Geen lifestyle

Ik ben raar.

Ja dat denk ik. En daar heb ik goede redenen voor. En nee die zuig ik niet zo uit mijn duim ofzo. Maar haal ik gewoon uit de werkelijkheid, ja echtwaar.

Zoals bijvoorbeeld dat ik haat heb aan mensen, ja. Er zijn zo van die mensen die ik gewoon niet uit kan staan. En daar kan ik vrij weinig aan doen. Je hebt mensen die gewoon zoiets uitstralen van “sla mij!” Maar dat doe ik natuurlijk niet, goed persoon dat ik ben. Want dan heb ik weer bonje met heel de vriendengroep. En dáárom heb ik ook een hekel aan mensen, omdat ze nooit iets alleen kunnen oplossen maar altijd de hele vriendengroep erbij betrekken en er dan zo’n heisa van gaan lopen maken dat het lijkt alsof de wereld vergaat.
En ik heb dan nog de grootste haat aan van die barbie meisjes, die denken dat ze iedere jongen om hun vingertje kunnen winnen, en dat iedereen ze aanbid. Maar alleen maar omdat ze veel geld hebben en dure kleren dragen. Maar eigenlijk zijn ze gewoon heel lelijk, van binnen dan. En ze zijn onzeker. Oh zo onzeker, zielige kindjes. Arme meisjes.
Bah.

En ik heb een hekel aan kinderen, ja echt. Baby’s enzo. Ze huilen, ze poepen, ze boeren. Ze doen alles waar ik een hekel aan heb. En hoe kan je nou met zoiets, wat nog amper woorden kent, een gesprek voeren? Ze snappen mijn zinnen niet, en ik snap hun gebrabbel niet. Wat moet je daar nu mee? Ik kan er geen touw aan vast knopen.
Nee kinderen zijn niks voor mij. Ik wil ze later ook niet.
Tenmiste, als ik nu denk aan later wil ik ze niet, misschien later. Heel later, als ik 30 ben, dat ik ze dan wil. Maar nee, voorlopig niet, alsjeblieft, laat mij lekker kinderen haten en lekker leven.

En weer een ander voorbeeld. Mijn vriend en ik zijn ook een raar stel volgensmij.
Toen we net een relatie hadden, kon ik hem niet recht in z’n ogen aankijken. Ik kon dat gewoon niet. Maar dat lag niet aan hem, ik kan mensen om een of andere reden niet in hun ogen aankijken. Ik denk dat ik gewoon mensen angst en haat heb. Of dat ik bang ben dat ze iets in m’n ogen lezen of iets.
Maar daar ging het niet over. Het ging over de relatie.
Zoals toen we dus net hadden, we durfden elkaar nooit aan te raken, en spraken nooit iets af. Dat kwam pas na een maand. Maar toen gingen we niet gelijk los hoor, ohnee, pfoe. Los?! Wat is dat? Nee, dat kwam niet in ons woordenboek voor.
Dat kwam pas na 3 maanden. Toen gingen we wél los.
LOSLOSLOS.
gewoon los dus.

En ook, dat ik zo lekker arrogant als de tyvus ben, en grof in m’n mond. En of ik wel eens verlegen ben?
Nou.
ZEKER.
Ik ben de onzekerheid zelf. Niet als ik in een groep ben, dan ben ik de aanvoerder met mijn grote mond. Maar no-way dat als ik met mijn vriend alleen ben dat ik dán nog zo groot en stoer ben dan als ik me normaal voor doe met anderen erbij ookal ben ik maar 1.65 groot.
Als iemand een opmerking over mij maakt, die niet aardig is. Dan zak ik in, ookal laat ik dat niet merken. Het vreet aan me.
Van binnen dan.
Maar dat niet alleen. Als mijn vriend een opmerking maakt zoals, je hebt mooie ogen. Dan word ik ineens verlegen, ja echt. Ik verlegen, dat hoort gewoon niet.
Maar helaas. Weinig aan te doen.
Net zoals dat hij zegt dat ik een prachtig lijf heb. Dat weet ik ook wel, maar ik kan het gewoon niet aan mezelf toegeven of iets. Hij vind álles prachtig, en vind het raar dat ik dat niet van mezelf vind. Maar daar kan ik dus ook weer vrij weinig aan doen.
Maar als ik over het strand loop te paraderen in mijn bikini, dan ben ik niet meer onzeker. Gek he. Dan heb ik ineens nergens last van. Maar wel als ik met hem onder 2 ogen ben, dan heb ik al moeite met m’n vest uit doen.

Ik ben gek (:

En ik weet ook eigenlijk niet wáárom ik dit post, of wat ik er mee wil bereiken. Maar ik wilde het gewoon van mij afschrijven.

En ohja, mijn familie. Daar schaam ik me voor. JA. Mijn ouders, vreselijk. Als er iemand bij ons is, lijkt alles normaal. Maar zodra diegene weg is. Barst alles, niemand praat hier met elkaar. Iedereen loopt langs elkaar heen. En mijn moeder maakt altijd ruzie met mij.
Ja, ik zoek het niet op. Ik ben niet zo’n ruzie zoeker van aard. Nouja, soms. Maar niet met m’n moeder.
Maargoed, zij begint dus altijd. En ze stopt ook niet. Ze stopt pas als ik iets terug zeg.
En ze zegt altijd dat ik te dik ben, maar wel dat ik model moet worden. Wat is het nou?
Maarja, dan heb ik gelukkig mijn vriendje die me weer moed in praat dat ik niet dik ben. Maar bij hun thuis is alles zó makkelijk. De sfeer, iedereen praat. Iedereen lacht, onder het eten, gaan ze met elkaar lopen vechten, heerlijk. Het is daar gewoon gezellig.
En dan kom je bij ons, en dan lijkt het of de paus net is langs gelopen.
Bij wijze van spreken dan. Want die man kan niet lopen langs mijn huis. En dáár word ik dus zo gek van.
Daarom wil ik nooit mensen bij mij thuis hebben.

En nu ik dit bekijk, zie ik dat dit een vreselijk lang verhaal heb geschreven. En voor de mensen die het hebben gelezen, bedankt. Voor de mensen die halverwegen zijn gestopt, ook bedankt dat je er aan bent begonnen want ik lul eigenlijk alleen maar onzin.
En ik weet eigenlijk niet of dit creatief is of dat het lifestyle is. Maar dat is jammer dan.
En je hoeft hier niet op te reageren, maar als je dat graag wilt, dan mag het.

En nee, ik ben niet depressief.
En ik hoef ook geen schrijfstyl commentaar, alhoewel. Misschien wel, zeg maar gewoon wat je er van vind. Dit is de waarheid, mijn waarheid, door mijn ogen.
IK DENK GEWOON GODVERDOMME TEVEEL NA!

waar slaat dit op?

heb ik ook hoor
dat ik soms gewoon te veel nadenk
en te veel zoek achter dingen…

achja. het leven… soms leuk soms gewoon té moeilijk

meid veel succes in je leven :grinning:
(ik heb wel t hele verhaal gelezen. )
xxx

Alle puberale meisjes denken zo over zichzelf, zelfs de barbie meisjes. Wees blij dat je zo’n lief vriendje hebt! Gelukzak (:

Dankje
ja ik ben kei blij met hem.
Maar niemand die lijkt zich te uitten en iedereen is blij?

Ik vind het maar naar om al die frustraties te lezen (over (barbie)meiden, ondanks dat je ze persoonlijk niet eens kent maar toch haat, over baby’s/kinderen, over je ouders)

Verder is iedereen van binnen anders dan dat ze soms tonen, dat is normaal. Jij hebt waarschijnlijk zoveel arrogantie omdat je je niet alleen irriteert aan anderen maar waarschijnlijk ook onzekerheid als mensen iets lelijks zeggen. Door middel van arrogantie verdedig je jezelf en stel je je waarschijnlijk sterk op.

Iedere puber heeft nou eenmaal frustraties en good for you dat je het van je afschrijft. Nou vermoord me niet vanwege mijn reactie hierop, het is wat ik eruit haal. Je bent niet gek, alleen je ergert jezelf teveel aan allerlei dingen. Ontspan en geniet van je goede relatie met je vriendje en andere mooie dingen in je leven.

Waarom zouden ze zich uiten? Dan lijken ze zwak en dat willen ze niet, snap je :grin: Maar maak je geen zorgen over dat soort meiden, ze zijn het niet waard.

Geloof mij, ik ken ze, allemaal. Op een paar na.
Persoonlijk ook nog.
Ik hoorde er ook ooit bij. Maar het zijn geen echte vrienden, ze laten je gewoon keihard stikken als je met een probleem aan komt.

Grotendeels van dit stuk is ook herkenbaar bij mij, vreselijk!
Nu kan ik wel allemaal precies gaan vertellen wat ik wel en niet heb, maar dan zal er uiteindelijk zo’n zelfde verhaal ontstaan. dus nvm.

i like it ! (:

ben je emo?

Waar slaat dat nou weer op?

sommige punten herken ik echt zo erg xD

Ach, lieverd.
Je klinkt gewoon als zo’n 13 in een dozijn puberaal kindje dat zichzelf als “anders” beschouwt. Niet echt extreem raar. Wel irritant.

Ik heb er bijgeschreven dat ik niet depressief ben of iets. En emo ben ik ook niet.
En dan nog, heb je iets tegen emo’s? Het zijn ook maar mensen.
En mijn opa praat precies zo en die is ook geen emo.

Ik moest spontaan aan patrica paay (van x-factor) denken bij deze reactie :stuck_out_tongue: sorry XD

Fijn dat sommige het begrijpen.

En voor mij is het irritant ja. Misschien voor jou ook, maar dan hoef je niet te reageren.

een vraag? nog nooit van gehoord?

Ik vind het belachelijk dat je zo’n vraag stelt, aangezien je haar niet eens kent.

rare vraag.
Maar het antwoord staat hier boven als je daar behoefte aan hebt, maar jij bent er waarschijnlijk zo een die iedereen over een kam scheert die misschien een beetje in de knoop zit of iets in die trant.

hahaha in sommige dingen herken ik mezelf zó sterk! dus ik vraag me af of je echt raar bent C:
anders ben ik ook raar