[Fragment] He and I

Voor degene die moeite doen om dit te lezen; alvast bedankt :grin:
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
He and I
De pijn die door me hart ging alsof er iemand een mes in me hart stak. Ik dacht aan hem. Alleen en altijd aan hem. Aan de mooie tijden die we al gehad hadden en de mooie tijden die nog moesten komen. Alleen aan de beste dingen komen ooit weer een einde. Dit keer zou er geen einde komen. Niet voor mij, en niet voor hem. Wij zouden voor eeuwig en altijd gelukkig blijven. Ik moest alleen nog maar paar verschrikkelijke eenzame weken wachten voordat ik eindelijk weer zijn armen om mee heen zou voelen, en zijn lippen die de mijne vol liefde kuste. Elke dag zette ik weer een kruis in mijn agenda als de dag bijna om was en telde het aantal dagen die ik nog alleen moest doorkomen. Het ergste was nog dat hij me niet belde. Niet eens één keer. Ik snap niet wat hem mankeert. We hadden het altijd zo leuk samen en iedereen zei dat wij het droomstel waren. Totdat hij weg ging. Gewoon op vakantie, alsof hij mij zomaar missen kon. Waarschijnlijk was hij nu met een ander meisje. Een steek van jaloezie drong mijn lichaam binnen. Opnieuw drong de pijn diep in mijn hart. Ik voelde hoe mijn ogen weer vol tranen vulde. Ik knipperde met mijn ogen en liet ze over mijn wangen rollen.

Later
Ik blies mijn warme adem de koude lucht in terwijl ik rond keek naar de rennende mensen die hun trein probeerde te halen dacht ik aan hem. Zijn blauwe ogen, blond warrige haar, volle lippen en prachtige witte tanden die je alleen zag als hij lachte. Met een zucht liet ik me op een bankje vallen en keek naar het bord waar de aankomsttijden op stonden. Nog 17 minuten te gaan, dan zou ik eindelijk weer in zijn armen vallen en zijn lippen voelen op de mijne. Nog 17 lange minuten die wel uren leken te duren. Verveeld keek ik rond. Mensen die uitbundig lachten, stelletjes die elkaar zoende alsof ze nog nooit gezoend hadden en mensen die als een gek naar hun trein renden. Zenuwachtig liet ik de minuten aan me voorbij gaan. In de verte zag ik een trein aankomen. Ik trok mijn elastiek uit mijn haar en maakte in een vlugge beweging een scheiding er in. Ik hoorde de trein piepende geluiden maken en de deuren gingen met een sissend geluid open. Een stroom van mensen stapten uit. Net toen ik dacht dat hij er niet bij zat, stapte hij uit. Mijn hart begon wilder tegen mijn ribben te kloppen. Ik bracht mijn hand omhoog en zwaaide. ‘‘Daniël!’’ schreeuwde ik. Op het moment dat ik riep kruiste onze blikken elkaar. Ik begon te rennen, zo hard als ik kon. Hij zag me aan komen , spreidde zijn arm en ik omarmde hem. Ik proefde zijn adem en rook zijn onweerstaanbare geur. ‘‘Louisa,’’ fluisterde hij verlangend. Hij trok zich los en keek me even aan, alsof hij alles wou zien wat hij weken lang niet gezien had. Mijn ogen bekeken hem tot in de detail. Ik ging op mijn tenen staan om bij zijn mond te komen. Hij boog zich wat naar voren kuste me teder, vol verlangen. Ik vergat de mensen om ons heen. Voorzichtig drukte ik het puntje van mijn tong tegen zijn volle lippen en hij liet me binnen. Precies tegelijk alsof we elkaars gedachten konden lezen stopte we en ik legde mijn handen op zijn rug, mijn hoofd op zijn borst. Hij streelde mijn rug en ademde in mijn bruine haren. ‘‘Ik heb je zo gemist,’’ zei ik terwijl ik me losmaakte. ‘‘Ik jou ook Louis. Heel veel.’’ ‘‘Waarom belde je me nooit?’’ vroeg ik achteloos. Zijn gezicht betrok en hij keek beschaamd naar de grond. ‘‘I…Ik,’’ stotterde hij. Plotseling veranderde mijn vrolijke en verlangende humeur naar boosheid. ‘‘Ik wist wel dat je met een ander was!’’ gilde ik. Hij kromp in elkaar en keek naar de grond. Verschillende hoofden op het perron draaiden onze richting op. Vanuit mijn ooghoeken zag ik ze verbaast kijken, maar dat maakte me niets uit. Het enige wat ik nu wou weten is de waarheid en wel van Daniël. Vroeger vertelde hij mij altijd alles. Niets verzweeg hij voor mij, maar dat was vroeger. Vroeger was altijd alles beter. ‘‘Ik wilde het niet Louisa! Het ging gewoon van zelf en het was maar voor een keer,’’ bekende hij. Daniëls angst was op zijn gezicht te lezen. Ik bracht mijn rechterhand omhoog en sloeg hem hard in zijn gezicht. Direct daarna rende ik zo vlug als ik kon weg. Ik rende en rende totdat ik bij een parkje uit kwam. Met een zucht liet ik me op het houten bankje vallen. Tranen stroomde als een rivier over mijn wangen. Met mijn hand veegde ik ze weg, maar ze bleven maar opnieuw komen. De zon scheen op het meertje voor mij. Dat gaf een mooie glinstering op het water. Konijnen die door de het gras huppelde. Alles leek zo normaal en vrolijk. Alleen ik was het tegenovergestelde. Ik hoorde hier niet thuis. In gedachte keek ik naar de baby konijntjes die hun moeder aan het volgen waren. Ik schrok van de schaduw die steeds dichterbij kwam en daarna achter mij bleef staan. Ik draaide me om en zag Daniël daar staan. Ik kon aan zijn gezicht zien dat ie gehuild had. Hij stond daar zo kwetsbaar en verdrietig dat ik direct medelijden kreeg. Het liefst wou ik nu naar hem toe lopen, mijn armen om hem heen slaan en zeggen dat ik hem vergeef. Ik deed het alleen niet. Waarom? Dat weet ik zelf ook niet. Het kon toch gebeuren? Nee dat kon het niet. Niet als je echt van iemand houdt. ‘‘Ik…’’ begon hij. ‘‘Waarom Daniël? Waarom?’’ vroeg ik fluisterend. Ik sloeg mijn benen over elkaar en keek hem doordringend aan. ‘‘Ik weet het niet Louisa,’’ zei hij. Ik wendde me hoofd af. Mijn ogen vulde zich met tranen, maar ik dwong mezelf om niet te gaan huilen. Waarom vertelde hij gewoon niet de waarheid. Waarom zei hij gewoon niet dat hij niet meer van me hield en daarom met een ander ging. Plotseling werd ik uit mijn gedachten getrokken doordat hij zijn keel schraapte. ‘‘Misschien, omdat ze veel op je leek,’’ zei hij nadenkend. ‘‘Hoe bedoel je?’’ vroeg ik geschrokken. ‘‘Nou… Ze had dezelfde lange bruine haren en groene ogen. Voor de rest leek ze niet zoveel op je. Totaal ander karakter. Eigenlijk was ze een bitch. Ik denk dat ik het alleen maar deed, omdat ik naar je verlangde,’’ vertelde hij terwijl hij naast me kwam zitten en een arm om me heen sloeg. Hij trok me dichter tegen zich aan. ‘‘Ik begrijp het,’’ fluisterde ik en legde mijn hoofd op zijn borst. Hij streelde mijn haren met zijn zachte handen. Mijn hoofd ging ritmisch op en neer doordat hij adem haalde. Ik pakte zijn andere hand en vlocht mijn koude hand in de zijne. Zachtjes kuste hij me in mijn nek. Ik voelde zijn lippen omhoog gaan, op zoek naar mijn mond. Ik draaide mijn hoofd naar hem toe en ging gemakkelijker zitten. Hij kuste hij me zachtjes in mijn hals, gleed met zijn lippen naar boven en kuste me verlangend op mijn mond. Ik drukte mijn lippen steviger op zijn mond en opende mijn mond. Ik voelde hoe zijn tong naar binnen gleed en draaide om de mijne. Het begon heel rustig, maar daarna steeds sneller en sneller. Ik greep met mijn hand in zijn haar. Minuten lang gingen we door. Allerlei gedachtes dwaalde door mijn hoofd. Één ding wist ik honderd procent zeker. Wij zouden nooit, maar dan ook nooit meer uit elkaar gaan. Wij zouden voor eeuwig en altijd bij elkaar blijven en gelukkig zijn.

heel mooi geschreven!

Supermooi <'3

Mooi! Meer :grinning:

Up!