Gewoon de zoveelste tienerzwangerschap

Ik had ineens inspiratie! Een verhaaltje over tienerzwangerschap, met een humoristische draai d’r an. Geïnspireerd door 16 & Pregnant, Juno, Mom at Sixteen, The Snapper. I hope you like!

Mijn zwangere buik puilt uit over de skinny jeans die ik met Marthie heb gekocht. Ik kijk in de wandspiegel en realiseer me dat álles opeens veel te strak zit. De geboduurde jas die ik met mijn nicht heb gekocht, het identieke strakke shirtje dat Marthie ook had en nu ook de veel te strakke broeken die als een gek knellen en waarschijnlijk gaan scheuren als ik ga zitten. Ik wrijf over mijn buik en bedenk dat het het straks allemaal waard zal zijn. Ik hoef nu alleen nog maar even door de zure appel heen te bijten: de zwangerschap.
Mijn broertje klopt op mijn deur en vraagt of ik videogames wil spelen. Waarom ook niet, denk ik bij mezelf. De dokter zei dat ik me zo min mogelijk moest inspannen, maar zijn videogames fysiek uitputtend? Dat valt volgens mij wel mee.

Bart rent de trap af; ik neem het kleine liftje dat voor mij geïnstalleerd is. Als ik door de glazen deur van mijn woonkamer heen ben gelopen, zie ik mijn opa in de woonkamer staan. Ik krijg bijna een zenuwinzinking. “Bart, ik denk dat ik toch nog even op bed moet liggen,” ik fake mijn duizeligheid. Bart trekt een zielig gezicht. “Jammer… ik heb net nieuwe personages uitgespeeld,” zegt hij. We spelen vaak samen de sims castaway, afgeleid van het beroemde pcspel de Sims. Hij weet me met zijn schattige babyface over te halen. Dat zal nog moeilijk worden met een kleine op komst… ik kan hem moeilijk altijd zijn zin geven. Of haar natuurlijk. Ik wil nog niet weten wat het is, maar mijn moeder wel. Zij is razend benieuwd en zit continu te brainstormen over babynamen. Ze komt telkens met stapels namenboeken thuis die ze van de plaatselijke bieb heeft geleend, en komt dan weer met de vreselijkste namen op de proppen. Favoriet zijn Rosmelda en Eleanore voor een meisje, en Hauwert voor een jongen. Maar dat verandert elk moment, de ene keer vindt ze weer dit, de andere keer weer dat. Ik wil zelf helemaal niet nadenken over babynamen. Ik krijg al hoofdpijn als ik eraan denk. Niet dat ik het kindje dat binnenin mij zit niet ga liefhebben, hoor. Maar het is gewoon de slechtste timing die ik ooit in mijn leven gekend heb. En dat zal het er niet makkelijker op maken om van het kindje te houden.

Middenin de videogame, die dit keer uit het neerschieten en opeten van weerwolven bestaat (ik weet het, hoe kannibalistisch wil je het maken?) belt Marthie mij. Om te shoppen. Dit doet ze tegenwoordig elke dag minstens drie keer, maar ik wil dat helemaal niet. Als ik bevallen ben dan ga ikzo snel mogelijk naar de sportschool.
Het is niet makkelijk om zwanger te zin en een (ex)anorexiapatiënt. Ik ben heus niet zo’n bewust anorexia typetje dat op pro-ana sites gaat lopen surfen. Alsjeblieft zeg, ik krijg al de rillingen als ik eraan denk. Nee, de diagnose anorexia is wat mij betreft totaal verkeerd gesteld. Ik ben gewoon een moeilijke eter, maar ik wil mezelf echt niet uithongeren. Het is trouwens ook niet zozeer dat ik niet van eten hou, ik vergeet het gewoon. Maar nu, met een baby in de buik, moet ik twee keer zoveel eten en dat is echt heel erg moeilijk. Als ik dan zonodig iets moet eten, dan wil ik het liefst suikerdonuts en appeltaart met een dot slagroom bovenop. Maar helaas, dat is niet goed voor de baby. Ik moet op wortelpeentjes en selderie knagen. Mijn moeder zorgt er de laatste tijd voor dat er elke keer dat ik op de bank tv zit te kijken, een groentehapje naast me ligt. Dit stelt een kom met groente voor, variërend van paprika en tomaat tot komkommerschijfjes. Ik stop een komkommerschijfje in mijn mond. Het is geen komkommerseizoen, het smaakt namelijk naar niks. Intussen lult Marthie aan één stuk door. “Ik ben naar de h&m geweest en op de MAMA afdeling zag ik geweldige positiekleding! Er was een hele schattige bolletjestrui die jou echt wel zou staan,” zegt ze. Ik waardeer het dat ze aan me denkt, maar positiekleding is nooit “geweldig”. Vandaar ook haar woordkeus “schattig.” Kleding hoort niet schattig te zijn. Bij kleine kinderen misschien, dan zeg je: O wat een schattige laarsjes. Of als peutertjes van die mini All-stars aanhebben. Dát is schattig. Maar voor een vrouw van zeventien is “schattig” niet het woord waarmee je je kledingkeuze wil omschrijven, geloof me. Marthie gebruikt trouwens ook vaak woorden als “retro.” Dat is eigenlijk nog erger dan schattig, want als iets retro is dan is het eigenlijk gewoon heel erg uit de mode en probeert het kledingstuk dus een wanhopige comeback te maken.

