[Gedicht] Schoonheid

Schoonheid

Ik vroeg ooit aan mijn moeder “Mam, vind jij mij echt knap?” En ze lachte. Ik was een schoonheid, in haar ogen. Haar prachtigste bezit. Mijn grote, onschuldige ogen schenen als saffier en mijn gouden krullen dansden in de wind. “Jij bent mijn schoonheid,” zou ze zeggen “laat niemand jou vertellen dat jij niet prachtig bent.”

Mijn benen groeiden. Plotseling. De puberteit nam mijn zelfvertrouwen in beide handen en versnipperde het beetje bij beetje totdat ik, huilend op de koude badkamer tegels, mezelf in de spiegel aankeek en vroeg “Waarom ben ik niet knap?” Mijn moeders woorden verloren hun waarden en ik, ik was niet zoals die meisjes op het strand. Jongens keken niet naar mij om. Mijn haren waren niet lang en stijl en mijn benen niet donker en lang, mijn middel was niet smal en mijn tanden niet wit genoeg en ik, ik kon dat nooit worden. Knap.

Mijn tranen droogden en ik groeide op. Langzaam, maar zeker raapte ik de snippers op van de grond en beetje bij beetje lijmde ik ze samen. “Knap”, wat was dat? Dat waar ik zo lang naar zocht, dat woord waar ik mezelf keer op keer voor veranderde was een leeg begrip wat langzaam zijn betekenis verloor. Wat betekende het, dat een jongen twee kaar naar je omkeek? Dat jij het “type meisje was waar mannen naar wilden kijken,” aanraken, misschien zelfs. Het type meisje dat een strak, kort jurkje droeg en anderen om zich heen onzeker maakte. Het type meisje dat diep van binnen, eigenlijk niet eens wist hoe zij geluk en blijheid moest dragen.

Meisjes, die zichzelf mentaal en fysiek martelde. Zichzelf als prikkussentjes lieten perfectioneren, vol lieten spuiten met magische middeltjes dat hun eeuwige schoonheid beloofden, om zichzelf vervolgens goed te laten keuren als een hond bij een hondenshow voor maar een vraag: “Vinden mannen mij nu eindelijk een LEKKER WIJF?!

Mocht ik ooit een dochter krijgen, dan zou ik haar aankijken in haar zelfde onschuldige blauwe ogen. Haar blonde krullen dansend in de wind. Mocht zij ooit vragen “Mam, vind jij mij echt knap?” Dan zou ik lachen. “Nee, jij bent niet zomaar ‘Knap’,” zou ik zeggen “jij bent een schoonheid, vanbuiten maar nog belangrijker, vanbinnen.”

heel mooi! :slightly_smiling_face:

Super mooi en ontroerend ook wel :slightly_smiling_face:

Dankjewel! :flushed:
Heb wat kleine aanpassing gemaakt. Zowel positieve en negatieve meningen welkom! En tips ook.

Oh en ook graag uitleggen waarom je iets mooi of niet mooi vind, dat helpt :grinning:

Mooi !

Dankje! :grinning: