Gevoel dat ik m'n leven verneuk

Lieve meiden. Waarschijnlijk is ditherkenbaar voor sommigen, maar ik kon geen topic vinden over hetzelfde probleem (hoewel het er vast wel is)

Ik ben nu 21 jaar en heb al 5 jaar een vriend. Ik hou nog heel veel van hem, en wil letterlijk oud met hem worden. Waar dus het probleem begint. De laatste weken voel ik me nogal down, omdat ik totaal niet het gevoel heb dat ik uit m’n leven haal wat erin zit. 1 kant van mij is erg rustig, en ik heb vaak de neiging om op safe te spelen. Ik kan ook erg op mezelf zijn, hou graag tv-avondjes met m’n vriend. Ik hoef echt geen mega spectaculaire dingen in mijn leven te doen, als ik gelukkig kan zijn met een simpele baan en mijn lieve vriend. Dit gedeelte sluit perfect aan op hoe mijn vriend onze toekomst ziet. Maar een voorwaarde voor mij is wel dat ik dingen kan ondenemen waar ik gelukkig van wordt… en op dit moment heb ik het gevoel dat ik dat niet kan:
Een andere kant van mij is namelijk MEGA impulsief. Als ik een idee krijg, doe ik het liever meteen, en daar word ik pas écht gelukkig van. Dat geeft me gewoon het gevoel dat ik m’n eigen leven in m’n hand heb ofzo. Ik heb op het moment toch al een flinke lijst van dingen die ik nog wil doen. Ik wil dingen van de wereld zien, en het liefst zo snel mogelijk, want ik wil geen spijt hebben op mijn 80e dat ik dingen niet heb gedaan. Dat is een kant die mijn vriend absoluut niet begrijpt. Hij is iemand die totaal niet van ‘gekke’ spontane dingen houd. Hij woont nog thuis. Als zijn familie iets onnodig of geldverspilling vindt, vindt hij dat ook, hij heeft gewoon niet echt eigen een mening daarover lijkt het. Ik zat wel eens bij hem thuis en wilde supergraag naar een festival. Hij wilde steeds niet, maar toen zei zijn familie ‘Nee johhhh dat is leuk, moet je doen!’, en toen kon ik hem ineens wel overhalen om mee te gaan. Nu ook. We hebben voor de zomer een weekje in een hotel geboekt… Hij wilde per se luxe, ik wilde graag naar een bepaalde regio, dus allebei een beetje ons zin. Maar ik wil er alleen maar heen om iets te zien. Ik maak het liefst elke dag tripjes, hij ligt het liefst elke dag aan het strand. De compromis wordt dus om maar 2/3 dagen iets te doen, maar eigenlijk word ik daar totaal niet vrolijk van.

Hoe dan ook. Ik heb een fase gehad waarin ik serieus overwoog om het uit te maken, omdat ik het gevoel had dat hij en ik niet op 1 lijn zaten. Om deze reden is het tussen mijn ouders ook fout gegaan: m’n moeder wilde de hele wereld zien, m’n vader was vrij stug en liep daar totaal niet voor warm (ik ben dus echt een mix van beiden). Anyway, ik wilde m’n leven omgooien, maar ik begon me later toch te beseffen dat dat niet de manier zou zijn… Ik hou gewoon te erg van m’n vriend. Ik wil hem ook niet hoeven ‘overhalen’ om mee verre reizen te maken etc, ook al zou het PERFECT zijn met hem, maar ik zou ook niet afhankelijk moeten zijn van hem.

Probeem: ik heb geen vrienden. Geen één eigenlijk, al sinds ik ben gaan studeren. Is een lang verhaal, maar wel de voornaamste reden dat ik zo down ben. Nu ben ik al bijna klaar met m’n bachelor, en ik had eigenlijk nog DOLGRAAG veel willen reizen voor ik aan m’n master begin, maar ik heb nu dus totaal niemand om dit mee te doen. Dus heb me nu toch maar voor een master ingeschreven. Maar als ik daarmee klaar ben heb ik al weinig kans op een baan, en die kans wordt alleen maar kleiner als ik eerst nog ga reizen. Ik baal echt gewoon… ik zie het al helemaal voor me (raspessimist die ik ben), master klaar, baan zoeken, samenwonen, kinderen, oud en bejaard, en dat was dan m’n leven.

Mijn vraag aan jullie: zou het voor jou een issue zijn als je vriend zo anders dan jij was? Heb je misschien een tip of ander filosofisch hersenspinsel voor mij, zodat ik het misschien een beetje kan relativeren? En hoe kan ik nu in m’n op-een-na-laatste studiejaar nou ooit nog goede vrienden vinden? Het voelt voor mij ook niet okee om alleen maar ‘vrienden te zoeken’ om ze te kunnen gebruiken voor vakanties of concerten. Zucht.

Oh dit herken ik heel erg(- het vriend gedeelte dan) maar dat op safe spelen en toch impulsief zijn heb ik ook heel erg! Hoe jij je leven ziet master klaar, baan zoeken, samenwonen, kinderen, oud en bejaard, en dat was dan m’n leven. Dat is precies wat ik wil voorkomen maar wel bang voor ben dat gaat gebeuren. Ik wil reizen dingen zien ik wil geen huisje boompje beestje.
Je kan natuurlijk ook altijd alleen ga reizen of meegaan met zo’n groepsreis. Staat jou vriend daar open voor? Dat jij echt de wereld gaat zien en soms een tijd wegblijft? Jullie hebben hele andere ideeën over de toekomst en dat lijkt me wel lastig ik kan daar niet zulke goede tips over geven dus zie dit maar als een up.

Je kunt ook een tussenjaar nemen en gaan backpacken (alleen).
Ik heb van vriendinnen gehoord dat je in bv Australië ook andere mensen tegenkomt (nieuwe vrienden), en je kan daar gaan werken (kom je ook met mensen in contact).
Succes!

Ah dankje!
Ik wil aan de ene kant wel een gezinnetje… maar dan moet ik wel gewoon een aantal jaar ECHT van het leven hebben genoten, vind ik! Ik heb al eerder een half jaar in het buitenland gestudeerd, zonder hem, en dat heeft hij ook wel overleefd. Hij zou me niet tegenhouden. Maar ik heb ook gemerkt dat ik het jammer vond dat ik mijn ervaringen toen met niemand kon delen eigenlijk… wat dat betreft zou ik veel liever met iemand op reis gaan met iemand die ik al ken. Ik hou ook bijvoorbeeld niet van uitgaan op zich, maar het lijkt me wel weer heel tof om dat echt met vrienden te doen!
Ik heb overigens wel een zus, maar die is juist super ambitieus, heeft al een hoop van het buitenland gezien en zij gaat nu voor 100% voor haar carriere. Een baan waarin ze bijna geen vakantie heeft, dus hier zie ik ook niet echt een mogelijkheid :cold_sweat: om met haar te gaan, bedoel ik.

Dankje! Ik heb inderdaad ook zitten zoeken naar zulke ervaringen.
Maar het lijkt me toch ook wel eenzaam zo in je eentje. Ik weet het, ik ben lastig :cold_sweat:
Maar in dat half jaar in het buitenland had ik ook al echt zoiets van: nu wil ik wel weer mensen zien die ik ken, haha. Ik zou er misschien ook minder van kunnen genieten omdat je altijd op jezelf blijft aangewezen, ook al kom je daar wel mensen tegen. Misschien ben ik er dan toch niet klaar voor om dat na deze zomer al te gaan doen. Misschien moet ik het toch pas ná m’n master doen…?

Maar bij een tussenuur backpacken hoef je op zich geen jaar te gaan, als je na 2 maanden er genoeg van hebt kun je ook altijd weer naar huis :slightly_smiling_face:
Je kan idd ook pas na je master gaan, je moet doen waar je je goed bij voelt :slightly_smiling_face:

Hmhmhmhmhm MOEILIJK!
Het is namelijk niet zo dat ik ‘altijd nog’ kan gaan, een tussenjaar tussen bachelor en master zou dan het beste zijn. Ik kan niet op m’n 30e ineens tijdelijk stoppen met werken neem ik aan. Maar ik wil niet in m’n eentje, haha. Maar dat is m’n enige optie en dat is gewoon kut. Een groepsreis zou eigenlijk veel beter zijn, maar dat is weer veel duurder!
Maar het zelfde probleem heb ik dus met concerten enzo, er is nóóit iemand die dezelfde muzieksmaak heeft als ik en die mee wil. Ik vind het gewoon een deprimerende gedachte dat ik al dat soort leuke dingen in m’n eentje moet gaan meemaken.
Dan is het nog niet eens zo verkeerd om ‘saaie dingen’ met m’n vriend te blijven doen. Maar dat is ook deprimerend want dan zie ik dus nooit wat.

Mmm over het reizen, kun je niet meegaan met een soort jongerenreis ofzo? Dan ben je niet alleen en dan maak je vanzelf wel vrienden of in elk geval contact met die mensen (:

Jaaa dat lijkt me heel tof, maar is ook weer een stuk duurder.
Maar misschien is het wel goed om daar gewoon voor te gaan sparen!
Want het zou het wel waard zijn denk ik.

Je kan op deze site kijken http://www.wereldwijzer.nl/forumdisplay.php?f=16 hier kan je reisgenootjes vinden! En ik begrijp je heel erg niemand wil ooit mee ik moet of altijd alleen of ik sleep mijn moeder mee maar die heeft er natuurlijk ook niet altijd zin.

Haha, I feel you. Ik heb die nachtmerrie zelfs wel eens gehad, wat een ramp, toen werd ik wakker en ik was zo blij dat ik ineens weer jong was en nog alles kan doen met m’n leven… haha! Het probleem is dus dat ik dat niet doe.
Muziek heeft altijd een hele grote rol in m’n leven gespeeld, daar wilde ik vroeger ook van alles mee doen maar omdat lessen te duur werden ben ik gestopt. Ook al zo’n fout in m’n leven. Dat moet ik ook gewoon weer oppakken zodra ik het geld heb.

Ja snap ik :frowning_face:
Miss kan je er met je vriend over gaan praten (hoe jij je voelt enzo).
Of je kan proberen nieuwe mensen te ontmoeten, bv bij een sportclub of op je studie.

IDEAAL!!
Maar ook wel eng. Maar best wel een goede optie.

Zoals je je verhaal begint geef je ons het idee dat je vriend je tegen houdt omdat hij zo saai is. Ik vind dat je het echt niet bij hem mag zoeken. Het feit dat jij niet de dingen kan doen in je leven komt niet door hem. Je kunt nog steeds naar een festival gaan maar dan zonder hem en met iemand anders.

Het echte probleem is dus dat je geen vrienden hebt om dit mee te doen. Als je voelt dat je geen nieuwe vriendschappen sluit omdat je vriend je hierin tegen houdt dan zou ik zeggen dumpen die handel maar ik denk dat om je probleem op te lossen je eerst acitiviteiten moet gaan ondernemen om nieuwe mensen te leren kennen! Ga bij een studie/studenten vereniging of ga bijv in een andere raad zoals de studentenraad. Zo leer je heel snel nieuwe mensen kennen :slightly_smiling_face: Als je die eerste stap zet komt het hopelijk wel goed :slightly_smiling_face:

Lief dat jullie meedenken!! :slightly_smiling_face:
Ik heb het er vorige keer met hem over gehad idd, maar hij weet dan gewoon niet wat hij moet antwoorden. Hij heeft er gewoon geen behoefte aan, dus dat accepteer ik dan ook wel.
Ik ben altijd heel makkelijk met een praatje maken met mensen, maar soms lijkt dat ze juist af te schrikken :cold_sweat: dan lijk ik misschien zo’n overdreven meisje terwijl ik dat totaal niet ben, en dan trek ik precies de mensen aan die niet mijn type zijn. Vluchtige contacten heb ik wel, maar het komt nooit verder dan dat! Ik probeer nu ook contact te houden met een paar mensen van m’n studie,
dan vraag ik of ze af willen spreken, maar van hun kant komt het er nooit van. Dan zijn ze weer druk, ziek, of hebben ze geen geld (de meesten wonen aan de andere kant van Nederland)…
Dan ga ik me ook niet aan ze opdringen.

Klopt! Maar ik m’n beginpost concludeer ik precies wat jij zegt :slightly_smiling_face:
Het verschil tussen mij en m’n vriend is wel relevant vind ik, omdat ik denk dat hoe ouder je wordt, hoe meer je wel afhankelijk van hem wordt. Dan staat je gezin op één, en als m’n vriend dan elk jaar op vakantie wil naar Frankrijk / we kinderen hebben, is de kans nogal klein dat ik mijn ‘lijst nog af kan werken’. Maar dat is nog ver weg natuurlijk, dus even terug naar het nu:

Het is een lang verhaal, maar bij m’n vriend ben ik ook anders dan dat ik bij mijn vrienden van vroeger was. Toen ik in het buitenland studeerde was ik ook bijna ‘een ander persoon’, die veel meer van het leven genoot. Ineens vond ik uitgaan leuk, gewoon omdat ik mensen had gevonden met wie ik dat leuk vond. Het idee dat ik het uit wilde maken, kwam dan ook alléén omdat ik m’n leven om wilde gooien. Dus meer spontaan blijven zoals daar, onafhankelijk, en op die manier hopelijk vrienden maken. Met m’n vriend blijf ik toch in m’n comfort zone hangen. Maar dat wat jij zegt realiseerde ik me toen ook: dat zou ook prima moeten kunnen terwijl ik samen ben met m’n vriend.

Haha tuurlijk!
Oh das minder :frowning_face: wel knap dat je dat accepteert :slightly_smiling_face:
Ja snap ik! Jammer :frowning_face:

Over het feit dat je denkt dat je tijdens je werkleven nooit meer kan reizen: je kunt een langere aaneengesloten periode onbetaald verlof opnemen. In deze tijd kun je reizen. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je dan je financiële zaakjes op orde hebt.

Wat betreft je vriend, ik zou het niet uitmaken als je twijfelt. Bespreek met hem je toekomstplannen, en de zijne. Hoe denkt hij over zijn relatie met jou? Vind hij het allemaal prima zo? Vind hij het niet vervelend dat jij meer ondernemend bent dan hij? Als je echt het gevoel hebt dat je iets mist in je leven en dat ook niet met hem gaat krijgen (en dan heb ik het niet over slechts festivals/concerten bezoeken samen) dan zou ik toch even serieus gaan nadenken.
Succes ermee, het is een lastige situatie. :sob::muscle: Ik heb het geluk dat mijn vriend en ik op één lijn liggen qua dat soort zaken. Ik wil ook graag reizen, en mijn vriend ook omdat hij dit van zijn ouders meekrijgt.

Thanks! Ik weet ongeveer hoe hij het ziet, hij wil heeel graag een gezinnetje en wil ook graag oud worden met mij. Hoewel ik dat ook wel wil (kinderen), is het voor mij geen prioriteit (maar dat vindt hij niet erg). Dingen ondernemen is dat voor mij wel, maar dat is voor hem weer geen prioriteit. Maar als ik daar gelukkig van word zal hij me zeker niet tegenhouden, haha. Dus daar moet wel een compromis in te vinden zijn.

Maar ik heb ook best wel veel onzekerheid in m’n werk: ik doe echt een studie waar je kans op een aardige baan nogal klein is. Dus al vind ik iets, moet ik waarschijnlijk m’n hele leven gewoon blijven werken om kinderen uberhaupt te kunnen betalen… haha. Dus dan komt er weinig van al die verre reizen, tenzij hij echt een geweldige baan krijgt. Dit klinkt lekker materialistisch :cold_sweat: maar ik ben nu dus aan het sparen voor verre reizen, terwijl m’n vriend bij wijze van spreken spaart voor een huis, auto, breedbeeld tv en kinderen :flushed:
Maar bij mij komt er ook niets van terecht, omdat ik elk jaar weer blut ben na zo’n compromis-vakantie. Dus dat werkt niet mee, en misschien moet ik gewoon een keer míjn zin doordrijven en twee jaar lang sparen voor een verre reis ipv elk jaar een compromis-vakantie.

I’m telling you, het komt door de ouders! M’n vriend vindt dus ook echt alleen maar leuk wat zijn eigen ouders leuk vinden, haha. En ik ook wel, want ik ben gewend om ieder weekend erop uit te trekken en bijna elk jaar naar een ander land op vakantie te gaan.

En ja, wat betreft de relatie vs. mijn leven. Ik mis wel ‘iets’ maar ik denk dat dat alleen maar erger wordt als ik m’n vriend niet zou hebben (buiten het feit dat ik gek op hem ben). Hij staat eigenlijk voor dat stabiele leventje, wat ik ook nodig heb. Ik ben me er nu toch op aan het richten om toch binnenkort al iets te ondernemen. Met iemand anders, mijn vriend of in m’n eentje: daar kom ik vanzelf achter. Zolang ik dat ‘stabiele leven’ maar kan onderbreken met spontane dingen, is het hele probleem eigenlijk weg :slightly_smiling_face: