Geobsedeerde vriendin/afhankelijk van vriend

Hallo, hier komt even mijn zeikverhaal maar ik heb echt het idee dat ik gek aan het worden ben :’)

Ik heb sinds anderhalfjaar een relatie met een lieve jongen die uitzonderlijk veel geduld met me heeft. Laat ik het zo zeggen; ik kan nogal opvliegerig en boos om niks zijn, hij is het tegenovergestelde. Op zich gaat het helemaal goed tussen ons, maar ik betrap mezelf er op dat ik in het laatste half jaar bijna een beetje… geobsedeerd met hem ben geworden.

Dan bedoel ik overigens niet op de ‘wat is hij toch perfect’-manier. Ik ben sowieso iemand die zich snel heel hecht aan dingen en ontzettend slecht tegen verandering kan en daardoor is mijn angst voor een eventuele break up zó groot. M’n vriend is een beetje een droogkloot, hij whatsappt bijvoorbeeld niet heel intensief en als hij dat doet is het altijd nogal kort of droog. Bellen aan de telefoon zijn ook altijd een beetje oppervlakkige gesprekken, ik pest hem er dan ook altijd mee dat hij een echte ‘boer’ is, en daar kan 'ie ook om lachen (hij komt uit een best wel boerendorp in de buurt van de stad waarin ik woon). Ik was aan dat droge wel gewend, denk ik. Ik bedoel, het gaat er om dat alles in het ‘echt’ prima is toch (en dat is het, als we samen zijn hebben we gewoon de leukste gesprekken en we kunnen ontzettend lachen samen)?. De laatste paar maanden, echter, word ik van alles zó verschrikkelijk onzeker.

We hebben het eerste jaar eigenlijk altijd prima op één lijn gezeten over elkaar je eigen ding laten doen (we waren het er over eens dat we niet zo’n klef, vriendloos stel wilden worden). Ja, zijn vrienden zijn inmiddels ook mijn vrienden en andersom, maar we nemen elkaar niet altijd overal mee naar toe. Ik vind het belangrijk dat hij af en toe gewoon een avondje zonder mij bij z’n vrienden kan zijn en op dat gebied gaat het ook altijd prima. Maar de laatste maanden is het voor mij ineens zó moeilijk geworden om hem de ruimte te geven, ik ben constant bezig met waar hij is en wat hij doet, en ik heb geen idee waarom ik zo achterlijk doe, want zo was ik nooit. En hoe meer ik dat doe (hiermee bedoel ik dat ik hem bijvoorbeeld maar blijf appen of bellen omdat ik er heilig van overtuigd ben dat hij boos is, of me drie uur zorgen ga zitten maken omdat hij op een feest zit en niks laat horen - ja, I know, ik schaam me er ook voor), hoe meer afstand hij (logisch, opzich) neemt. Ik denk dat dit is gekomen door een soort mega angst dat hij het uit gaat maken, maar ik snap ook niet waar dit vandaan komt want er is verder niks aan de hand tussen ons. Hij heeft me al honderdduizend keer verzekerd dat hij het níet gaat uitmaken, dat er niemand anders is en dat ie van me houdt, en toch maak ik me heel de dag druk om alles. Komt ook nog eens bij dat ik achter elk whatsapp bericht dat ook maar een beetje droog is, wat zoek. Al zegt hij alleen ‘is goed hoor’ op de vraag of ik zaterdagavond langs kan komen, ben ik er heilig van overtuigd dat hij boos op me is en het uit wil maken. Fucking belachelijk natuurlijk, maar ik kan er niks aan doen.

Ik schaam me er bijna voor hoe geobsedeerd dit klinkt. Ik was juist altijd zo iemand die moest lachen om meiden die zo verschrikkelijk onder de plak van hun vriend zaten, en nu ben ik - for some reason - helemaal zelf zo aan het worden. Ik snap gewoon niet waar het vandaan komt, of het een soort onzekerheid (ineens?) is, of verlatingsangst… of whatever… Ben ik de enige die dit meemaakt/heeft iemand tips? Ik word namelijk gestoord van mezelf. :hammer:

Ik zou je niet te veel zorgen maken. Jullie relatie klinkt goed, jullie houden veel van elkaar.
Het is natuurlijk jammer als je met jouw zorgen hem verder bij je vandaan duwt. Daarom zou ik op een andere manier met je zorgen omgaan. Als eerste zou ik het met hem bespreken net zoals je hier doet. Ik zou zeggen dat je het gek vindt van jezelf en ik zou hem vragen hoe hij wil dat jij hiermee omgaat. En jij kan hem zeggen hoe jij wilt dat hij ermee omgaat.
Jullie kunnen bijvoorbeeld afspreken dat hij wel zegt waar hij heen gaat en als hij terug komt dat hij dan weer een bericht stuurt of zo.

Verder zou ik ook kijken waar je angst vandaan komt. Je zegt dat het iets van verlatingsangst kan zijn. Maar is die angst reëel? Is er een kans dat hij je gaat verlaten?
Succes!

Zou aan hem uitleggen wat je nu aan ons hebt uitgelegd. Want volgens mij heb je al wel met hem gepraat, maar dan vooral bevestiging gevraagd omdat hij antwoordde met dat hij echt niet bij je weggaat enz. Maar zou vooral uitleggen wat je voelt en dat je zelf ook niet helemaal begrijpt waar die onzekerheid ineens vandaan komt, behalve dat je weet dat je je snel hecht aan mensen.

