Gigantische tegenzin...

Het klinkt misschien aanstellerig, maar het is erger dan het klinkt.

Ik ga élke dag met verschrikkelijk veel tegenzin naar school.
Als ik 's ochtends gewekt word, wil ik zelfs het liefst dood zijn. In de klas waar ik in zit, heb ik geen vriendinnen en het grootste deel van alle mensen vind ik vreselijke mensen. Sommige doen ook echt gemeen tegen me of maken vervelende opmerkingen en ik doe maar alsof het me niks kan schelen, maar eigenlijk maakt het me wel uit. Gewoon van die simpele opmerkingen die toch heel veel doen.

Mijn twee beste vriendinnen zijn dit jaar naar een andere klas gegaan. Nouja, één beste vriendin en een andere gewone vriendin. Nu doet die gewone vriendin alsof ze haar beste vriendin is, en telkens als ik bij ze ben, lijkt het wel of ze expres zo’n soort opmerking probeert te maken tegen mijn beste vriendin als: ‘Weet je nog, toen die keer?’ In de hoop dat ze gaan lachen en ik mij buitengesloten ga voelen. Daarom is het ook steeds minder leuk om met hun samen te zijn.

Als we groepjes moeten maken in de klas, ben ik áltijd over. Ze mogen me niet, en ik hen niet. Toch is het erg vervelend dat ik steeds overblijf…

En vorig jaar, met mijn beste vriendin nog in de klas, was ik altijd veel lawaaiiger en praatte ik soms door de les heen en lachte ik véél meer. Een beetje rebels zelfs (niet dat ik dat graag terug zou willen zijn, maar even voor de duidelijkheid), maar nu maak ik amper geluid onder de les en zit de héle tijd doodstil. En zo bén ik helemaal niet… Het heeft me allemaal echt veranderd.

Ik heb volgensmij een beetje een soort depressie, het hele jaar al.
Wat kan ik hier aan doen? En vinden jullie dat ik me aanstel of is het normaal dat ik me zo voel?

Als je dit allemaal gelezen hebt, héél erg bedankt! Ik moest het even kwijt, en zou graag hulp willen.

EDIT: en ik weet dat jullie waarschijnlijk gaan zeggen dat ik met de mentor moet gaan praten, maar wat kan die er aan doen? Die maakt de sfeer toch niet beter… - Het is nu vakantie, en ik zie nou al vréselijk tegen school op terwijl we nogmaar op de helft van de vakantie zijn. Blegh.

Wat naar : (
Hoeveel jaar moet je nog?
Ik zit sinds kort op de universiteit, waar ik compleet buiten de groep val. Daar denken ze ook dat ik een of ander verlegen kind ben dat niks te zeggen heeft, terwijl ik mijn best heb gedaan vrienden te maken. Op een gegeven moment waren we als groep op een feest en hebben ze me ergens geloosd :’) kon ze nergens meer vinden en niet bereiken. Vanaf die dag heb ik gewoon tegen mezelf gezegd; kom op, je zit op school voor jezelf. Als je klaar bent met dit jaar mag je ontzettend trots op jezelf zijn dat je steeds bent geweest! En volgend jaar weer een nieuwe groep : )

Ik ga ook met tegenzin naar school. Ben aan het begin van dit schooljaar nieuw gekomen daar op die school. Ik merk wel dat mensen aan mij moeten wennen en ik aan hun. Maar ik probeer met elk gewoon een praatje te maken. Probeer aansluiting te vinden bij de meiden in je klas. Gewoon vragen hoe hun weekend was ofzo.
En dat van die vriendinnen van je vind ik dat je gewoon moet zeggen dat je het vervelend vind dat ze zo tegen je doen. En vertel ook eerlijk dat je het moeilijk hebt in je nieuwe klas, ze zullen het vast wel begrijpen:)

Kun je buiten schooltijd niet met die goede vriendin van je afspreken? In het weekend ofzo?

Maak een leven buiten school, let op/interesseer je/zoek wat leuks in de lessen, ga van school weg in de pauzes…

He, meid. Het is normaal dat je het in het begin moeilijk hebt met de klasgroep, daarom vind ik ook niet dat je je aanstelt. Jammer genoeg liggen de mensen in je klas je ook niet echt, maar je moet maar een keertje denken Laat ik mensen rond me een heel schooljaar verpesten? Laat ik 1 jaar in m’n leven 'verloren ’ gaan door deze mensen? :beer: Probeer 's morgens op te staan en te denken aan de positieve dingen op school zoals als je die dag een filmpje op het programma hebt staan in 1 of andere les, he wat leuk we krijgen vandaag een filmfragment te zien enzovoort , moeilijk , maar na een tijdje lukt het je wel. Trek je vooral niets aan van vervelende opmerking , maak er zeker geen terug maar doe gewoon vriendelijk , denk van ze moeten nog volwassen worden , later beseffen ze het pas. nog een tip , spreek vaak met je vroeger vriendinnen af , dan wordt de band misschien terug hechter.

Sorry , als ik je niet kon helpen maar ik hoop van wel
Groetjes Vips_only

Hier herken ik mezelf ik heel erg in. ;x

@kaBOOM: Ja, dat probeer ik me ook in te spreken, maar het werkt echt niet… En dat van dat afspreken: mijn beste vriendin heeft een vriendje, en is erg druk met haar huiswerk altijd, en heeft het dus eigenlijk altijd erg druk. Plús ze werkt… Echt heel erg vervelend ja
@ThePretender: Ik zal het eens tegen haar zeggen, misschien werkt niet. Dankjewel!
Ik heb trouwens gedragsstoornissen, en sociale problemen… dus eigenlijk ben ik érg slecht in zomaar even een praatje maken. Ik ben ook erg verlegen geworden opeens en erg op mezelf… Ik durf niet zomaar mensen aan te spreken. Ben bang dat ik dan voor gek sta…

Ik zit trouwens in de derde van het havo.

