag een doos. We ke- keken erin. We gilden allebei. Want wat we zagen liggen in de doos was een haak vol met bloed, Er zat ook een briefje bij. Met trillende handen pakte ik dat briefje. Daarop stond: Jullie zijn de volgende! We gilden en renden weg, niet merkend dat bijna alle mensen uit de straat keken wie er zoveel lawaai maakte. We renden naar Xanders huis. We stopten bij zijn deur, klaar om aan te bellen, maar toen bedachten we ons, en renden we naar de boom. Via de boom klommen we naar boven, door het raam naar binnen. Daar was Xander bezig met zijn spieren te bewonderen. Cordy zei:”Hallo, mogen we binnen komen?” Hij keek op. Hij werd helemaal rood en zei:”Natuurlijk.” We gingen naar binnen en ploften neer op zijn bed. Het was stil totdat ik zei: “Laura is dood. Ze is gevonden op dezelfde plek waar wij vorig jaar…” verder kwam ik niet. Xander vroeg verschrikt:”Wat? Is Laura dood?” Cordelia knikte. Toen zei ze: “We vonden, nou ja, kregen een briefje waarin stond dat wij de volgende zouden zijn.” Toen hoorden we Xanders moeder roepen:”Xander, we gaan eten!” “Jullie moeten gaan meiden.”zei Xander. Even later nam ik afscheid van Cordy. Wat ik niet wist, was dat Cordy vijf minuten later zou worden aangevallen. Ze zei dat ze eerst tegen een berg kaasblokjes werd geduwd. Toen kwam er iets dat op een geest leek. En die sprong voor het mes. Zo werd Cordy’s leven gered. Later verklaarde de geest (die Laura’s geest bleek te zijn) dat ze het alleen deed om het kaasblokje te redden, en dat Cordelia er alleen maar bij zat. Die avond kwam Cordelia bij mij en besproken we wat er was gebeurd. Dit kon niet langer zo door gaan, vonden we. We gingen niet naar Xander, maar naar Jordy. We belden aan. Niemand deed open. We belden nog een keer. Weer deed niemand open. Toen hoorden we een gil. Ik wachtte geen moment en trapte de deur in.(Ik heb namelijk de zwarte band.) We renden naar boven, want daar kwam het geluid vandaan. Daar stond de wasmachine zoals gewoonlijk te draaien. Maar toen we iets beter keken zagen we dat het geen was was dat erin zat, het was Jordy! Naast de wasmachine zagen we, zagen we, een ding. We weten nog steeds niet wat dat was. Het had een zwarte mantel, met de kap eraf. We zagen toen zijn Gezicht. Zijn ogen waren zwarte gaten, vol met haat, en zijn mond was zwart. We stonden aan de grond genageld. En dat gebruikte HET om vuur naar ons te spuwen. We renden weg, naar de politie. Toen we daar waren zeiden we dat we een noodgeval hadden. Hij vroeg:”Wat zijn jullie namen?” “Julie Turner.” Zei ik. En Cordelia zei:” Cordelia winterman” De man zegt: “Oké, en wat is het probleem?” Cordelia zegt meteen: “Onze vriend is door een soort zombie vermoord in z’n wasmachine!” De man keek haar ongelovig aan. “Wat zei je?” En Cordelia herhaalt wat ze al eerder zei. “Is dit een Soort grap ofzo?” vraagt de man. “Nee! Het is echt zo!Gaat u maar kijken!” zei ik. Copyright.

(ik kan deel 2 niet vinden, als iemand hem weet post hem dan gewoon XD)

ik heb ook nog een site gevonden waar je een testje kan doen wie je uit deze verhaal bent. ik ben de ik-personage hier is de link:
http://www.quizlet.nl/qui…mijn-eigen-griezelverhaal

Ik heb nog een testje! dit keer is het zo een:
er begint eerst gewoon een begin van het verhaal, dan moet je een paar vragen (3 uit men hoofd) beantwoorden wat jij zal doen en dan komt er een verhaal uit! echt super grappig! moet je echt doen. http://www.quizlet.nl/qui…oor-de-spellingsfouten-xd

(ik had als uitkomst telefoon)