Frustraties over relatie

Hoi Allemaal,

Ik zit een beetje met een dilemma. Mijn vriend en ik hebben over het algemeen een redelijk stabiele relatie en zagen elkaar vaak. Omdat we beiden aan het afstuderen waren zagen we elkaar niet vaak of zaten samen aan het huiswerk. Hij vind dit niet erg maar ik kan hier helemaal niet van genieten. Ik heb echt behoefte om veel samen te zijn. Hij vind zijn vrienden net zo belangrijk als mij, wat ik niet erg leuk vind. De laatste tijd zijn er veel dingen gebeurd waardoor ik hem nog maar moeilijk kan vertrouwen (denk niet aan vreemdgaan maar aan liegen over andere dingen) ook gaan we samenwonen in September maar ik twijfel steeds meer of dit een juiste keuze is. Hij schijnbaar ook want hij had ook al de optie open gehouden om bij vrienden te gaan wonen (wat ik moest horen van een van die vrienden wat ik echt niet leuk vond ) Nu zijn we eindelijk geslaagd en zouden we dus meer tijd moeten hebben voor elkaar om te kijken of alles weer goed komt en het vertrouwen weer terug komt… Maar wil hij dit weekend weer thuis blijven om andere dingen te regelen. Donderdag ga ik zelf op vakantie en daarna moeten we beide weer werken waardoor we elkaar helemaal niet veel zien. Ik twijfel dan ook of ik nog wel genoeg tijd heb om te zien of het zo beter gaat zonder ons en of we minder ruzie hebben (we hebben de laatste tijd echt veel ruzie en ik irriteer me mateloos aan het feit dat hij heel weinig initiatief neemt ).

Ik twijfel wat ik nu moet doen… Ik kan heel boos gaan worden om het feit dat hij weer niet komt (wat alleen maar meer ruzie oplevert) en ik kan ook gewoon net doen alsof het me geen zak kan schelen… Wat ik ook niet leuk vind want natuurlijk wil ik graag dat hij komt…

Ik weet het niet meer…

of je negeert hem gewoon, dan merkt hij ook misschien hoe het voelt als je hem links laat liggen of je gaat een goed gesprek aan en je vertelt wat je allemaal dwars zit.

Ik zou echt een goed gesprek aan gaan en hem vertellen wat je hier ook vertelt. Zeg hem dat je twijfelt en je soms aan hem irriteert. Vertel hem dat je tijd nodig hebt samen.

Ik zou hem als ik jou was niet negeren in de hoop dat hij contact op neemt eerlijk gezegd, want volgens mij maak je jezelf dan helemaal gek.

je kan beter gewoon niks met hem doen en hem tijd niet op zoeken dan weet hij ook is dat hij jou mist.

Dat heb ik al vaak genoeg geprobeerd… op een rustige manier, boze manier… Maar niks helpt echt… Nu wou hij tijd om te laten zien dat hij het wel wil en kan… Maar als hij er dan niet is, hoe moet hij dat dan bewijzen?

Ik vertrouw er gewoon niet op dat we op deze manier kunnen samenwonen en als ik geen tijd genoeg heb om te zien dat dat wel kan dan ga ik daar niet aan beginnen…

Ik zou met hem gaan praten als ik jou was. En als jullie niet zeker weten of je wel wilt gaan samenwonen, wacht dan tot jullie er echt achter zijn. En precies zoals SNNOZZ zegt: zeg wat je hier ook vertelt

Maar wat zegt hij dan als jij zegt dat je twijfelt over de relatie of überhaupt niet weet of jullie zo kunnen samen wonen? Ik zou hem echt met de neus op de feiten drukken en benadrukken dat als hij er niets aan doet het zo echt niet langer kan. Dan is hij je kwijt…

Ik zou inderdaad nog even niet gaan samenwonen, dat idee zou ik me uit het hoofd zetten. Want dit is echt geen goede basis voor een relatie.

Als hij echt niet luistert, dan zou ik alsnog even niets van me laten horen en wachten tot hij met hangende pootjes terug komt. In de tussentijd zou ik dan een zo leuk mogelijke tijd hebben, zonder hem.

Ik snap jouw vriend niet trouwens.

Ik denk dat hij toch wel denkt dat ik niet bij hem weg ga, wat hij ook doet… En dat idee word ik een beetje zat… Ik bedoel, ik hoef niet alles te pikken van hem… En als ik dan teleurgesteld reageer als hij niet komt dan zegt hij dat ik niet altijd zo extreem teleurgesteld moet reageren en dat hij dat niet leuk vind.

Weetje, veel mensen in onze omgeving zeggen dat ik het uit moet maken ( ook vrienden van hem… ) Maar als je zoveel van iemand houd dan kan je dat gewoon niet… Tenminste ik niet

Ik zou het nog niet uitmaken. Hij verdient zeker nog een kans, maar dan moet hij er wel echt werk van maken. Ik snap je heel goed.

Maar ik snap dat je dat idee zat bent, dat hij denkt dat je toch niet bij hem weg gaat. Dat hij dat alleen al denkt, zegt naar mijn mening al genoeg. Ik zou echt zeggen dat je het niet meer pikt en dat je wel echt bij hem weg gaat als hij niets doet. Het draait niet allemaal om hem. In een relatie moet het van 2 kanten komen, anders werkt het niet. En dat is bij jullie absoluut niet het geval…

Kunnen zijn vrienden ook niet tot hem doordringen dan?

Zijn vrienden zeggen het alleen tegen mij en niet tegen hem, denk omdat zij ook bang zijn dat hij daardoor boos op hun word of wat dan ook…

Hmm…