Geen grip meer op mijn leven

Lieve girlsceners,

Ik heb een beetje een situatie waar ik maar niet uit lijk te komen en daar zit ik momenteel best wel mee.

Toen ik twee was is mijn moeder gescheiden van mijn biologische vader, omdat hij erg agressief was. Toen is ze, een jaar later met mijn stiefvader getrouwt. Zij kregen samen twee kindjes, mijn twee halfbroertjes.
Alles leek allemaal goed te gaan tot ik een jaar of tien was en niet meer blindelings mijn ‘‘ouders’’ vertrouwde.
Mijn stiefvader was niet erg slim en ook vrij koppig en dwingend. Wij lagen elkaar dus niet zo erg. Ik denk dat het er ook wel aan lag dat ik niet zijn echte kind was, maar hij begon steeds meer een hekel aan mij te krijgen. En ik ook aan hem, omdat hij altijd extreem onredelijk was en bijna non-stop mij afkraakte.
Op een geven moment, toen ik er al een tijdje geleden achter was gekomen dat ik voor mezelf op moest komen, omdat mijn eigenwaarde anders helemaal zou verdwijnen, liep het zo uit de hand dat ik een maand bij mijn opa en oma ben gaan wonen.

Vlak daarna had mijn moeder besloten dat het zo niet verder kon en begon het proces van de scheiding. Ik was toen net 15. In principe zou er een omgangsregeling zijn over mijn (half)broertjes, maar omdat de omgang met mijn ex-stiefvader lastig is als je het niet op zijn manier doet, wilde mijn jongste halfbroertje op een gegeven moment niet meer naar hem toe.
Mijn moeder deed ook niet echt redelijk en ze zei vaak dat mijn ex-stiefvader een lul was o.i.d., ook voor mijn halfbroertjes. Opzich vind ik dat ze helemaal gelijk had, maar dat is iets wat je niet zomaar over een ouder van een kind zegt met dat kind erbij.

Veel gedoe later woont mijn jongste halfbroertje nu bij mijn moeder en de oudste bij mijn ex-stiefvader. We zien hem dus niet meer.

Vlak na de scheiding begon ik te merken dat mijn moeder vrij kinderlijk was, niet gestructureerd, erg onzeker en onverantwoordelijk was. Ik verwijtte dat aan het feit dat ze net een scheiding achter de rug had en dat ze een van haar kinderen niet meer zag. Ze is een tijdje depressief geweest en op een gegeven moment heeft ze een nieuwe vriend gevonden, bij wie ze nu ongeveer non-stop rondhangt.

Mijn jongste halfbroertje woont echter bij mijn moeder, hij heeft amper een dag en nachtritme en hij besteed al zijn tijd achter de computer. Mijn moeder is alleen altijd te moe om hem naar bed te sturen, of heeft een hele zware dag gehad. Ze stelt haar eigen belang voor dat van haar kinderen, omdat ze mentaal erg jong is en geen idee heeft waar ze mee bezig is.

Er is een periode geweest van vijf maanden ofzo, waarin ik heb geprobeert mezelf, mijn broertje en mijn moeder op te voeden. Dat hield ik echt niet vol. Ik ben misschien wel mentaal ouder dan mijn moeder, maar ik ben nog niet oud genoeg om dat te kunnen i.c.m. school.
Ik heb de laatste 7 jaar dus niet echt iemand gehad die mij opvoedde, ik ben vrij onzeker en ik ben vaak mentaal zo druk dat het me niet lukt om het goed te doen op school.

Ik regel bijna alles zelf, maar het is echt te veel voor mij. Ik stimuleer mijn eigen ontwikkeling door het lezen van boeken, het luisteren naar muziek en ik ga naar een psygoloog omdat ik behoorlijk onzeker ben en ik mensen bijna niet kan vertrouwen. Mijn moeder verdient echter niet zo veel en ik kan momenteel geen geld meer declareren van de verzekering. Dus nu zou ik 100 euro per bezoek moeten betalen. Dat is bijna niet mogelijk voor mij, maar ik heb wel het gevoel dat ik het echt nodig heb, omdat ik me nooit echt oke voel.

Ik ben twee keer blijven zitten, deels doordat het thuis lastig zit en het ongeveer zo is dat ik de moeder ben, maar ook deels omdat ik niet goed genoeg mijn best deed, maar ik zit nu in een klas met kinderen van 14 en daar heb ik totaal geen aansluiting meer mee. Ik heb twee beste vriendinnen, waarvan er één dit jaar gaat studeren en ik merk nu al dat ze veel afstand van mij neemt. Mijn andere beste vriendin gaat over een jaar studeren en iets in mij zegt me dat zij dan ook geen aandacht meer voor mij zal hebben.

En dan heb ik echt niemand meer van wie ik steun kan verwachten. Ik voel me nu al echt heel rot, alleen en ik zie niet in hoe ik ooit een fijn leven zal kunnen leiden, maar als ik mijn vriendinnen ook nog eens kwijtraak weet ik echt niet meer wat ik moet doen.

Dit is gewoon allemaal te veel voor mij, maar ik weet niet hoe ik in een betere situatie terecht kan komen.

Is er misschien iemand die mij advies kan geven?

Want ik kom er zelf niet uit en als het zo doorgaat weet ik niet of ik mijn school ga halen, niet omdat ik niet slim genoeg ben, maar omdat ik te veel aan mijn hoofd heb.

Ik vind het overigens allemaal heel aanstellerig klinken, maar ik zit er echt mee en ik voel me zo ongelovelijk eenzaam.

Meehhhh, ik wil je nu echt een knuffel geven

Ik zou me verder zo veel mogelijk op school richten. Gewoon het hele opvoeden ed links laten liggen, hoe moeilijk het ook is. Een diploma zal je uitweg zijn. Dan kan je zelf geld verdienen later, en je eigen leven inrichten

Het klinkt echt niet aanstellerig hoor! Misschien kun je op school met een vertrouwenspersoon praten?
Veel succes iig! :sob::muscle:

Heel erg bedankt voor jullie reacties. :slightly_smiling_face:
@Felidae; Ik probeer echt goed mijn best te doen, maar ik kan me steeds slechter concentreren. Ik doe nu de vierde nog een keer, maar ik vind het lastiger dan vorig jaar, omdat ik heel vaak mijn aandacht er helemaal niet meer bij kan houden. Ik zit er gewoon een beetje doorheen nu, voor mijn gevoel.
@Heart_Dream; Het vertrouwenspersoon op school is helaas niet wat ze zou moeten zijn. Ze laat het heel erg merken als ze je niet mag en mij mag ze (helaas) niet. Verder maakt school het ook allemaal niks uit als je maar goede cijfers haalt. Ik heb wel eens (een klein beetje) gepraat over mijn situatie op school, maar het enige wat ik te horen kreeg was dat mijn cijfers niet goed genoeg waren en dat ik daar maar wat aan moest doen.

Misschien moet je met iemand anders praten dan de vertrouwenspersoon. Is er een andere leraar die je wel mag? En anders kun je eventueel bij je huisarts terecht voor een doorverwijzing naar een psycholoog.

In ieder geval heel veel sterkte, en een dikke knuffel.

Wat vervelend! Het klinkt iig helemaal niet alsof je je aanstelt!
Ik denk dat het belangrijkste is dat jij nu vooral aan jezelf denkt en daarna pas aan anderen. Dat klinkt misshcien heel egoistisch maar op dit moment ben jij degene die het nodig heeft.

Kan je niet iets afspreken met de psycholoog waar je naartoe gaat? Ik heb zelf in een situatie gezeten waarbij ik ook zelf een psycholoog moest betalen terwijl dat gewoon veel te duur was voor mij (als 16 en later 17 jarige zonder bijbaantje). Ik heb uiteindelijk met school en mijn psycholoog een ander bedrag afgesproken waarbij de school mee betaalt. Ik heb geen idee of dit voor jou een optie is maar je kunt het altijd met je school (en dan is een vertrouwenspersoon denk ik het beste) bespreken en anders heeft een vertrouwens persoon vaak ook andere opties. Daar is zo iemand immers voor.
Verder is het misschien ook belangrijk dat je aan je moeder laat weten hoe jij je voelt. Ik weet alleen niet hoe goed je iets met je moeder kunt bespreken. Maar echt, als het kan, probeer je moeder te vertellen hoe jij je voelt en waarom (ik spreek uit ervaring).
Verder zou ik toch echt proberen om contact te houden met de twee vriendinnen die je nu hebt, ookal zal dat niet heel makkelijk zijn. Vertel ze wat je dwars zit, dan zullen zij het ook beter kunnen begrijpen
Als je ergens mee zit kun je me altijd noten!

@Disfunction; Er is een lerares die ik wel aardig vind, maar ik ben bang dat als ik opeens met haar ga praten over wat er allemaal nu gaande is dat zij het raar vindt dat ik dat tegen haar zeg en dat zij me dan ook niet meer aardig zal vinden.
En ik loop al bij een psygoloog…
@lowisju18; De vertrouwenspersoon bij mij op school vindt mij volgens mij niet zo aardig en ik heb ook het idee dat mijn school mij liever niet meer bij hun op school ziet, omdat ik qua cijfers het niet zo geweldig doe.
Ik probeer wel eens met mijn moeder echt over serieuze dingen te praten, maar het is voor mij heel lastig om dat te doen, want heel vaak snapt ze het gewoon niet en juist op dat soort momenten merk ik heel erg dat haar denkwijze ongeveer op het niveau staat van een 14-jarige. Ze vindt het bijvoorbeeld onzin dat ik naar de psygoloog ga, terwijl dat in mijn ogen nu het enige is wat mij een beetje kan helpen.
Ik probeer het contact met mijn vriendinnen heel erg te onderhouden en ik praat ook best met hen over wat me dwars zit, maar vooral bij de vriendin die aan het eind van het jaar gaat studeren merk ik dat ze echt afstand van mij aan het nemen is.

x

Ik zat dit echt met zoveel respect te lezen. Respect!! Ik heb ook een tijdje in deze situatie gezeten en dat jij alles even doet en niemand mee werkt – maar ik ben er weer uit gekomen en dat gaat van jou ook gebeuren. Concentreer je veel op school want je wil natuurlijk je diploma, en maak anders is wat afspraken met je jongere broertje en moeder of laat desnoods dat links liggen en ga der voor meis. Als je er nog eens mee zit wil ik je met al mijn respect en steun helpen, ik heb echt heel veel respect voor jou.
X

Ahh meissie… Wat een ongelooflijke rotte situatie zit je in! Je zet jezelf nu op de laatste plek, dat moet je niet meer doen. Je moeder en je broertje kunnen niet van jou verwachten dat jij voor ze gaat zorgen. Jij gaat hieraan onderdoor, en jij bent de belangrijkste in dit verhaal. Snap je dat? Je probeert iedereen te helpen, maar hierdoor ga je zelf kapot, en ben je niet meer in staat ze te helpen en gaat het helemaal mis! Het is niet jouw taak en verantwoordelijkheid. Denk aan jezelf!

Sorry voor het uppen van dit oude topic, maar ik hoop dat er iemand is die mij op een wonderbaarlijke wijze een soort oplossing kan laten zien. Ik zie het namelijk allemaal niet meer zo heel erg zitten.

Ik trek het allemaal niet meer. Ik durf het niet. Maar als ik in een zeldzame situatie toch echt een hele grote sprong in het diepe neem, mislukt dat telkens weer en wordt ik door alles en iedereen herinnerd aan het feit dat het nutteloos is om het te proberen, omdat ik het toch niet kan of verdien.

Momenteel heb ik heel veel gezeur vanuit school omdat het nog steeds niet goed gaat, maar het lukt me gewoon niet meer. Ik heb geen energie meer en helder denken is heel erg lastig. Ik ga nog door omdat mijn broertje me echt nodig heeft, maar ik hoop dat ik me ooit goed kan voelen, want ik heb het gevoel alsof ik van binnen mezelf op eet. En er geen andere weg is dan nog meer verval, isolatie en verdriet, terwijl het niemand ook maar iets uitmaakt.

Oke, je voelt je gewoon kut en op school gaat het niet zo goed. Je moet ervoor zorgen dat je wat ontspant. Ik vind het een beetje raar dat je zegt dat je moeder mentaal jonger is dan jij etc. ik denk dat je dit er zelf van hebt gemaakt, je moeder zal nu wel helemaal opgaan in die vriend en de wat moeilijkere dingen probeert ze misschien te ontvluchten? Je moeder is je moeder, zij moet voor jou en je broertje zorgen en niet jij. Jij hoeft dat helemaal niet te doen. Ook al voelt het voor jou misschien van wel.
Volgens mij ben je in een negatieve spiraal geraakt denk je niet?
Probeer die 2 vriendinnen niet te veel met jouw problemen op te zadelen want dat kan vaak ook afstotend werken.
Mijn advies is probeer alles relaxter te zien en kijk naar de leuke dingen, hoop doet leven. Maak nieuwe vrienden en vriendinnen, doe leuke dingen. Richt je op je school en zoek voor jezelf uit wat nou de werkelijke reden is dat je geen goede cijfers haalt.
Ik hoop dat de zon snel weer voor je zal schijnen. Veel sterkte en succes!

Blijf van de drugs of messen af. Dat is de enige tip die ik je kan geven, want daarmee ben ik de fout ingegaan…