'Gezinnetje'

Ik wist niet zo goed waar ik het moest plaatsen, maar liefde leek me wel redelijk.

Vroeger heb ik eigenlijk nooit een vader gehad, mijn ouders vertellen 2 verschillende verhalen en ik weet niet wie ik moet geloven. Ik heb de neiging om meer mijn moeder te geloven, want met haar heb ik een hele sterke band. In december '08 ben ik naar mijn vader verhuisd, ik had behoefte om mijn vader om me heen te hebben. Helaas is dit slecht uitgepakt…
Een aantal weken geleden heeft hij me voor de 2e keer in elkaar geslagen, omdat ik stiekem uit ben gegaan, terwijl ik zei dat ik bij mijn nicht logeerde. Stomme fout natuurlijk, maar om nou ej dochter in elkaar te meppen?..
Jeugdzorg is erbij betrokken, ze weten ervan.
Heb 3 krassen op mijn wang, waarvan er 2 lichte littekens zijn gebleven. Gelukkig zijn ze voor mijzelf niet goed zichtbaar als ik in de spiegel kijk (ze zitten dichtbij mijn oor ergens).
Hij heeft mijn moeder ook vaak in elkaar geslagen, de reden waarom weet ik niet zo goed. Ik wil graag een band met mijn vader opbouwen, want ik weet ook dat hij het moeilijk heeft… hij heeft immers nooit een kind in zijn leven gehad en nu krijgt hij ineens een puber in huis. Mijn broer ziet hem ook niet als zijn vader, dan denk ik: dat is toch niet voor niets… maar ondanks dat mijn broer, mijn moeder en ik altijd een hecht gezinnetje zijn geweest, zijn we nu alle 3 gescheiden en heb ik nooit echt een band met mijn broer opgebouwd. Ik mis mijn moeder verschrikkelijk, maar ik wil niet weg van deze woonplaats, ik heb alles zelf opgebouwd voor de 6e keer en ik wil niet weer alles opgeven. Mijn vader en moeder wonen ver uit elkaar, namelijk mijn vader en ik in Amsterdam en mijn moeder in Leeuwarden… een behoorlijke afstand dus… ook mijn broer woont daar op zichzelf met zijn vriendin.

Jullie kunnen hier niet veel mee, maar het zit me echt dwars… Ik heb mijn moeder ontzettend gekwetst dat ik bij mijn vader ging wonen, logisch als je ex-man alles van je heeft afgepakt, op straat heeft gesmeten met 2 kinderen zonder kleding, geld of eten. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik mijn band behoudt met mijn moeder en hoe kan ik een band opbouwen met mijn vader en broer? Is het hiervoor te laat? Ons gezin is uit elkaar gevallen, we leven allemaal apart…

Wow, dat klinkt echt heel erg ingewikkeld en vervelend…
Heb je het er al eens met je moeder over gehad? Want opzich is het logisch dat het haar kwetst maar misschien kan ze er wel wat begrip voor opbrengen als je het uitlegt?

Ik heb heel vaak met mijn moeder gepraat, maar ze wil dat ik gelukkig ben zegt ze… en dat ik naar haar terug moet komen als ik het alleen voor haar doe… daarom blijf ik bij mijn vader, want als ik terug zou gaan wonen bij mijn moeder, dan zou ik het puur voor haar doen. Ze wil het wel begrijpen, maar ze heeft echt veel verdriet, ze voelt zich in de steek gelaten zei ze… logisch, want ze was er altijd voor ons en mijn vader niet. Ze heeft haar leven aan de kant gezet voor ons en mijn vader niet. Enz enz enz…

Een band opbouwen met je vader lijkt me onredelijk. Als ik hoor wat hij met jou doet, wat hij met je moeder heeft gedaan.

Ookal is het je vader, sommige mensen verdienen het nu eenmaal niet. Jij hoeft zo iemand niet in jouw leven, daar ga je jezelf enkel mee kwetsen. Waarom ben je weggegaan van je moeder? Als ik jou was, zou ik onmiddellijk mijn spullen pakken…
Over je broer, spreek gewoon eens met hem af

Ik zal het ermee moeten doen totdat ik mijn school af heb, nog 2 jaar… Ik wil niet 3 keer verwisselen van school, is ook niet goed. Dus lijkt me handig als mijn vader en ik wel iets opbouwen…

ik ben het met Brod eens, ookal moet ik zeggen dat mijn ouders & broers wel bij elkaar zijn ik niet echt iets van een band heb met mijn broers (door o.a. te groot leeftijdsverschil & andere interesse, verder dan hoi smorgens en mag ik de zout savonds komen wij niet echt) maar als je dr echt behoefte aan hebt dan probeer iid af te spreken met je broer.
Owh nog een vraagje hoezo zou je alleen voor je moeder terug gaan naar de moeder? toch ook voor je eigen veiligheid ? en jeugdzorg om m heen lijkt mij absoluut geen goed idee, voor je eigen welzijn.

succes & sterkte

Praten, praten en nog eens praten.
Alhoewel ik het niet verstandig vind. Je hoort overal van huiselijk geweld. Dat is niet iets dat je oplost. Dat is iets waar je van wegloopt voor hij onherstelbare schade aanricht.

