Gedicht 'Onzichtbaar'

Hallo iedereen!
Ik heb een gedicht gemaakt en ben benieuwd naar jullie reacties.
Eigenlijk is het geen gedicht… Het is meer een klein verhaaltje maar dan een beetje… psychisch zeg maar. Willen jullie een reactie achterlaten? Maakt niet uit of het positief of negatief is!
:
Onzichtbaar

Ze wordt wakker. Ik loop achter haar aan. Ze gaat naar school. Op de fiets doet ze haar best niet te huilen. Ik zie haar ongelukkige ogen, ik zie de tranen die over haar wangen kruipen. Dat begrijp ik. Ik zie hoeveel moeite haar het kost om ze tegen te houden. Op school doet ze haar masker op. Ze lacht, ze geniet. Maar ik zie iets anders. Ze is onrustig. Ik begrijp waarom. Na de les loopt ze weg, ik ga erachteraan. Ze fietst weg. De stad in. De stad uit. Richting het meer. Ze zet haar fiets weg. Ze gaat zitten en ze huilt. Haar tranen vallen in het zand. Het is koud en ze is alleen, maar dat is ze gewend. Ze kijkt om haar heen. Ik loop naar haar toe. Ze ziet me niet. Logisch. Ik fluister in haar oor dat het geen pijn zal doen. Het duurt ook niet lang. Zonder jou zal de wereld doorgaan, niemand zal het opmerken. Één sneu persoon meer of minder maakt dan ook niet meer uit. Ze begrijpt me, dat zie ik aan haar ogen. Ze is gestopt met huilen. Ze kijkt vastberaden. Ze loopt het water in. Ze gaat steeds dieper. Ze kijkt achterom. Ze ziet de wereld die zonder haar alleen maar beter af is. Het water is ijskoud. Ze pakt een zware steen, legt die onder haar buik en ze duikt naar beneden. Na een tijdje zie ik haar niet meer. Ik ga zitten en wacht af. Dan voel ik een steek in mij. Nu kan het niet lang meer duren. Dan hoor ik een stem. Daar staat ze. ‘Eindelijk’ zeg ik. ‘Nu ben je net als mij.’

Ze kijkt me aan en glimlacht.
Het is gelukt.

Liefs.