Terwijl ik een stukje paprika in mijn mond stop, ratelt Marthie maar door. “Lijkt dat je wat, Ash? Je bent zo stil… je zit toch niet weer te gamen, hè?” zegt ze. Ik verstop de controller, alsof ik in mijn onderbewustzijn doorheb dat ze mij kan zien. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is. “Eh… ja?” vraag ik. Dat is de juiste manier om zoiets te doen. Niet ontkennen, want je beste vriendin heeft je natuurlijk zó door. Nee, dat is niet wat je moet doen. Je laat het als een vraag uitkomen zodat de andere persoon in de war raakt. “Dat is funest voor je social life!” roept ze. Ik zie haar afkeurende blik gewoon voor me, terwijl ze met haar ogen rolt en haar nagellak eraf pulkt. Ik ken haar zo ongelooflijk goed dat het bijna eng is.

Wel een leuk begin, maar even een paar tips:

Ik zou meer alinea’s gebruiken, zo is het namelijk een enorme lap tekst.
En ik zou even mezelf inlezen over zwangerschap, zwangere vrouwen mogen namelijk heus wel de trap aflopen. :’’-) En iets anders eten dan komkommers.

Dankjewel voor je feedback, Wrikkelgat! Ik heb er even alinea’s van gemaakt, het was inderdaad wel een hele lange lap tekst.

Ze loopt niet van de trap af omdat ze een bepaalde ziekte heeft. Welke ben ik nog niet helemaal uit. Maar over de komkommers; tja… misschien moet ik me er inderdaad eerst nog iets beter in verdiepen :wink:

^Ah, oke, sorry dan, dan had ik het verkeerd begrepen! :slightly_smiling_face: maar verder leuk hoor.

Dankje :slightly_smiling_face:

Leuk verhaal, het heeft wel wat.

Leuk verhaal, schrijf maar verder.

Ik ben benieuwd naar de rest! Verder dus. (:

Verder schrijven, ben wel benieuwd :’)

Leuk! verder schrijven!

Dankjulliewel allemaal! Hier volgt nog een stukje. Het is een beetje kort, maar ik heb toetsweek en dus niet al te veel tijd :’)

