Gebeurtenis die je leven heeft veranderd?

Hoi,
ik heb dus een gebeurtenis meegemaakt die mijn leven drastisch heeft veranderd.
En ik ben dus benieuwd of er mensen zijn die ook zulke gebeurtenissen heeft meegemaakt.
Dat kan van een simpele gebeurtenis zijn die je heeft laten nadenken tot een heftigere gebeurtenis in het leven van iemand anders of jouw leven.

Ik ga hier mijn gebeurtenis neerzetten samen met de impact die het heeft gehad op mijn leven.
Ik hoop dat jullie het ook neerzetten.

Het kan niet heftig lijken maar voor mij was het wel. Het is een heel erg lang verhaal en ik ga het proberen kort en duidelijk te vertellen. Dus toen ik 8 was mocht ik beginnen met paardrijden.Alles ging goed en ik ging al snel over naar een hogere groep. Wanneer ik een jaar reed was ik een keer gevallen maar die was niet zo erg. Dan wanneer ik 2 jaar reed was ik nog eens gevallen en dat was eigelijk mijn fatale val. Dus mijn paard was op hol geslegen (niet mijn paard maar het manegepaard waarop ik reed) en hij had bijna tegen de muur gereden maar had net nog kunnen stoppen. Ik was toen wel 1 stijgbeugel kwijtgeraakt. Hij was dan weer verdergegaan met galopperen maar hij was dan nog altijd heel erg in paniek en hij had toen weer meteen na dat stoppen bij de muur verdergecrost zegmaar. Toen in dat ene stukje had ik al meteen de gedachte van ‘Ik ga nu echt doodgaan.’ omdat het heel erg rap was en toen op het einde van die kant rende hij naar de muur op tussen de andere paarden en stopte weer vlakbij maar nu wat meer zijdelings. Ik ben dus volledig gedraaid en met mijn rug tegen de muur gevallen en daarna met mijn rug op de grond. (Lijkt raar ik weet het) toen was ik opgelucht dat ik nog leefde maar ik was toch aan het hyperventileren (ik heb astma en was heel hard geschrokken) en toen ik mijn ogen opende was mijn paard aan het stijgeren en hij is gelukkig niet op mijn lichaam terechtgekomen. Ik heb 2 of 3 weken niet gereden en ben dan na die weken weer op datzelfde paard gekropen en 2 of 3 weken erna de zondag 7 januari 2011 heb ik met datzelfde paard een dressuurproefje gedaan (van de manege het was een soort van vriendschappelijk) ik was 10de van de 13 ofzo maar toch was ik trots op mijzelf omdat ik niet bang was van dat paard na die val. Dan heb ik nog een halfjaar ofzo verdergereden met heel veel pijn en ben dan uiteindelijk gestopt omdat ik het niet meer aankon. Maar nu heb ik na lang nadenken weer besloten te gaan rijden en waarschijnlijk gaan we me zaterdag gaan inschrijven. Dat is mijn verhaal. Ik hoop dat je er iets meekan. Ik werd vroeger ook altijd gepest op school maar ik weet er nu opeens niets meer van omdat ik het gewoon achter me heb gelaten. Op de manege was ik veel socialer dan op school enzo en kon ik met iedereen omgaan terwijl ik op school amper iemand had.
De grootste impact ervan is dat ik nu van ieder moment geniet terwijl ik dat vroeger echt niet deed, ik voel me nu veel beter (ik vond vroeger altijd van mezelf dat ik een sukkel enzo was) en ben nu ook mentaal sterker geworden erdoor. Er zijn nog een paar dingen maar ik kan er niet meteen opkomen.

Een vriendin van mij heeft ook zoiets meegemaakt, alleen is het paard uiteindelijk op haar been gaan staan…

Ik heb ook een hele ingrijpende gebeurtenis meegemaakt. Toen ik in de tweede zat werd ik gepest en buitengesloten, ik had helemaal geen vrienden en voelde me best eenzaam. In de zomer ben ik toen op kamp gegaan naar Engeland, en daar accepteerden ze mij! Het was zo bijzonder voor mij dat mensen luisterden naar wat ik te zeggen had, lachten om mijn grappen omdat ze het echt grappig vonden, dingen aan me vroegen en me bij dingen betrokken. Ik had dat nog nooit meegemaakt en het was een eye-opener voor me: blijkbaar ben ik geen stom kind. Een meisje op dat kamp bleek heel dicht bij mij in de buurt te wonen en met haar ben ik dan ook altijd in contact gebleven, tot op de dag van vandaag. Via haar heb ik heel veel andere mensen leren kennen, mensen die me allemaal accepteren zoals ik ben. Dankzij haar ken ik mijn beste vrienden, mijn vriendje, en weet ik hoe het is om feestjes te hebben, leuke dingen te doen met vrienden en het gevoel te hebben ergens bij te horen en gemist te worden. Het is onvoorstelbaar hoe bijzonder zulke dingen kunnen zijn voor een meisje dat nooit vrienden heeft gehad. Op school ben ik nog steeds het buitenbeentje maar hebben de mensen wel respect voor mij, en daar ben ik blij mee. Het is apart hoe ik in de ene groep jongeren compleet niet pas, en in de ander juist precies! Ik zou er nu niks meer aan willen veranderen (:

Een gebeurtenis die mijn leven ingrijpend veranderd heeft was het besluit mee te doen aan de musical bij ons op school. Ik ben altijd het verlegen, stille, lieve meisje geweest en ik durfde nooit iets. Ik werd niet gepest, maar was wel de nerd en hoorde eigenlijk nergens bij. Ik deed nooit mijn mond open, liep krom en leefde altijd een beetje op de achtergrond. Tot ik mee deed bij de musical. Ik heb hier zoveel nieuwe mensen leren kennen, werd door iedereen geaccepteerd zoals ik was. Langzaamaan ben ik steeds opener geworden en ik ben ontzettend veranderd, in positieve zin. Natuurlijk kan ik nog steeds verlegen zijn of wat onzeker, maar van dat arme hulpeloze meisje dat nooit iets zei en geen zelfvertrouwen had is niet veel meer over. Tegenwoordig ben ik trots op mezelf en op alles wat ik bereikt heb, ik heb fantastische vrienden en kan met iedereen goed opschieten. Binnenkort past een lief vriendje hopelijk ook in dit rijtje, net zoals mijn VWO diploma! Zonder de musical… Ik weet niet waar ik dan geweest zou zijn maar niet hier, sowieso. Ik ben gelukkig en kan oprecht genieten van het leven.

Ik ben vroeger misbruikt door een oude man en sindsdien voel ik me niet meer op m’n gemak bij oudere mannen. Zelfs als m’n vader me aanraakt (gewoon een knuffel geeft ofzo) word ik gek… Ik voel me er gewoon heel naar bij. Dit zorgt weleens voor ruzie met m’n vader en dat vind ik echt heel kut. Ik wil ook gewoon met hem knuffelen enzo, maar ik kan het niet…

Oef dat zijn er zoveel.
Maar ik heb echt hele nare dingen meegemaakt, wat mij in een s [/s]positieve zin heeft veranderd. Ik ben inprincipe wel zekerder geworden, en opener. Alleen ik ben nog wel onzeker… helaas…

Ik had vroeger een vriendinnetje, en we speelden vaak bij elkaar thuis. Ze kwam uit een apart gezin. Haar oma was al op jonge leeftijd zwanger en ook haar moeder was al op jonge leeftijd in verwachting van haar. Later kreeg ze er een zusje bij, waarna haar ouders zijn gescheiden. Haar zusje werd later opgenomen, omdat ze psychisch niet helemaal in orde was.
Mijn vriendinnetje… ja. Kreeg steeds vaker rare ideeën, welke ze met mij deelde. Ze was al op vroege leeftijd bezig met jongens en zorgde ervoor dat ze gezien werd (denk aan kleding en make-up). Op een dag kwam ze met het verhaal dat er een man achter haar aan zat, die zei haar kat iets aan te doen… Ze zag geen andere oplossing en zei van plan te zijn van huis weg te lopen. Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb haar oma ingelicht en de vriendschap verbroken. Ik wilde geen vriendin met waanideeën.
Ik weet nu dat ik de goede keus heb gemaakt. Later overleed haar vader… overdosis drugs. Niet veel later kreeg ik het nieuws dat ze zwanger was, op 17-jarige leeftijd. De vader? Een oudere jongen met een crimineel verleden, en op dat moment in de gevangenis.

Dat mijn vader vreemd ging. Dat heeft heel mijn zicht op mijn vader veranderd. Ik kan hem nu ook niet meer uitstaan.

