Geluk bij ongeluk

haaayy, er was een verhaalwedstrijd in Roosendaal (www.roosendaalschrijft.nl) en daar heb ik aan meegedaan. mijn verhaal wordt in een boek gepubliceerd. ik dacht laat ik hem hier plaatsen:) veel leesplezier!! laat me weten wat jullie er van vinden aub xxx sara

Niets aan deze situatie was rooskleurig, maar toch waren dit de beste dagen van mijn leven. Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren, nog nooit had ik van echte vriendschap geproefd. Ik was gelukkiger dan ooit. Terwijl de lichten gedimd werden, dacht ik terug aan de afgelopen weken.

Na de dood van mijn moeder was ik met mijn vader verhuisd naar een nieuwe stad. Ik was altijd al een onzeker meisje geweest. Het feit dat ik op mijn vorige school niet geaccepteerd werd, hielp niet echt mee. Maar je weet wat ze zeggen ; een nieuwe school, een nieuw begin. Hoewel dat voor mij helaas niet het geval was. Mijn vader had een nieuwe school voor mij geregeld, waar ik vandaag heen zou gaan. De school had een standaard, saaie inrichting. Ik had het gevoel alsof ik in een gevangenis terecht was gekomen. Dit beloofde een lange dag te worden. Ik haalde een paar keer diep adem en klopte op de deur.

Met knikkende knieën liep ik het lokaal in. Ik haatte het wanneer iedereen je aanstaart. Ik voelde me ongemakkelijk en voelde hoe ik langzaamaan rood werd. Kom op meid, laat je niet kisten. Dit keer zal alles goed gaan, bleef ik in mijn hoofd herhalen. ‘‘Hallo, ik ben Cynthia van der Meij’’, zei ik ongemakkelijk door de blik van de leraar. ‘‘Loop door en kies een plek.’’ Wow, wat een bittere leraar. Ik keek verlegen rond in de klas. Er waren twee plekken vrij. Ik koos de tafel linksachter in het lokaal, maar voordat ik er was zette het meisje snel haar tas op de stoel. Bezet. Ik had de hint wel door en snel liep ik door. Om me heen hoorde ik allerlei opmerkingen, het begon weer. ‘‘loser’’, probeerde een jongen te verbergen met een kuch. De tranen sprongen in mijn ogen, maar ik wilde niet zwak overkomen. Dus ik vocht ertegen alsof het mijn vijanden waren. De laatste bel ging en ik sprong op de fiets terug naar huis. Ik had geen zin om nog terug te gaan. In de pauze zat ik alleen, totdat er een meisje naast me was komen zitten. Ze stelde zich voor als Samantha, maar iedereen noemde haar Sam. Ze leek me wel aardig, maar schijn bedriegt. Ze had haar warme beker chocomel gepakt en goot het over mijn hoofd heen. Ik sprong op van de schrik en rende weg. Ik hoorde ze lachen. Dat was nou precies waar ik bang voor was.

Dag in dag uit, week in week uit ging het zo door. Ik had me voorgenomen om niet zomaar over me heen te laten lopen. En ik was bereid om er alles aan te doen. Ik veranderde mijn hele look. In plaats van een bril met grote glazen nam ik lenzen. Ik had al mijn oude, lelijke kleren weggegooid en kocht een heleboel nieuwe kleren. Ik nam een nieuw kapsel en was erg tevreden. Samantha daarentegen werd jaloers en maakte het haar doel om mij het leven zuur te maken. En het was haar gelukt, ik haatte haar zo erg dat ik haar wel kon wurgen. Nooit had ik haar iets verkeerds aangedaan en datzelfde gold voor iedereen.

Het was al november, een maand sinds ik hier ben komen wonen. Ik liep naar huis aangezien ze mijn fiets lek hadden gestoken. Rotkinderen! Ik ging een donker steegje in aangezien dat veel sneller was. Ik had het gevoel alsof ik werd achtervolgd, maar telkens als ik me omdraaide was er niets te zien. Hoe cliché, dacht ik. Verzonken in gedachten liep ik verder. Tot ik plots een gil hoorde…

Ik draaide me verschrikt om en zag nog net 2 paar voeten die weggesleurd werden, de hoek om. Een gil en nog een, tot het stil was. Mijn hart ging tekeer en ik zette mijn fiets neer om op verkenning te gaan. Doe het nou niet! Maar ik hoorde het stemmetje in mijn hoofd allang al niet meer. ‘‘HELP!’’ Ik was nu dichtbij, de gil was van een tienermeisje. Ik keek de hoek om en toen ging het allemaal heel snel. Ze waren met z’n tweeën en één van de twee had een mes bij de keel van een meisje. Ik kon niet zien wie. Ik wilde weggaan en hulp halen, maar een tak brak onder mijn voet. Verdomme! Ze hadden me gezien. Ik rende weg zo hard als ik kon.