Net als ik wil ophangen, begint Marthie hysterisch tegen te sputteren. “Ik heb nog een roddel…,” zegt ze geheimzinnig. Meestal houdt deze roddel niet meer in dan de affaire die haar overbuurvrouw met de glazenwasser heeft. Dit zou interessant kunnen zijn, maar helaas, haar overbuurvrouw is drieëennegentig waardoor het verhaal nét even zijn geloofwaardigheid verliest. Op ongeïnteresseerde toon vraag ik wat die roddel dan wel niet is. “Jake heeft een nieuwe vriendin,” zegt ze. Mijn hart lijkt opgehouden te zijn met kloppen. Ja, echt, het ging eerst in een gelijkmatig tempo. Nu voel ik niets meer. “Ash? Ash? Ben je er nog?” Marthie wil blijkbaar mijn reactie peilen, maar daar moet je toch echt een gezichtsuitdrukking aan toevoegen en dat is onmogelijk over de telefoon. In de toekomst kan dit wel, trouwens. Ze zijn nu al bezig met hologrammen en dergelijke. Mijn moeder doet er onderzoek naar, ze is één van die geschifte technologiefreaks die haar hele leven op zoek is naar de uitvinding van de eeuw. Zij wil niets liever dan met haar foto in de geschiedenisboeken komen te staan. Eigenlijk neemt ze met elk boek wel genoegen. Zo heeft ze een keer een brief gestuurd naar het World Guiness Record boek en beweerde dat zij de meest paarse tong had (ze had net een eigenaardige lolly op.) Een week later kregen we een envelop met een heleboel foldertjes vol informatie over de behandeling van psychische ziektes. Ik en Bart lagen in een deuk, maar mamlief kon er niet om lachen en verscheurde alle papieren en noemden de mensen van World Guiness nitwitten.
“Ik ben er nog,” zeg ik. Ken je wel het gevoel dat je gaat flauwvallen? Je word helemaal warm en alles om je heen gaat duizelen. In werkelijkheid gebeurt er niets, en je zou willen dat er wél iets zou gebeuren zodat je een reden zou hebben om even niet te praten. Dat gevoel heb ik nu ook, maar omdat ik mijn gesprek niet in levende lijve voer zou Marthie het sowieso niet weten wanneer ik flauw zou vallen. Ze zou waarschijnlijk denken dat ik (a) gewoon bruut had opgehangen omdat ik geen zin meer had in haar eindeloze gekwebbel of (b) per ongeluk het verkeerde knopje had ingedrukt.
Dit gebeurt namelijk nogal vaak. Ik heb een smartphone en wil vaak mijn nagels lakken terwijl ik bel. Hier zou ik theoretisch gezien drie handen voor nodig hebben. In de praktijk heb ik er helaas maar twee, en moeten mijn oor en schouder vaak samenwerken. Omdat deze nog niet voldoende getraind zijn, gaat dit nog steeds vaak mis en worden er een heleboel knopjes ingedrukt. Gek genoeg zit de ophangknop hier elke keer weer bij.

Mooi verhaal, je schrijfstijl is erg leuk. Ik wil meer ! c;

Leuk, snel weer verder

Sorry het is echt lang geleden :frowning_face: maar ik ga vanavond verder :grin:

Ik weet Marthie af te poeieren met een smoes over huiswerk. Dit is niet eens gelogen, ik moet echt huiswerk doen. Vroeger haalde ik alleen maar voldoendes, voor de exacte vakken zelfs zonder te leren. Sinds ik zwanger ben gaat dit veel moeizamer. Ik krijg heel snel hoofdpijn en dan leg ik de boeken maar weg. Of ik mijn examen ga halen? Ik weet het niet, mijn mentor denkt van niet. Hartog heet hij, een kale man met een kransje haar bovenop, langwerpig hoofd en een vierkanten brilletje. Mij maakt het allemaal niet meer uit of het nog gaat lukken of niet. Ik kan toch niet meer doen wat ik eerst wilde. Dat was de wereld rondreizen, maar met een baby gaat dat nogal moeilijk.
Ik wrijf over mijn bolle buik. Ik moet zoveel dingen opgeven. Maar dat is niet eens het ergste; dat wist ik al ver van tevoren, al toen ik bij de dokter was en ze me doodleuk meededeelden dat er een baby in mijn buik zat. Nee, het zijn de kleine petieterige dingetjes die ik nooit geweten heb.
Mijn opa loopt met een kop koffie naar ons toe. “Bartie, mijn jongen,” zegt hij “hoe gaat het ermee?”
“Goed,” zegt Bart. Bart is niet echt van de lange gesprekken. Mijn opa richt zich dan ook snel op mij. “Ashanti, lieverd. Wil de baby wel groeien?” hij strekt zijn handen uit om mijn buik te voelen, maar ik werp hem een van mijn dodelijkste blikken toe en hij trekt zich terug. Zo zacht en binnensmonds als ik kan, fluister ik: “Wat doe je hier? Als mamma hier achter komt…”
Mijn opa’s bierbuik gaat op en neer van het lachen. “Het lijkt me sterk dat ze dit te weten komt. Ik heb haar eropuit gestuurd om met Bente naar nieuwe tapijten te kijken. Die zijn nog wel even een paar uur zoet, want het is helemaal in Purmerend.” Hij legt zijn hand op mijn schouders. “En jij gaat het niet vertellen, toch?” zegt hij, nu ook op zachte fluistertoon. Ik wring me los. Bart kijkt me schaapachtig aan. “Vind jij die schoudermassages van opa ook niet zo irritant?” probeer ik. Dit is genoeg voor Bart, het spel eist zijn aandacht weer op. Bente is mijn stiefoma. Ze is ontzettend lief en ik ken haar beter dan mijn echte oma Nelly, die woont als sinds ik vier was in Frankrijk.
Bente is veel te goed voor mijn opa. Ik snap niet waarom ze het nog met hem uithoudt.

