Gespannen voor bijbaan

Hoi allemaal!

Ik word altijd ontzettend zenuwachtig en gespannen als ik aan mijn bijbaan denk. Ik ben bang om fouten te maken en ben ook heel onzeker van mezelf. Ik ga echt met tegenzin naar mijn werk. Met mijn vorige bijbaan had ik dit ook al, maar ik dacht dat het gewoon aan die baan lag. Ondertussen werk ik nu zo’n 2 maanden bij een restaurantje. In het begin ging het nog wel, maar ondertussen vind ik het bijna verschrikkelijk om erheen te gaan. Ik krijg telkens het gevoel dat ik niks kan en dat ik niet gewaardeerd wordt. Het bezorgt mij veel stress en ik ga echt heel erg aan mezelf twijfelen, waardoor ik nog dieper in een dip beland. Toch wil ik liever geen ontslag nemen, want dan heb ik geen inkomen meer en ik wil ook geen opgever zijn. Heeft iemand tips wat ik hiermee moet of heeft iemand dezelfde ervaring?

Alvast bedankt.

Hoe ben je met je baas/leidinggevende? Misschien zou je hem/haar eens (wat) kunnen vertellen over je onzekerheden en misschien ook wat meer feedback krijgen?
Goed is ook om te onthouden dat als er echt dingen fout gaat, je het over het algemeen ook wel te horen krijgt. Dus geen bericht, is meestal goed bericht zeg maar.

Nou, eigenlijk is dat juist een beetje het probleem. Je krijgt alleen maar botte opmerkingen te horen over wat je niet goed doet. Er is altijd wel iets wat niet goed is. Bijna alle collega’s vinden de leidinggevende niet oké en er worden wel botte opmerkingen tegen iedereen gemaakt (vooral tegen de nieuwe, maar ik hoorde dat dat na een tijd minder wordt). Toch trek ik dit me altijd heel persoonlijk aan, dus daar ga ik heel erg mee zitten.

Als ik jou was zou ik het bespreekbaar maken of op zoek gaan naar een nieuwe baan. Ik heb hetzelfde gehad bij een baantje in de horeca: erg gespannen van te voren, hoge hartslag, trillerig, naar de wc moeten etc. Nooit spijt gehad van ontslag nemen daar omdat ik hierna verschillende baantjes kreeg waar ik gewoon met plezier heen ging, en meid dat werkt zoveel fijner.
Misschien zijn dit soort horeca baantjes niet voor iedereen weggelegd. Succes in ieder geval!

Ten eerste, bedankt voor je reactie!
Mijn vorige bijbaan was bij een supermarkt, en hierbij had ik ook een gespannen gevoel en een gevoel dat ik niet gewaardeerd werd. Vaak werd mij ook verteld wat ik verkeerd deed terwijl ik wel mijn best deed. Nu ik dit gevoel ook bij mijn huidige bijbaan heb, heb ik eerder het idee dat het aan mijzelf ligt. (ook al is horeca natuurlijk wel vet stressen). Als ik denk aan ontslag, voel ik me wel opgelucht maar aan de andere kant wil ik ook niet zo snel opgeven. Daarnaast ga ik vanaf september waarschijnlijk voor een halfjaar op stage en om dan nu nog een baan te krijgen gaat waarschijnlijk niet lukken, aangezien ik er dan minder dan een halfjaar kan werken…

Oh, wauw, dit klinkt echt exact als mijn eerste bijbaantje. Mijn baas mocht mij ook absoluut niet en ik moest allemaal dingen kunnen die vaste werkers niet hoefde te kunnen en ik deed ook alles fout. Ik ging elke keer met knikkende knieën naar mijn werk. Uiteindelijk heeft ze me na 3/4 maanden ontslagen omdat ik al ‘zoveeeeel uur’ gemaakt had (ze roosterde me 3 uur per week in…) en nog steeds niet echt wat kon en ze er wel klaar mee was, waarbij ze vervolgens vroeg of ik het niet heel rot vond enzo, echt een beetje natrappen.
Ik zou zeggen; hou de eer aan jezelf. Als je echt niet op je plek bent (ik weet niet hou oud je bent, ik was toen 15 en verdiende dus vrijwel niks), dan is het die paar euro’s in mijn ogen echt niet waard, zeker niet als je aan jezelf gaat twijfelen.
Wat je natuurlijk ook kan doen is op zoek gaan na een nieuwe baan nu, en tot die tijd proberen door te zetten bij je huidige baantje. Dan heb je geen financieel gat en wie weet zijn ze daar wat aardiger.

Wow dat natrappen is ook niet erg aardig, jeetje.
Zoals ik in mijn laatste berichtje had gezegd (maar had je misschien nog niet gelezen), is dat ik eigenlijk dan op zoek zou gaan naar een baan voor minder dan een halfjaar en dat is denk ik wel heel moeilijk. Ik weet ook niet wat voor antwoord ik van iedereen verwacht, maar zit momenteel echt in de knoop. In ieder geval bedankt voor je berichtje!

^Had ik nog niet gelezen inderdaad. Maar kan je na je stage niet weer daar gaan werken dan? Of ben je echt alleen nog maar op zoek naar een bijbaantje voor een halfjaar?
Je kan het natuurlijk altijd proberen, als ze nu ergens echt mensen zoeken dan doen ze daar misschien wel helemaal niet zo moeilijk over als jij denkt, dat je over een poosje tijdelijk weg bent. Je kan het natuurlijk altijd proberen.
Als je daarna niet van plan bent nog te gaan werken wordt het wel lastig denk ik. Een baantje van een paar maandjes is niet zo makkelijk te vinden denk ik nee. Dan zou ik de afweging maken of je door wil gaan en wel geld hebt of dat je je er toch niet goed genoeg bij voelt en dan maar geen inkomen…
Succes in elk geval.

Super lastig zeg! Heb je dit ook bij andere dingen dan werk?
Wat sowieso een goede mogelijkheid is, is langs verschillende uitzendbureau’s gaan. Als je ergens als oproepkracht kan werken maakt het vaak niet uit dat je maar voor een half jaartje kan werken. Daarnaast is het vaak gewoon simpel werk wat iedereen kan doen dus je zult niet snel onzeker zijn haha.
Verder kan je het misschien vertellen aan je ouders/vrienden want hoe vervelend het ook is om zoiets toe te geven, het is fijn als iemand je op zulke momenten een steuntje in de rug kan geven :slightly_smiling_face:

Ik kon mijn baas echt niet uitstaan en heb toen gewoon ontslag genomen. Een prettige werksfeer is echt belangrijk.

Het is toch normaal dat ze je vertellen wat je fout doet? Dan kan je het de volgende keer wel goed doen.

Vervelend om te horen dat je zo’n leidinggevende hebt en daar zo mee zit (zou ik ook mee zitten).
Je gaat op elke werkplek te horen krijgen wat je fout doet, dat hoort er bij. Ten slotte moet je er ook van kunnen leren. Het enige wat jij kunt doen, is proberen die opmerkingen/feedback toch tot je te nemen en er of iets mee te doen, of het naast je neer te leggen. Erover praten is inderdaad goed, vertel bv je ouders of je vriend(in) waar je mee zit en dan heb je het in ieder geval van je hart. Het fijnste is om dit soort dingen ook op je werk te kunnen bespreken maar als dat niet mogelijk is, dan zal je het toch kwijt moeten - dan maar ergens anders.
En inderdaad, het moet wel vol te houden zijn. Je kunt ook niet normaal werken als je er alleen maar doodongelukkig van gaat worden.

Dank jullie wel voor de reacties! Vanavond weer gewerkt en ging een stuk beter. Ik merk wel dat het echt ligt aan de personen die werken en of er stress is in het restaurant zelf.

En Gathering, dat klopt ja, maar de manier waarop ze het brengen is niet oké vind ik. Ik probeer ook wel zoveel mogelijk om te schakelen naar feedback, maar het is gewoon echt bot hoe ze tegen je doen en als je op dat moment al gestrest bent is dat niet echt chill. Toch bedankt voor je reactie.

M’n manager maakte gisteren twee botte opmerkingen en ik was eventjes van slag. Puur omdat ik er niet tegen kan als mensen zonder aanleiding zo bot tegen me doen. Maar hey, het zijn ook mensen. Misschien hebben ze een slechte dag, of zijn ze gewoonweg onbeschoft. Het zegt meer iets over hen dan over jou.