Geduld hebben of initiatief nemen?

Hey lieve meiden,

Ik lees al een tijdje mee op het forum, maar heb nu zelf een probleem waarvan ik niet meer weet wat ik moet en ik dus ook maar een account aangemaakt heb.

Ik heb twee jaar met m’n vriend gehad en dat is anderhalf maand geleden uit gegaan. Dat omdat ik na twee jaar aandacht van andere jongens wel leuk begon te vinden en ik een hele slechte relatie heb met zijn ouders en familie. Kort samengevat; ik had het idee dat zijn ouders mij niet mochten, heb dat gevraagd en dat is uitgelopen op een ruzie. Ik ben daar dus ook al meer dan een half jaar niet meer geweest en z’n moeder verpeste alles in onze relatie. Ook doen we beide aan topsport, waardoor we veel trainen, reizen en op trainingskamp zijn, waardoor we elkaar weinig zien.

In die anderhalve maand dat het uit was, heb ik alles van hem verwijderd en wilde ik hem vergeten, wat totaal niet lukte. Hij is m’n eerste echte liefde en ook m’n laatste denk ik. Ik miste hem ontzettend en hield nog ontzettend veel van hem. Nu vertelde hij me twee weken geleden dat hij hetzelfde over mij dacht en mij ook niet kon vergeten en mij ook miste en hebben we weer afgesproken. Na een paar keer afgesproken te hebben kwamen we tot de conclusie dat we niet zonder elkaar kunnen en het nogmaals weer proberen.
Ik wil graag een nieuwe start maken, waarbij ik het ook goed wil maken met z’n moeder. Het probleem is echter dat hij niet aan z’n moeder durft te vertellen dat we weer samen zijn. Waardoor hij dus ook niet kan vertellen dat ie naar me toe komt en we elkaar dus nu alweer niet kunnen zien.

Wat moet ik nu?! Ik heb hem verteld dat ik het goed wil maken met z’n moeder en dat vind ie super van me. Alleen als hij niks doet, kan ik ook niet verder? Moet ik geduld hebben of zelf het initiatief nemen?

Dank je,
Liefs!

Heee meis,
Echt vervelend dat je ruzie met je vriend heb gehad.
Hij betekend superveel voor je begrijp ik uit je verhaal.
En natuurlijk de eerste liefde die zo lang is kan je ook niet vergeten.
Het lag misschien niet zo goed tussen jou en zijn ouders.
Maar het gaat tenslotte om jjouu vriendje zelf.
Jullie missen elkaar dat is duidelijk en jullie willen elkaar terug.
Natuurlijk geef het een tweede kans dat is het allerbeste.
Hij is bang voor de reactie van zijn ouders , moeilijke situatie.
Als ik jou was zou ik langs gaan en met zijn ouuders praten.
Misschien komt het dan wel goed, of bel ze op.
Probeer er zelf achteraan te gaan dan zien ze wat je voor hem over heb.
Het komt allemaal goed geloof er in !

Dank je voor je lieve reactie!
Ik was ook van plan om met zijn ouders te gaan praten, alleen vind ik dat sowieso best wel eng en lastig! En bovendien kan ik niet zomaar binnen komen vallen denk ik?! Maar zo lang hij niet verteld dat we weer samen zijn, kunnen we elkaar ook niet zien en dat is gewoon jammer.
Ik geloof er zeker in dat het weer goed komt tussen ons, alleen moet er wel wat veranderen! En ik heb geen idee hoe ik dat moet gaan doen?!

Zoals nu ook, nu verzint ie allerlei dingen waarom ik niet met z’n moeder kan praten… (moeder dan niet thuis en dan ook niet en dan ook niet)
Lastig!