Leuk, snel weer wat posten

De volgende dag moet ik weer na school. Ik heb net van een korte vakantie van twee weken mogen genieten. Eerst was er nog niet zo veel aan mij te zien, ik ben klein van stuk en ook behoorlijk dun van bouw. Niemand wist dat ik zwanger was, behalve Marthie, en zij wist het alleen maar omdat ik het aan haar verteld heb. Maar ik zit nu te ver in mijn zwangerschap om het nog te kunnen verbergen. Eerst komt mijn mentor, mevrouw Tullemans op de thee. Ze dacht dat het allemaal wat makkelijker zou zijn als ze eerst nog met mij praten over het verloop van de schooldag. Ik vind het allemaal best, mijn mentor is erg aardig. Wel is ze een gigantische roddeltante; ze praat over haar leerlingen alsof het geen leerlingen zijn, maar plastics uit Hollywood die de genadeloze kanten van hun roem moeten accepteren. Gelukkig wist ik mijn moeder ervan te weerhouden het nieuws eruit te floepen (dat doet ze namelijk elke keer dat ze de kans krijgt) en wist Tullemans het ook pas op de dag dat de leerlingen het te weten komen. Mijn moeder en mevrouw Tullemans zijn druk in gesprek als ik beneden kom. Als ze mij ziet, houdt mijn mentor meteen op met praten, en kijkt me aan met een ernstig gezicht. “Kom even zitten, schat,” zegt mijn moeder. Ik zit nog niet op de lege stoel naast mijn mentor, of ze barst uit in een preek. Wat ik wel niet dacht, hoe ik zo ontzettend dom kon zijn. Dat dit toch geen voorbeeld was voor mijn kleine broertje. Om nog maar te zwijgen over de brugpiepers die een voorbeeldfunctie aan mij nemen, wat zullen die denken als ze me zo zien? Die zullen denken dat het hartstikke normaal is. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. “Luister,” onderbreek ik mevrouw Tullemans “het is echt niet zoals u denkt!”. “O nee?” de kolenkleurige ogen van mevrouw Tullemans staan vol vuur “hoe zit het dan? Kan je me dat uitleggen, Asha?”
Ik kijk naar de grond. “Nee… dat kan ik niet.”
Mijn mentor slaat haar armen over elkaar. “Oké. Nou dat is dus duidelijk,” zegt ze “het lijkt me beter als je vandaag niet naar school gaat. Ik zal ervoor zorgen dat Marthie alles meeneemt wat je nodig hebt, dan kan je thuis werken. Voor zover de school zal weten, ben je ziek. Ik weet geen andere oplossing. Ik wil niet dat de leerlingen denken dat de schoolleiding hier achter staat.”
Ik laat de woorden even op me inwerken. Het klinkt allemaal belachelijk. Natuurlijk heb ik geen zin in het gestaar en gewijs van klasgenoten, maar het lijkt mevrouw Tullemans alleen maar te gaan om het imago van de school.

upje, snel weer meer

leuk !

Super leuk verhaal! :relieved: