Gevoel dat ik niet buiten mag

Hallo,

Heeft er iemand nog het probleem dat die het gevoel heeft dat die “niet buiten mag”?

Het zit namelijk zo, ik ben 20 jaar mijn ouders zijn gescheiden en ik ben bijna altijd bij mijn moeder. Elke keer als ik buiten school iets wil gaan doen moet ik zeggen naar waar ik wil, met wie ik weg ga, en vanwaar ik die persoon ken (ik spreek vaak af via tinder) . En ik krijg ook altijd de opmerking dat “ik voor school moet werken”.
Ik heb zo vaak geen zin om te vragen of ik “buiten mag” dat ik soms men afspraken maar afzeg. Ik heb geen zin in haar gezaag. Ook als ik gewoon naar buiten stap om te gaan fietsen op de dijk krijg ik meteen de vraag, “wa ga de doen?” En dan zeg ik “fietsen”. En dan zegt zij, “me wie”. En als ik dan alleen zeg gelooft ze me niet.

Ik voel me gevangen in mijn huis. Opgesloten op mijn kamer. Op die momenten heb ik spijt dat ik niet op kot zit.

Heeft iemand tips om het dan toch maar te vragen, ookal weet ik dat ik vragen ga krijgen enzo

Groetjes

Ik vind het klinken als of jouw moeder heel controlerend is. Je bent 20, volwassen, dan hoef je je toch niet meer te verantwoorden lijkt mij.
Ja, je woont thuis, dus ja, je zult haar regels volgen, maar een beetje vrijheid lijkt mij hier wel op zijn plaats

1 like

Mocht je toevallig bij een psycholoog lopen, al is het voor heel iets anders, dan zou je je moeder eens mee kunnen nemen en daar bespreken wat je dwars zit. Heb ik ook een keer gedaan.

Ja ik herken dit wel. Ik ben 21 en mijn moeder wil ook altijd weten wat ik ga doen. En als ik met een jongen afspreek, wil ze dat ik een foto laat zien en achteraf wil ze verslag van wat we gedaan hebben (lol).
Ze doet het vanuit goede intenties, maar ik ben toch al bijna 4 jaar volwassen en ben er inmiddels wel klaar mee. Maar aangezien ik nog thuis woon, weet ik ook niet goed hoe ik dit moet aanpakken…