gemengde gevoelens

Ik heb dus in een vorig topic wat over mijn beste vriend verteld…

we hebbe wat problemen gehad,
en daarom ook 2 maanden ruzie gehad,
2 weken geleden hebben we samen besloten een nieuwe start te maken,
nu kreeg ik alleen zaterdag een mailtje van hem,
omdat hij zijn mobiel wéér eens kwijt is[dat is ie ongeveer altijd]

Hee,
gewoon vrienden toch?
afspreken weet ik niet of dat zo’n goed idee is, mijn moeder vind het niet goed denk ik, na alles wat er is gebeurd…
en ja, me mobiel is weer ergens waar ik het niet weet
x

ik werd toen zo boos, heb hele avond zitten huilen… ook een boze mail teruggestuurd, waar het op sloeg dat hij opeens alles weer opgaf, omdat zijn moeder er zogezegd misschien op tegen zou zijn… Hij wist hoe hard ik zelf geestelijk ook heb moeten vechten om een nieuwe start aan te kunnen, en dan liet hij me zo weer vallen…

Gister weer iets bijgekomen,
een volwassenere mail nog gestuurd,
dat ik graag de reden wou weten waarom zijn moeder het niet zou willen,
want ik was het slachtoffer, niet hij… Dat het onze beslissing was, en niet die van zijn moeder, hij is volgens mij toch wel oud genoeg om zijn eigen beslissingen te nemen?

maar nu, 2 dagen later, heb ik dus nog steeds niks terug, en ik begin nu echt te denken dat alles weer aan mij ligt, dat het mijn schuld is… wat moet ik nu? ik hou t echt niet uit zo…

Huh, hoezo besluit zijn moeder of hij vrienden met jou kan zijn?
Wat raar. Heeft hij zelf geen mening o.i.d.?
Ik heb je andere topic niet gelezen, dus ik mis de helft denk ik haha.

tjaa, dat dacht ik dus ook…
ik voel me nu ook gewoon leeg,
net als 2 maanden geleden…

even korte samenvatting;
hij heeft mij aangerand…
daar ging onze ruzie zegmaar over,
ik heb gevochten om hem te kunnen vergeven,
en ik zag vorige week zondag dat ie echt spijt had,
en nu flikt ie me dit…

soms denk ik ook wel dat het niet zijn moeder is die het liever niet wil, maar hijzelf, en volgens mij is dat een hele foute gedachte…

WTF. Oké, ik snap niet waarom je dan nog vrienden met hem zou willen zijn, maar dat terzijde.
Hij is je niet waard meid. Als hij je eerst dat flikt en nu weer dit, dan moet je op een gegeven moment tegen jezelf zeggen dat jij zoveel pijn niet verdient, zeker niet door iemand die zich een vriend noemt.

Ja ik weet het wel…
Maar ik ben zo bang dat ik weer spijt krijg,
ik geef nog zoveel om hem…

ow net een mail terug van hem,
net nu ik bijna mijn besluit had gemaakt:

hee,
ik wil wel vrienden zijn…
je hoeft me niet te verliezen… ik wil jou ook niet te verliezen…
gewoon vrienden zijn wil ik, maar afspreken wordt moeilijk… je moet wel weten, ik mag he erg graag, maar ik vind mijn moeder belangrijker dan jij…
klinkt heel hard, maar ik wil dat je het begrijpt…
x

geen antwoord over waarom hij het niet mag van zijn moeder…
en ik vraag me ook echt af hoe we vrienden kunnen blijven dan zonder dat ik hem ooit zie…

Kap met die ‘‘vriendschap’’
(raar verhaal trouwens…)

Mee eens.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het heel raar vind dat je bevriend wilt blijven met iemand die je heeft aangerand. Er zal wel meer tussen jullie spelen, maar als je vrienden bent doe je zoiets niet.

jaa ik snap jullie reacties,
maar hij was mijn beste vriend,
en ik kan hem gewoon niet vergeten,
ook omdat hij echt spijt had enzo…
dacht dat alles gewoon verleden tijd zou kunnen zijn,
en dan gewoon opnieuw beginnen…

Oke, als ik je verhaal goed begrijp dan hoef jij je helemaal nergens schuldig over te voelen. En na alles wat ie geflikt heeft zou ik 'm lekker met rust laten.

Ik heb het idee dat jij die vriendschap belangrijker vind dan hij.
Ik had dezelfde inzet verwacht, maar hij beantwoord niet eens die vraag over waarom het niet mag van zn moeder. (zelfs al wist hij het niet, had hij dat er best even in kunnen zetten)

ik moet wel zeggen,
als ik zijn mailtjes lees,
dan zie ik wel dat hij het belangrijk vind…
alleen hij heeft het ook heel erg druk enzo,
vrijwilligerswerk, ouderenhulp, afwasser…

ik durf nog steeds de beslissing niet te nemen om alles op te geven…

up’je?

Langs gaan mischien, ik weet niet precies hoe het tussen jullie zit.
misschien zie je hem op school? Als hij je mail negeerd is dit de enige manier om contact te maken?
Gw aanbellen wanneeer hij het niet verwacht. En de vraag nog ens stellen

@ hyperbolated

dat gaat moeilijk,
hij woont 9 km van me af, en de busverbinding is echt bagger, dus hij zit ook niet bij me op school enzo… vorige week zondag ben ik ook al langsgekomen, en toen schrok ie bestwel erg ;$ maarja, ik heb zo iets van, als die moeder wat tegen me heb, dan had ze het toen recht in me face moete zeggen, dan kon ik me tenminste verdedigen, nu kan ik gwn niks…

9km? Half uurtje-40 minuten met de fiets. Makkelijk te doen hoor met muziek op.

als hij je aangerand heeft, dan zou ik er sowieso mee kappen.
hij moet maar respect voor je tonen.
en zijn moeder moet er niet mee bemoeien, maargoed daar kun jij vrij weinig aan doen.
verder zal ik dit niet via de mail met hem bespreken, dan komt alles sneller verkeerd over.

ik vind het gemeen,
ten eerste heeft hij je aangerand, dat is al genoeg reden om hem te HATEN! & ten tweede… zijn moeder heeft er dus helemaal niets mee te maken! Je moet hem laten gaan, echt, hij is het niet waard.

Misschien wil zijn moeder je wel in bescherming nemen.

hmm jaa dat is wel zo (:
maar ik denk niet dat mijn ouders er blij mee zijn dat ik alleen langs die weilanden rij enzo… niet zo veilig…

ik denk dat jullie gelijk hebben,
ik heb soms echt het gevoel dat ik de enige ben die wat om onze vriendschap geef…
en ookal weet ik zelf ook wel dat het niet zo is…
ik ben er klaar mee om er steeds maar voor te vechten,
nu is het zijn beurt om maar te laten zien hoever hij voor onze vriendschap gaat!