Frustratie uiten

Hey allemaal,
sorry voor mijn ‘depressieve’ topic maar ik raak gewoon zóóó gefrustreerd van iedereen op school en niemand begrijpt het dus laat ik mijn frustratie hier maar achter in de hoop dat iemand het begrijpt en mij misschien wel advies kan geven.
Het zit namelijk zo dat in een paar jaar tijd hele goede vriendschappen zijn verwaterd en dat mijn destijdse beste vriendin nu in haar examenjaar zit. Ik ben daarentegen een jaar blijven zitten, dus moet nog een jaar. Nu is het zo dat zij naar het gala gaat met mijn beste vriend. Ten eerste had ze mij beloofd om mee te nemen (ik snap dat ze dat niet meer doet want we spreken elkaar nauwelijks). Maar toch is het kut om hun dan samen te moeten zien. Ook niemand anders heeft me meegevraagd als introducé en ik ken wel een hoop mensen uit dat jaar. Op zich is dit geen ramp, maar andere vriendinnen van mij zijn wel allemaal meegevraagd door iemand en ik sta daar dan waarschijnlijk in mijn jeans naar te kijken. Ik kom waarschijnlijk heel jaloers over… Misschien ben ik dat ook wel… Idk, maar alles is gewoon stom nu. Ik ben niet populair, maar ik ben ook zeker niet niet-populair zeg maar. Iedereen mag me geloof ik wel, maar de mensen waarvan ik denk dat ze échte vrienden zijn, laten we vallen. Ook wordt er heel veel over mensen geoordeeld wat ik verschrikkelijk vind. Ik heb meerdere keren voor een klasgenootje van me opgenomen omdat ze vaak belachelijk werd gemaakt en dat maakt mij dan bij bepaalde mensen minder geliefd. En die bepaalde mensen zijn het niet waard om me druk over te maken, i know that, maar ze waren ooit mijn vrienden en pfff… Sorry er zit echt geen duidelijk verband of verhaallijn in dit topic maar het komt er denk ik kort gezegd op neer dat ik altijd het beste wil voor iedereen. Voor mezelf (dit lukt want ik haal hoge cijfers), voor kinderen die heel verlegen zijn (ik ga wel eens naast iemand zitten omdat diegene vaak alleen zit en die is te verlegen om zich ergens bij aan te sluiten), maar ik ga juist ook met populaire kinderen om. Met iedereen eigenlijk. Hierdoor weet ik niet meer wie mij nou écht mogen en ik dacht ook altijd: wie goed doet, goed ontmoet. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn… in mijn geval.

De middelbare is hard. Bij mij was het ook altijd drama en geroddel,en continue het jaloers en onzeker zijn.Maar echt dat gaat voorbij.Nu dat ik geslaagd ben en Mbo doe heb ik daar totaal geen last meer van en ben zelfs closer geworden met mijn vriendinnen nu dat we allemaal zo zijn veranderd.Maar ik snap je frustratie!