Wow, sommige dingen zijn ook wel heftig van jullie.
Weet je wat ik nu denk,
mensen zouden er beter wat uit leren uit al die ervaringen, het leven zou zovele beter zijn.

toen mijn vader een tijdje geleden heel ziek werd en uiteindelijk doodging blijft 1 van de moeilijkste dingen .

en het ontmoeten van een bepaald persoon , heeft mijn leven in positieve zin veranderd… en later weer in negatief

  • Gepest worden van mijn 8e tot mijn 16e
  • Verhuizen op mijn 7e
  • Scheiding van mijn ouders
  • Zelfmoord van mijn stiefpa

En positief:

  • Gaan studeren
  • Op kamers gegaan in een keileuke stad. Alles helemaal achter kunnen laten.

9 bijna 10 jaar geleden toen m’n moeder werd aangereden door een dronken man en nogsteeds hersenschade heeft en waarschijnlijk nooit meer de oude gaat worden.

Ik heb teveel dingen mee gemaakt om op te noemen… en niet iedereen hoeft dat alles te weten :cold_sweat:

Dat mijn stiefvader mijn broertjes bijna heeft doodgeslaan en altijd veel te klef deed bij mij in de buurt. Ik durf nu niet meer bij mannen/oudere jongens in de buurt te komen, het beïnvloed echt mijn halve leven ._.

Omdat ik iets heb waardoor ik er anders uit zie dan andere ( dokters hebben me geopereerd maar ze hebben het verkloot) Is mijn zelfvertrouwen op vroege leeftijd al beschadig. Nu sinds een jaartje heb ik een masker op en doe ik alsof ik heel vrolijk ben en veel zelfvertouwen heb maar dat heb ik niet. Ik ben bijna 19 nog nooit heeft een jongen me aangekeken met een blik die ze mijn vriendinnen elke dag geven en ja dat doet pijn. En niet alleen met jongens mensen kijken me altijd raar aan en ik lette er nooit zo op tot ik me afvroeg waarom iedereen staarde en toen dacht ik oja ik zie er anders uit. Ik ben van binnen kapot ik denk er nooit aan nooit het zit opgesloten achter dikke muren waar nog ik nog iemand anders bij kan komen. Ik verteld mijn vriendinnen alles echt alles maar ze weten niks mijn beste vriendin heeft ook problemen met haar zelfvertrouwen. Maar jongens staren haar altijd na ze is ook best populair en ik ben soms best jaloers.
Ik hoop dat dokter het ooit nog kunnen maken want zo kan ik niet meer leven het eet me langzaam op van binnen.

Om een lang verhaal kort te maken, mijn vader heeft me in de steek gelaten. Ben echt door een hel gegaan, vooral omdat ik echt een vaderskindje was. Ik kan me gelukkig nu sinds jaren eindelijk weer gelukkig voelen:)

Wow nog wat heftige.
Sorry ik ben gewoon wat overdondert door sommige. Ik besef nu net dat jullie misschien wel een heel groot deel zijn van de groep die mij begrijpen en geloven. Op school geloofden ze het zelfs een tijdje niet.

het moment dat mijn vriendje al 1,5 jaar lang vreemd gegaan was (twee vriendinnetjes had), het is nu nog steeds mijn vriendje maar het heeft zeker mijn kijk op jongens veranderd. ik hou wel zielsveel van hem en hij is in trauma therapie gegaan en uiteindelijk is hij nu dé perfecte jongen geworden. maar ja, het heeft zeker mijn leven veranderd.

2 jaar geleden aangereden door een auto terwijl ik op de fiets zat. Ik vind fietsen nogsteeds doodeng en heb er lichamelijk ook nog elke dag last van. Maar ik heb wel geluk dat ik nog leef, dus als ik nu iets wil stel ik het niet meer uit want het kan zo over zijn :slightly_smiling_face:

De geboorte van het kindje van mijn zus. Ik was 15 toen hij geboren werd en ik heb de eer gekregen om er doopmeter (of suikertante of hoe jullie het dan ook mogen noemen :slightly_smiling_face: ) van te zijn. De meeste weten nog niet wie ze zijn of wie ze willen worden als ze net 16 zijn, en ik ook niet. Maar ik weet dat ik voor altijd hem zal beschermen en graag zal zien. Ik ben tante en meter van hem en die persoon zal ik voor de rest van mijn leven zo goed mogelijk zijn. :kissing:

Dat mijn beide ouders en oma op het randje van de dood stonden.
En dat mijn ex vreemd ging.