Jeetjuh ;o.
Nou ik zou misschien naar een andere school gaan ofzo.
Of misschien andere klas , ken je geen andere mensen op die school?
En anders als ze iets zeggen je mond opentrekken en er iets van zeggen.
Want als je de hele tijd niks terug zegt lopen ze zo over je heen en hebben ze hun slachtoffer gevonden. Misschien kan je een keer naast iemand anders gaan zitten of als je toch in een groepje word gedaan proberen aardig te doen en vrienden te maken ?

Je hebt wel gelijk, ja. Heel erg bedankt voor je reactie, ik heb er wel wat aan! Ik probeer aan de positieve dingen te denken, ookal lukt dat lang niet altijd…

Ik snap hoe je je voelt, hoewel het in mijn situatie een stuk minder heftig is. Je moet gwn denken dat je voor jezelf op school zit. Je komt er wel doorheen daar heb ik vertrouwen in.

Ik heb dat gevoel ook dat ik soms denk van, dat ik niemand heb niemand die me ff smst enz. heb eigenlijk alleen maar schoolvriendinnen wat best lonely is. En als ik een keer iets leuks samen wil doen heb ik niemand om te bellen/bereiken, das af en toe wel kut. Maar ja, het enige wat je kan doen is move on.

Ik weet het niet… Ik heb ook geen vrienden in mijn klas, maar daar tegenover ga ik maar 2 dagen 1,5 uur in de week naar school. Dus het is ook niet echt nodig haha. Denk er aan dat je naar school gaat voor jezelf! Niet voor anderen.
En dat van je vriendinnen is wel vervelend, spreek iets af na school? Ga wat leuks met ze doen, iets actiefs… Of zorg dat je zelf een gesprek aan de gang houd met ze, zodat ze niet zomaar kunnen zeggen: “Weet je nog die ene keer…” en dan met elkaar gaan lachen.

Ik ben dus érg slecht in vrienden maken, dat speelt denk ik ook wel een grote rol.
Over dat van een andere klas: de rest van mijn vriendinnen zitten allemaal op vwo. Die vriendinnen zijn wel echt de enige die me accepteren zoals ik ben, daar ben ik heel blij mee! Maar een andere klas zit er dus niet in…
Ze pesten me niet hoor, en die opmerkingen zijn meer van die 'grappig’bedoelde dingen waar de meeste mensen gewoon om lachen enzo, en het niet echt vervelend bedoelen. Maar toch zit ik daar wel mee…

Je zult echt niet voor gek staan als je iemand aan spreekt:) op het begin was ik ook heel verlegen terwijl ik ook helemaal niet zo ben. En wanneer je meer gaat praten, merken mensen je op en ‘durven’ ze ook meer tegen jou te zeggen. Stel je stukje bij beetje steeds meer een beetje open en misschien is een gesprekje beginnen wel een overwinning voor jezelf en zul je het wel vaker doen. En je zult altijd wel van die kinderen hebben die niet normaal kunnen doen. Die moet je gewoon negeren en denken: het zijn zielige kinderen en ze verdienen mijn aandacht niet.

Ik weet ook wel dat ik niet voor gek zal staan, maar toch heb ik zo’n gevoel en daardoor ben ik er dus te verlegen voor… lastig
Maar eigenlijk heb ik ook geen zin om met ze om te gaan, dat is het probleem niet. Het zijn echt van die mensen die denken: ‘Ooooh, zit mn haar nog wel goed?’ Van die mensen die niet even een seconde alleen willen zijn omdat het dan kan lijken dat ze niet populair zijn enzo. Echt gruwelijk, dat soort mensen.

Hoe vreselijk je ze ook vindt, ik denk dat je het beste af bent door te doen alsof je ze aardig vindt. Misschien spreken ze jou dan zo nu en dan over een tijdje ook aan.

Eigenlijk wil ik dat niet. Als ik iemand niet aardig vind, ga ik er ook niet omheen hangen en doen alsof ik ze wel aardig vind. Dat vind ik een beetje zielig eigenlijk. Ik zou het ook niet waarderen als ze dat bij mij zouden doen. Als ik mensen niet mag, ga ik liever ook niet met ze om. Maar wel bedankt voor je hulp hoor!

Oja: en het gaat er ook om dat zij mij niet mogen zoals ik ben. Misschien omdat ik niet populair ben, of wat dan ook, maar ik zal me zeker niet voor hun gaan aanpassen.

Ik bedoel ook niet dat je er om heen moet hangen, maar ik doelde meer op gewoon vriendelijk en open doen. Als je je zo afsluit, heb je alleen jezelf er mee. I’ve been there… Duurt lang om wanneer je jezelf zo’n houding hebt aangemeten, 'm weer af te leren.

@kaBOOM Ja, je hebt wel gelijk. Ze zeggen dat je dan in therapie moet om jezelf weer te zijn ofzo? Nouja, ik kan wel vriendelijker zijn, maar eigenlijk heb ik nóóit onvriendelijk gedaan. Ik ben juist altijd heel vriendelijk gebleven. Ik kan wel proberen iets meer mezelf weer te zijn…