Gebogen schouders (verhaal)

Een paar dagen geleden vroeg ik jullie om je mening over een nieuw verhaal. (Met mijn andere ga ik wel gewoon verder overigens) Omdat ik er zelf tevreden over was en omdat ik er leuke reacties op heb gekregen, heb ik besloten ermee verder te gaan. Omdat m’n vorige topic niet echt overkwam als een verhaal (de titel e.d) heb ik besloten een nieuw onderwerp aan te maken. (: Ik kijk uit naar jullie tips en verbeteringen! :grinning:

(http://forum.girlscene.nl…aag_/list_messages/150105 mag dus verwijderd worden! )

Hier alvast de stukjes die ook in mijn vorige topic stonden. (:

[i]Zachtjes tokkelde de regen op het getraliede raam. De spetters vielen een voor een op het kogelwerende glas. Alle vrijheid hadden ze, die spetters. Enkel gebonden aan de zwaartekracht. Het rustgevende geplop van de alsmaar groter wordende spetters begon aan te zwellen. Het begon harder te regenen, gokte ik. Veel kon ik niet zien, het was aardedonker buiten. Met mijn linkerhand pakte ik een van de tralies beet. Mijn hand met de eerst zulke korte nagels van het gitaarspelen, ontdaan van alle sieraden. Enkel nog een wit gebleven streepje op mijn gebruinde ringvinger was zichtbaar. Dat streepje, mijn herinneringen en nog veel meer verrieden mijn verleden. Mijn mouw hield ik angstvallig naar beneden, wat er op mijn arm te zien was hoefde ik niet te zien. Niet nu. Het licht was al een tijdje uit; ik behoorde te slapen. Wat was dat een onschuldig woord: slapen. Alsof je het voor je plezier doet. Het getokkel van de plaatselijke regenbui kon me niet meer interesseren. Ik zette mijn blote voeten op de koude tegelvloer en stond op van de plastic klapstoel. Met mijn vinger reikte ik naar het voegwerk van de gemetselde muur. Met het topje volgde ik de systematische rastervormen die het voegwerk vormden. Het gaf een geruststellend gevoel, voor een paar seconden. Ik staarde weer voor me uit en vergat de vormen te volgen. Het geruststellende gevoel verdween weer. De regen bleef nog even, net als het verdriet wat wel goed bij de regen paste.

Zonnestralen streelden mijn bleke wangen. Bleek van vermoeidheid, verdriet en machteloosheid. Ik trok de pluizige deken verder over mijn gezicht heen; aan zonneschijn had ik een hekel. Het maakte het leven mooier en vrolijker. Onrealistischer dus. Een nare gedachte kwam bovenborrelen in de eindeloze put die mijn gedachten vormden. Ik probeerde rustig tot tien te tellen voordat ik gek werd. Mijn lippen vormden de klanken die getallen moesten voorstellen zonder dat er geluid uit kwam. Geluid was nutteloos, niemand luisterde ernaar dus waarom zou je het produceren?

Alsof alles zich herhaalde hoorde ik de reeks geluiden weer die mede schuldig waren aan het verzieken van alles. Mijn leven, mijn geluk, mijn vrijheid, mijn alles.

BOEM, stilte, huilen, sirene. Als in een film herhaalden deze vier verschillende geluiden zich. Mijn ademhaling werd onrustiger. Heftig ging mijn borstkas op en neer. De wollen dekten trapte ik van me af. Zweetdruppels liepen als de regendruppels van gister over mijn hele lichaam naar beneden. Het dikke onderlaken werd nat van mijn zweet. Mijn handen begonnen te trillen: ik raakte in paniek. [/i]

Alvast het volgende stukjes ! (: reacties?

Ik beet op mijn bovenlip om de reeks geluiden te laten stoppen. BOEM, stilte, huilen, sirene. Toen ik het bloed wat mijn kapotte lip veroorzaakte duidelijk proefde stopte ik. De film stopte niet. BOEM, stilte, huilen, sirene. Vluchtig schoof ik de mouw van mijn katoenen pyjamatrui omhoog. Mijn lange en express scherpe nagels boorden zich in mijn arm. Hard gingen ze over mijn onderarm vol littekens heen en weer. Boem, stilte huilen, sirene. Het geluid stopte niet. BOEM, STILTE, HUILEN, SIRENE. Ik begon alles weer voor me te zien: de paniek, de onmacht, het einde. Harder boorde ik mijn nagels in mijn arm. Weg moest de film! Stijf kneep ik mijn ogen dicht terwijl mijn nagels over mijn arm doorkrasten. Harder, nog harder. De paniek ebde weg. De film stopte, mijn arm bloedde. Met een lange zucht ademde ik uit. Langzaamaan ontspanden mijn spieren zich weer. Ik ademde nogmaals uit. Even bleef ik zo stil mogelijk liggen, mijn ogen stijf dicht geknepen. Naar mijn arm durfde ik niet te kijken. Ik schrok toen ik twee harde bonken op de dikke, massieve deur hoorde. Angstvallig schoof ik de mouw terug naar beneden, dit mocht niemand weten.