Leg het uit, en maak duidelijk dat je hem helemaal niet expres zoveel wilt controleren etc en dat hij gewoon veel voor je betekent.
Moet zeggen dat ik mezelf hierin ook wel eens betrap, maar volgens mij issie er wel aan gewend dat ik af en toe uit het niets ‘kusje’ app en dan verwacht dat hij ‘xxx’ terug doet :hammer: haha.

Ik denk dat het enige dat je kan doen het loslaten is. Probeer je gevoel te onderdrukken, want als ik het zo hoor doet hij niks verkeerd :slightly_smiling_face:

Ik vind het echt goed dat je dit ook zelf door hebt en er wat aan wilt doen! Veel meiden gaan gewoon met oogkleppen door het leven. En bewust er van worden is denk ik al een hele grote stap in de goede richting.
En zoals de meiden hierboven al zeggen ^ bespreek het met hem. Je hebt het ook heel rustig en duidelijk aan ons kunnen uitleggen en wij zijn ‘vreemden’. Dus hij zal het heus wel begrijpen en misschien met oplossingen komen waar jij of wij nog niet aan gedacht hebben.

Je klinkt eigenlijk als een heel rationeel en slim meisje. Besef je nou eens goed: waarom zou hij het uitmaken als je zelf ook aangeeft dat er niks mis is met jullie relatie? Ik weet wel zeker dat hij net zo gehecht aan jou is als jij aan hem. Jongens zijn nou eenmaal, tja, droogkloten inderdaad. Ze whatsappen niet terug of zijn kortaf, ik denk dat 90% van alle jongens wel zo is.
Ik weet niet of jij net zo veel met je vriendinnen uitgaat of leuke dingen doet als hij met zijn vrienden, maar anders zou je misschien wat vaker wat met je vriendinnen kunnen doen! Vooral afleiding zoeken. Of anders lekker een boek gaan lezen, sporten, gamen, wat je maar leuk vindt en waardoor je even niet met je hoofd bij je vriend zit.
Je bent flink aan hem gehecht, en dat is alleen maar normaal in een goede relatie. Maar denk soms ook aan andere dingen en aan jezelf! Veel succes :slight_smile:

Wow, ik vind het echt heel knap van je dat je je dit realiseert!
Ik heb eigenlijk verder niet echt tips voor je. Zelf vind ik het heel lastig om relaties aan te gaan en me te binden, daardoor herken ik het eerste gedeelte echt heel erg. Kun je voor jezelf bepalen wanneer jij bent veranderd?

Wow ben jij mij?

Ik ben nu bijna een jaar samen en het laatste half jaar is dit bezig.
Ik heb er al meerdere malen met mijn vriend over gehad maar op de een of andere manier werkt dit niet en blijft het maar zo door gaan.

Diep in mijn hart weet ik wel dat mijn vriend mij nog leuk vindt, anders had hij het hij wel uitgemaakt toch?

Maar toch bij elk klein stom dingetje is die gedachte er weer,
( oh hij vraagt me niet mee, hij zal het wel niet leuk vinden als mee ga)
( oh hij komt heel de avond niet naar me toe, hij wil liever bij zijn vrienden zijn)
( oh hij whatsapp kort af, is hij boos op mij)
Hier door reageer ik vaak aggresief, en maak ik ruzie daarover.
Zo worden mijn angst gevoelens alleen maar groter, en ben ik bang dat straks toch gaat gebeuren waar ik zo bang voor ben : hij gaat het uitmaken.

Ik weet precies hoe jij je voelt, en ik wil hier ook vanaf!

Thanks iedereen (: dit uberhaupt uittypen werkte al een beetje therapeutisch hahaha. Anyways, we waren vandaag weer samen en alles was gewoon prima. Probeer het inderdaad maar zoveel mogelijk van me af te zetten. Heb zelf wel genoeg afleiding, het gaat meer om de doordeweekse avonden, thuis, dat dit soort gevoelens heel erg omhoogkomen. De enige oplossing is mezelf gewoon niet zo gek maken, ben ik bang.

jup, precies dit. En door dat ruziemaken (waar dus eigenlijk helemaal nergens over gaat want er ís niks aan de hand) irriteer je hem op den duur natuurlijk wel (tenminste, zo werkt het bij mij en mijn vriend). Zonde eigenlijk want het gaat eigenlijk totaal nergens over. :’)

Het lijkt net of ik hier een verhaal over mezelf lees.
“vroeger” toen ik net met mijn vriend had, hadden we een soort van dezelfde vriendengroep (en daarbuiten ook nog andere niet gemeenschappelijke vrienden). Ik had er toen totaal geen moeite mee met vrijheid geven, want he ik kende ze enzo.
Toen is door een heel lang verhaal het uit elkaar gegroeid en gaat hij nog met een paar jongens van die groep om, maar ik ben er helemaal klaar mee.
Vanaf dat moment (c.a. 2 jaar geleden) ben ik een tijd ook helemaal obessed geweest met wat hij deed blablabla.
Als hij vrijdag naar vrienden ging terwijl wij meestal vrijdag afspraken zocht ik er gelijk wat achter. Ik dacht dat hij me niet leuk genoeg meer vond enzo.
Na heeel veel erover praten (ik ben niet zo’n ster in het praten over gevoelens enzo) zag hij in hoe ik me voelde en begreep ik dat dat helemaal niet nodig is.
Nu zijn we 3 en een half jaar samen en heel eerlijk ben ik er nog niet helemaal vanaf, maar het is al een stuk minder.
Probeer een goed gesprek aan te gaan, waarin jullie je in elkaar proberen te verplaatsen!

heel veel succes