Gedichtje - Samen weg van jou

Als de wind langs mijn oren schreeuwt
is het raar wanneer ik geniet
hoe je vingers de mijne strelen,
terwijl ik samen met je vlucht,
zover mogelijk bij jou vandaan,

Als de regen langs mijn haren huilt,
is het raar wanneer ik geniet
hoe je voeten strak de mijne volgen
terwijl ik loskom van ons samen,
ver, ver bij jou vandaan.

Ik weet niet waarom, maar het moest opgeschreven anders bleef het steken in mn kop. Ik dicht nooit, vandaar de kwaliteit

Reacties wil ik graag trouwens:)

Hier heb je een reactie. ( :

Doet me goed om te lezen:) Dankje!

Ik vind het niet mooi om eerlijk te zijn. Het idee wel, maar de manier waarop het geschreven is. Het loopt niet lekker en wat je bedoelt komt niet echt tot zijn recht op deze manier.

dankjewel :slightly_smiling_face: Daar kan ik wat mee. Heb nog nooit gedicht dus is echt nog even de juiste weg vinden.

Ik snap hem eerlijk gezegd niet heel erg. Kan je misschien even vertellen hoe je het bedoeld? Ik vind hem wel mooi en het is alleen maar positief dat ik dit vraag, want ik ben erg benieuwd. Ik vind de eerste twee zinnen heel mooi.

Ehm, we rennen samen weg tegen weer en wind(dus wat er ook gebeurd, voorspoed/tegenspoed) van hem. Dat is mijn ex, in onze relatie was hij erg veradnerd, en ik wou hem terug zoals hij was, en hijzelf ook. Dus samen vluchtten we van hem weg, terug naar hoe hij was.

Oké, mooi!