Hmm, zeker niet slecht! :wink:. Er zit een paar foutjes (in de zinsopbouw), maar agh die maakt iedereen inclusief ikzelf. zeker doorgaan met shrijven;)

Dankjewel! (: Nu ik het nogmaals lees, zijn sommige zinnen ook wel wat krom inderdaad. :stuck_out_tongue:

super!
leuk verhaal.
verder hihi!

Ik wil weten hoe het verder gaat,
Upje voor jou!

nieuw stukje! Dankjewel voor alle leuke reacties! (:

De bonken op de ijzeren deur gaven aan dat het tijd was voor het ontbijt. Ik stond op en schoot een trainingsbroek met een oud vest aan. Mezelf mooi maken deed ik al lang niet meer, niemand zou me toch mooi vinden. Met harde rukken probeerde ik mijn ooit zulke mooie lokken haar te temmen. Ik pakte een uitgerekt elastiekje en wikkelde het om mijn door met mijn handen bijeen gehouden staart. Met kleine, onzekere passen liep ik naar de ontbijtzaal. Ik was één van de eersten. Ik liep naar mijn lievelingsplek achterin de ontbijtzaal. In het donkerste en meest afgezonderde hoekje ging ik zitten op de grote houten bank die achter de lange tafel stond. Behoefte aan contact met de andere meiden had ik niet. Langzaam druppelden de andere meisjes de grauwe eetzaal binnen. Grauw, donker en vol verhalen waar niemand gelukkig van wordt. Lusteloos wiebelde ik met mijn benen. Mijn hoofd liet ik moedeloos rusten in mijn handen. Om me heen hoorde ik vrolijke gesprekken, ik werd er niet bij betrokken. In het anderhalve jaar dat ik hier nu zat heb ik wel duidelijk gemaakt dat ik daar geen behoefte aan had. Het luide geroezemoes ging over in gedempt gefluister hier en daar. Er werd tijd gemaakt om te bidden voor wie daar behoefte aan had. Zonder dat ik het doorhad gingen mijn mondhoeken een stukje omhoog terwijl ik afkeurend mijn hoofd schudde. De meisjes hier waren zo hopeloos dat ze zelfs gingen bidden.

nieuwnieuwnieuw. reacties?

Na de ‘bid-tijd’ werd er een mandje brood op tafel gezet. De meisjes tegenover me pakten gretig een boterham. Ik keek vol afschuw naar de boterham. Eten is voor mensen die gelukkig zijn met hun leven. Een koude rilling liep over mijn schouderbladen naar mijn rug door naar beneden. Met een onvaste hand pakte ik de kleinste boterham die ertussen lag; als je niet at kreeg je problemen. Een dun laagje boter gevolgd door belegen kaas belandden op mijn boterham. Netjes en precies sneed ik de boterham in stukken. Ik grinnikte even om mezelf, wanneer het op het echte leven aankwam was ik niet zo netjes en precies. ‘’Eetsmakelijk’’ mompelde ik tegen de twee meiden tegenover me. Ik mocht dan wel contactarm zijn, asociaal was ik zeker niet. De meisjes, van wie ik geloof dat ze beiden Lisa heetten, knikten even vriendelijk naar me en vervolgden toen hun gesprek.

wow, i love it !

newnew

Met lange tanden at ik van het donkerbruine volkorenbrood. Hap brood, vork neer, slok melk, vork oppakken, nog een hap net zolang totdat ik het vergif in de vorm van donkerbruin brood met zonnebloempitten op had. Ik sloot mijn oren even af voor geluiden, en door alleen te kijken naar de meisjes die zaten te eten vermaakte ik mezelf. Vol verbazing en verwondering over hoe ze zo zorgeloos hun boterham op aten. Met zo’n 25 meiden zaten we hier. Allemaal met een compleet andere rede, het enige wat de andere meiden gemeen hebben is dat ze er zo snel mogelijk weer uit willen. Ik niet, ik zit hier best. Een doordringende bel liet ons allemaal even verstarren. De hoge schelle zoemer drong diep door tot in mijn trommelvliezen. Een paar tellen later hoorde je meisjes opstaan vanuit de lange banken. Het was tijd voor school. Ik treuzelde net zo lang totdat de eetzaal bijna leeg was, van gedrang bij de deuren raak ik in paniek. Met mijn vrije hand streek ik een blonde pluk haar uit mijn gezicht en stond op. De schooldag ging weer beginnen…

Apart! I like it^^ Verder? :slightly_smiling_face:

dankje (: ik probeer 'n beetje ‘outside the box’ te denken. ;p en verder gaan was ik wel van plan, moet nog veel oefenen!

uuuuuuuuuuuuuuuuuuup.

leeuk hoor, nieuw stukje:D?

Binnenkort wel, hoop ik. Ik heb voor dit verhaaltje evne niet zo heel veel inspiratie meer. Maar uiterlijk overmorgen ofzoiets hoop i kwel weer 'n nieuw stukje d’rop te hebben ! :d