Gedumpt worden?

Hey

Ik heb niet echt een vraag, maar ik moet gewoon effe mijn verhaal kwijt.
Ik heb ondertussen al twee maand een relatie met men vriend en sinds kort was onze communicatie heel erg slecht. Alleen het smsen en snapchatten enzo ging heel slecht, wanneer ik bij hem was, was er alsof er niets aan de hand was. Ik heb hem dit dan ook eens gevraagd (via sms wel, want afspreken met hem is soms moeilijk) maar hij zei dat er echt totaal niets was. Dus dacht ik 'oké, ik ben gewoon effe dramaqueen geweest en heb er teveel over nagedacht.
Toen spraken we vorige week (na het smsje) af en alles leek oké te zijn. We konden niet lang afspreken maar het was toch iets. Ik dacht zelf dat het heel goed ging tussen ons want hij was zo lief en we hadden seks gehad en hij was zo voorzichtig. Maar na die avond hoorde ik opeens niets meer van hem. Ik wou niet weer de dramaqueen uithangen, dus liet ik het gewoon effe rusten. Maar na 4 dagen had ik nog steeds niets van hem gehoord en dus besloot ik om te vragen of we deze week gingen afspreken. De volgende dag had ik nog steeds geen antwoord op die vraag.
Dus besloot ik te vragen waarom onze communicatie zo slecht was. Na een paar uur had ik eindelijk een antwoord. Hij zei dat hij het niemeer aankon omdat ik als ik bij hem was bijna geen woord zei.
Ik was echt in schok door deze sms, zomaar uit het niets ging het opeens niet meer.
Ik weet dat ik stil ben en ik heb hem dat ook gezegd dat hij wat geduld met mij moest hebben.
Maar blijkbaar heeft hij dat dus niet. Ik had ook echt mijn redenen om stil te zijn eigenlijk. Ik heb bindingsangst door mijn vorige relatie, omdat mijn ex me bedrogen had. (hij weet dit niet)
Hij heeft me gewoon op het verkeerde moment leren kennen, want iedere keer als er een seizoenswisseling is word ik ziek. En ik het ook heel erg druk met school en was echt iedere keer kapot toen ik bij hem was.
Het enige wat we deden was eigenlijk gewoon op bed liggen en tv kijken dus niet moeilijk dat ik moe werd.
In de paasvakantie was ik eindelijk verlost van mijn ziek en moe zijn. Maar toen stierf mijn oma en had ik ook echt niet veel zin om te praten. Hij heeft er zelf nooit naar gevraagd hoe ik me er over voelde en ook niet toen hij wist dat ik naar de begrafenis was geweest. Ik begon er ook niet zelf over te praten omdat ik hem niet met mijn problemen wou lastigvallen.
Ik heb besloten om hem dit allemaal eens te vertellen, dus we moeten echt praten.
Eerst wou hij niet praten maar hij is me dit verschuldigd, dus ik heb eindelijk een dag uit hem gekregen dat we kunnen afspreken.
Maandag gaan we dit doen en ik begin gewoon echt bang te worden dat hij niets ga geloven van wat ik ga zeggen.
Dit wordt een lang weekend :frowning_face:
Bedankt om mijn drama te lezen :frowning_face:

Dit is inderdaad klote…
Als eerst gecondoleerd met je oma! En heel veel sterkte!

Jezelf niet de kop gek maken voor maandag, probeer rustig te blijven en maandag zie je wel hoe het verder gaat?

Liefs en succes!