Edit: ik vind het ook enorm erg voor je moeder… Is het niet normaal dat ze zich in de steek gelaten en verraden voelt? Nog eens: waarom ben je weggegaan van je moeder?

ik heb tijdens mijn middelbare school periode op 4 verschillende scholen gezetten, allemaal in een andere stad. het is dus wel gewoon mogelijk, vereist wel wat aanpassingsvermogen & doorzettingsvermogen.
Dus je kiest er voor om bij je vader te blijven die je 2 inelkaar heeft geslagen omdat je het vervelend vind om van school te wisselen? Maar je gaat dan toch terug naar de moeder in Leeuwaarden, daar heb je dan toch ookal op school gezetten? dus dan ga je weer terug, dus je begint dat niet helemaal totaal overnieuw…
ik hoop echt dat je een verstandige keus maakt…

Ik wil 't niet, ik wil niet terug naar mijn oude woonplaats. Ik ben blij waar ik nu woon, maar alleen mijn vader is het probleem. En ja, wat jij zegt met je broer… zo is het bij ons ook altijd geweest: hoi of kom je eten of doeg… dat was eigenlijk alles wat we dagelijks zeiden. Ik durf niet met mijn broer af te spreken, ik vind het eng, omdat we nooit wat tegen elkaar hebben gezegd en dan ineens zit je ergens en dan moet je maar praten… dat lukt me niet. Ik kan niet zomaar voluit praten, daar moet ik een band voor hebben met iemand en dat is juist het probleem…

Ben ik het niet mee eens. Hoe wil je anders een band opbouwen dan door te praten en af te spreken? Anders lukt het niet hoor.

Ik weet 't, maar het is voor mij doodeng, omdat ik alweer de eerste stap moet zetten. Tuurlijk wil ik leuke dingen doen met mijn broer, maar er zit zoveel verschil tussen ons, ik heb geen idee wat hem bezighoudt of wie hij überhaupt is. Er zit 5 jaar verschil tussen ons, we leiden allebei een ander leven.

Ik ben 18, heb 3 broers. 22,24 en 25. De band met de oudste is het sterkst. Die van 24 is mijn stiefbroer en daar probeer ik een band mee op te bouwen, maar het gaat niet zo makkelijk. Omdat we daarvoor al moeten afspreken waar mijn andere broers niet bijzijn en dat gaat niet zo makkelijk. Ik frustreer me er wel een beetje in maar kijk… het komt wel.
Met die van 22 heb ik regelmatig wel eens wat ruzies en ik merk dat hij zich meer en meer afsluit van ons. Hoe het komt weet ik niet. Hij woont nu op zichzelf, maar we gaan regelmatig nog eens een frietje eten, dus het valt wel mee.

Als je hem wil leren kennen, kan je echt niets anders doen dan afspreken en zien hoe het gaat. En niet van de eerste keer er teveel van verwachten. Doe het op je gemak. Het leeftijdsverschil zou echt geen probleem mogen zijn.

Maar als je gaat afspreken leer je hem juist kennen en weet je wat hem bezighoudt. Je moet het gewoon een keer proberen en als het dan tegenvalt stop je er gewoon mee want dan heb je het iig geprobeerd.

En ik vind het erg knap/lief van jou dat je 't nog wel wil proberen bij je vader! Ik had dat echt niet gewild.

Juist, dat was ik er vergeten bijzetten :stuck_out_tongue: Ik had het ook nooit gekund. Het is idd bewonderenswaardig dat je het wil proberen, maar als hij je in elkaar slaat vrees ik dat het een beetje hopeloos is.

Ik snap jullie kant ook heel goed, maar ik moet iets opbouwen, ik kan niet 2 jaar niks doen. Ik mag nu ook niks, niet 's avonds weg enz, hij is het vertrouwen in mij kwijt zegt hij… maar hoe zit het dan met mij? Denkt hij wel 'ns na over wat hij mij heeft bezorgd? Als ik er aan denk, wil ik gewoon weg. Het liefst wil ik het vergeten, maar dat gaat natuurlijk niet. Ik moet dus gewoon een band opbouwen, om zijn vertrouwen terug te winnen, zodat ik dus meer mag… wauw dit bedacht ik dus even net. Eigenlijk is het wel een feit of is het slecht dat ik zo denk?

Meid, jij moet zijn vertrouwen niet winnen. Hij moet dejouwe winnen. Als hij je in elkaar slaat, lijkt het me logisch dat dit niet zal lukken.

Stel dat je vader een pedofiel was, dan MOET je daar toch ook geen band mee opbouwen? Als je vader jouw moeder heeft geslagen en dit ook bij jou doet, betekent het dat hij een agressieprobleem heeft. Ben je naar je vader gegaan omdat het bij je moeder niet goed ging op school ofzo? Wil je daarom niet terug?

Ik heb een hekel aan die woonplaats. En de mensen die ik daar had, heb ik totaal geen contact meer mee. Heb dus het gevoel alsof ik voor niemand echt iets betekende. Zelfs mijn beste vriendin toendertijd ben ik verloren. Voel me in de steek gelaten door hen.

En waar je nu woont heb je betere vriendinnen?
Het is jammer dat het vaak wel ‘uit het oog, uit het hart is’.
Maar misschien zijn zij boos omdat je bent vertrokken?