Frans gedicht

hoihoi!

Voor Frans kregen we een opdracht,
een frans gedicht zoeken van ongeveer 20 regels.
Niet te moeilijk. Ik zit in het 3e van vwo.
Heeft iemand een site of gewoon al een gedicht in het frans?
Het liefst van een bekende schrijver/schrijfster!
Alvast heel erg bedankt!

kus

Ik denk niet dat het 20 regels zijn maar het gedicht Le Cancre van Jacques Prévert vind ik zelf heel leuk :slightly_smiling_face: mijn Frans leraar zei dat Prévert een hele bekende Franse dichter is en dat zijn gedichten niet moeilijk zijn dus ik zou hem even googlen :wink:

oh, ik heb een goede, ik zoek m even voor je op =]

ANDRE CHENIER :
LA JEUNE CAPTIVE
( Méditation sur la prison et la mort )

L’épi naissant mûrit de la faux respecté;
Sans crainte du pressoir, le pampre, tout l’été
Boit les doux présents de l’aurore;
Et moi, comme lui belle, et jeune comme lui,
Quoi que l’heure présente ait de trouble et d’ennui,
Je ne veux pas mourir encore.

Qu’un stoïque aux yeux secs vole embrasser la mort :
Moi je pleure et j’espère. Au noir souffle du nord
Je plie et relève ma tête.
S’il est des jours amers, il en est de si doux !
Hélas ! quel miel jamais n’a laissé de dégoûts ?
Quelle mer n’a point de tempête?

L’illusion féconde habite dans mon sein.
D’une prison sur moi les murs pèsent en vain,
J’ai les ailes de l’espérance :
Échappée aux réseaux de l’oiseleur cruel,
Plus vive, plus heureuse, aux campagnes du ciel
Philomèle, chante et s’élance.

Est-ce à moi de mourir ? Tranquille je m’endors,
Et tranquille je veille, et ma veille aux remords
Ni mon sommeil ne sont en proie.
Ma bienvenue au jour me rit dans tous les yeux ;
Sur des fronts abattus, mon aspect dans ces lieux
Ranime presque de la joie.

Mon beau voyage encore est si loin de sa fin !
Je pars, et des ormeaux qui bordent le chemin
J’ai passé les premiers à peine.
Au banquet de la vie à peine commencé,
Un instant seulement mes lèvres ont pressé
La coupe en mes mains encor pleine.

Je ne suis qu’au printemps, je veux voir la moisson ;
Et comme le soleil, de-saison en saison,
Je veux achever mon année.
Brillante sur ma tige et l’honneur du jardin,
Je n’ai vu luire encor que les feux du matin ;
Je veux achever ma journée.

O Mort! Tu peux attendre; éloigne, éloigne-toi ;
Va consoler les c½urs que la honte, l’effroi,
Le pâle désespoir dévore.
Pour moi Palès encore a des asiles verts,
Les Amours des baisers, les Muses des concerts ;
Je ne veux pas mourir encore.

Ainsi, triste et captif, ma lyre toutefois
S’éveillait, écoutait ces plaintes, cette voix,
Ces v½ux d’une jeune captive;
Et secouant le faix de mes jours languissants,
Aux douces lois des vers je pliai les accents
De sa bouche aimable et naïve.

Ces chants, de ma prison témoins harmonieux,
Feront à quelque amant des loisirs studieux
Chercher quelle fut cette belle.
La grâce décorait son front et ses discours,
Et, comme elle, craindront de voir finir leurs jours
Ceux qui les passeront près d’elle.

En dit is de vertaling:
Waarschuwing, wel gedaan met een vertaalmachine, maar het geeft een indicatie van wat er staat.

ANDRE CHENIER:
JONGE GEVANGENE
(MEDITATIE over de gevangenschap en DOOD)

De spike geboren rijpt de gerespecteerde zeis;
Zonder angst voor de pers, de wijnstok hele zomer
Drink de zoete presenteren van de ochtend;
En ik wil haar mooie en jonge als hij,
Wat het huidige moment is moeite en verveling
Ik wil niet nog sterven.

Een stoïcijnse ogen droge vliegen kus van overlijden:
Roep ik en hoop. Zwarte waait uit het noorden
Ik buig mijn hoofd en een lift.
Als de bittere dag hij is zo lief!
Ach hoe honing heeft nooit verlaten hekel aan?
Welke zee heeft geen storm?

De illusie vruchtbare woont in mijn hart.
In de gevangenis op de muur tegenover mij tevergeefs
Ik heb de vleugels van de hoop:
Breakaway netwerken van de wrede vogelaar
Meer intens, meer gelukkig, campagnes hemel
Philomela zingt en verheft.

Is het voor mij om te sterven? Toch val ik in slaap
En ik zit alleen en kijk mijn wroeging
Noch mijn slaap ervaren.
Welkom op de dag dat ik mijn lachen in elk oog;
Op de voorkant schot, mijn verschijning in die plaatsen
Brengt bijna vreugde.

Mijn prachtige reis is nog zo ver van het einde!
Ik ga weg, en iepen die lijn de weg
Ik heb de eerste weg.
Op het banket van het leven nauwelijks begonnen,
Een moment alleen mijn lippen waren gedrukt
De beker in mijn handen nog steeds vol.

Ik ben het voorjaar wil ik zie de oogst;
En als de zon, het seizoen,
Ik wil mijn jaar afmaken.
Shining op mijn staaf en eer van de tuin
Ik heb nog steeds alleen gezien schijnt licht in de ochtend;
Ik wil eindigen mijn dag.

Dood! U kunt wachten, weg, weg;
Ga naar de console de harten van schaamte, angst,
De bleke wanhoop verslindt.
Voor mij Pales gestichten was nog groen,
De liefde van kussen, de Muzen concert;
Ik wil niet nog sterven.

Zo triest en in gevangenschap, maar mijn lier
Wakker werd, luisterde naar deze klachten, die stem
De wensen van een jonge gevangene;
En schud de last van mijn dagen smachtend
Voor de zoete wetten van wormen Ik vouwde accenten
Uit zijn mond beminnelijk en naïef.

Deze liederen, mijn gevangenis getuigen harmonieuze
Make some liefhebber van leergierige vrije tijd
Zoeken wat dit was mooi.
Grace ingericht zijn voorhoofd en zijn toespraak
En, net als haar angst voor het zien van het einde van hun dagen
Degenen die langs haar.