Ik manoeuvreerde zoveel mogelijk in de hoop ze af te schudden. Ik keek om me heen en zag dat de kust veilig was. Ik had een momentje nodig om op adem te komen. ik hoorde iemand achter me en draaide me om. En toen werd alles zwart voor mijn ogen…

ik werd wakker in een stoffige, donkere ruimte. Er scheen een klein straaltje zonlicht naar binnen vanuit een klein raampje. Ik lag op een koude vloer en wilde zo snel mogelijk opstaan. Ik had een bult op mijn hoofd van de klap. Ik raakte in paniek, ik wilde hier weg. Ik rende naar de deur en bonkte erop als een gek. ‘‘Doe open! Laat me eruit! Help!’’ ‘‘Heb ik al geprobeerd, het helpt toch niet,’’ hoorde ik iemand zeggen achter me. Ik draaide me om en zag Sam op de grond zitten. Dit meen je niet. Opgesloten… met haar? Iemand daarboven moest me wel heel erg haten. ‘‘Het is allemaal jouw schuld weet je.’’ Ik geloof m’n oren niet? Ik stond op het punt om los te breken totdat de deur openging. De mannen kwamen naar binnen. Twee stevige, getatoeëerde mannen. Bang schuifelden we allebei naar achteren toe. ‘‘haha. Zie je dat, Mitch? Ze zijn bang.’’ Mitch kwam lachend naar voren toe. Hij had gemillimeterd haar en een gouden tand. Hij kwam langzamer dichterbij en fluisterde in m’n oor : ‘‘hoi, mooi meisje. Wij gaan heel veel plezier beleven samen.’’ De rillingen liepen over m’n rug. Ze gingen weer weg en kwamen de rest van de dag niet meer terug alleen om ons eten te brengen.

De volgende dagen leerde ik Sam beter kennen. Dat hele stoere gedoe van haar was dus allemaal gespeeld. Ze had heel veel meegemaakt in haar leven. En in sommige dingen kon ik mezelf echt herkennen. Ook zij was iemand verloren die heel erg dierbaar voor haar was. Ik luisterde met volle aandacht naar haar verhaal. En op mijn beurt vertelde ik haar mijn levensverhaal. Ze zei dat het haar speet van al die pesterijen. Ik vergaf het haar. Een week ging voorbij en ik vroeg me af wie ons mistte. En of we nu gezocht werden. We hadden geprobeerd door het raampje te kijken. Ik ging op Sam’s schouders staan, maar het enigste wat ik zag waren bomen en nog meer bomen. We hadden weinig van de mannen gezien, maar ik had het gevoel dat dat binnenkort zou veranderen. En ik had gelijk…

Menno (de andere man) en Mitch kwamen binnenstormen en namen ons mee. Ieder apart een kamer mee. Ik moest met Mitch mee. Hij begon me te schoppen en te slaan. Het bloed droop van m’n gezicht af. Ik had geen idee waarom hij me sloeg en toen ik het vroeg antwoordde hij : ‘‘ik verveelde me’’ en lachend ging hij weer verder. We werden weer teruggebracht. Sam zag er ook niet uit. Haar broek was gescheurd en ze had een blauw oog. Dat was genoeg. Met mij kan je sollen wat je maar wilt, maar van m’n vriendinnen blijf je af. En ja Sam was in de afgelopen dagen een echte vriendin geworden. Ik begon met de stoelen te gooien tot de jongen die de deur bewaakte binnenkwam. Hij werd boos en stormde op ons af. Vanaf daar ging het heel snel. Hij pakte m´n haren en ik schreeuwde het uit. Hij liet los. Sam had hem een stomp in z´n maag gegeven. Hij stond weer op en hield haar vast. Er verscheen een rode waas voor m´n ogen. Ik was boos. Ik was woedend! Al die frustraties van al die jaren kwamen er in een keer uit. Ik begon te schoppen en te slaan totdat hij Sam losliet. Hij pakte me vast en sloeg me in m´n gezicht. Hij viel op de grond neer en daarachter zag ik Sam met een honkbalknuppel staan. We aarzelden geen seconden en we renden weg zo hard als we konden. Zigzaggend door het bos. Ik wist waar we waren! ‘‘Deze kant op,’’ riep ik naar Sam. We waren niet zo ver van het politiebureau vandaan. Het gebouw kwam in zicht. Ik ademde diep in. Een glimlach verscheen op mijn gezicht, frisse lucht. Ik hoorde Sam opgelucht ademhalen toen we voor het politiebureau stonden. Ze pakte m’n hand vast en samen liepen we naar binnen…

‘‘Leuke dagdroom?’’ fluisterde Sam. ‘‘Leuker kon het niet worden,’’ zei ik met een glimlach. ‘‘stil! De film begint,’’ zei degene die voor ons zat. We proestten het uit van het lachen en toen genoten we samen van onze lievelingsfilm.

waauw, echt goed geschreven! werd helemaal meegeslepen door het verhaal hahaa (: nog veel succes met schrijven xx

heel erg bedankt!! xxx