Forever love your dearest

Proloog;
Starend uit het raam van haar kamer, vroeg Jess haar af hoe het kon dat de zee in Los Angeles zo mooi was. Helder, met een mooie zon die straalde over het licht bruine zand. Ze had wel veel geluk dat ze de achterste kamer van het strandhuis kreeg aangezien ze kon zo genieten van het uitzicht. ‘’MAM!’’ hoorde ze haar broertje Lou roepen vanuit de kamer langs haar. Altijd wanneer ze aan het genieten was moest haar broertje het wel weer verpeste met zijn hese gil. Ze sloot een keer haar ogen en opende ze weer, hopend opnieuw te kunnen genieten van het uitzicht. Helaas wel van korte duur, haar broertje kwam stormend binnen. ‘’Waar is mamma?’’ vroeg hij rustig. Hij had een bezorgde blik in zijn ogen, en dat baarde haar ook zorgen. ‘’Ik weet het niet?’’ Antwoordde ze. ‘’Heeft ze geen briefje achter gelaten?’’. ‘’Nee’’ antwoordde hij kortaf en rende haar kamer uit. Jess grinnikte zachtjes, Lou is echt een schatje dacht ze bij zich zelf. Zo onbezorgd en vrij nog, en nog steeds op ontdekking reis.
Toen Jess beneden aankwam om te kijken of haar moeder ergens in de buurt was zag ze haar broertje achter de piano kruipen. Hij wilt graag leren spelen, maar hij is pas 6 en voor lessen in de muziekschool moet je 8 jaar zijn. ‘’Kom je langs me zitten Jess’’. Vroeg Lou. ‘’Wil je me misschien wat leren spelen?’’. ‘’Natuurlijk wil ik dat.’’ Antwoordde ze. Talent had hij zeker want naar een paar uurtjes spelen had hij al vele noten gespeeld. ‘’Ik ben moe Jess.’’ Zei hij ineens uit het niets. ‘’Wil je me in mijn bed leggen, alsjeblieft?’’ Wanneer Jess hem onder had gestopt vroeg hij heel zachtjes: ‘’Waar is mijn pappa Jess.’’ Zijn tranende oogjes deden haar pijn. ‘’Waarom vraag je dat Lou?’’ vroeg ze voorzichtig. ‘’Ik mis hem zo, we hebben hem al zo lang niet meer gezien Jess. Leeft hij nog?’’ Ze sloot even haar ogen en slikte haar tranen snel weg. Ze had werkelijk geen idee wat ze hierop moest antwoorden. Ze wist niet dat het hem zoveel deed, en dat hij er zoveel van had mee gekregen…
7 maanden geleden;
‘’IK HAAT HET HIER, IK HAAT ALLES WAARIN IK TERECHT BEN GEKOMEN.’’ Hoorde Jess haar vader van beneden schreeuwen. Ze haatte dat, ze haatte die fases van hem. Waar haalt hij het lef eigenlijk vandaan om ’s avonds laat om 10 uur nog zo te schreeuwen als er een 6 jarige op bed ligt. Naar een paar minuten te moeten luisteren naar het heen en weer schreeuwen van haar ouders was ze het zat en stormde naar beneden. ‘’HOU OP!’’schreeuwde ze. ‘’Ik kan niet meer tegen jullie ruzies, en als je alles zo haat waarom vertrek je dan niet pappa?’’ Haar ouders keken haar verbaasd aan. Ze keek naar haar moeder en zag dat haar blonde krullen door de war zaten, haar mascara was uitgelopen en had een zwarte geveegde streep op haar gezicht, het was duidelijk dat ze gehuild had. Dat deed ze altijd als pappa zijn nodige kuren had. Hij deed haar pijn, misschien wel onbewust. Hij is zo, misschien kan hij er niks aan doen. Ze gaf haarzelf altijd de schuld van haar vaders gedrag.
Ze had altijd al het gevoel gehad dat haar vader ongelukkig was, maar omdat ze geen reden kon vinden waarom nam ze aan dat zij niet het kind was dat hij wilde. Ze voelde dat ze kalmeerde, haar vaders gezicht maakte haar verdrietig. Hij had altijd een bepaalde blik waarmee hij uitstraalde dat hij ongelukkig was. Ondanks dat zij ongelukkig van hem werd, deed het haar pijn. ‘’Ik vertrek, als dat jullie gelukkig maakt.’’ Zei haar vader. ‘’Nee Miles, niet zo beginnen. Alsjeblieft!’’ antwoordde haar moeder bezorgt. ‘’Ik kan het niet meer.’’ Zei haar vader zachtjes. Hij kan niet meer? Dacht Jess. Heeft hij ooit aan ons gedacht, wij kunnen niet meer, zijn gedrag is belachelijk. Ze voelde haar handen trillen en haar boosheid weer terug te komen, ze greep naar het dichtstbijzijnde voorwerp en smeet het met een klap tegen de grond. Achteraf had ze spijt omdat het, het lievelingsglas van haar broertje was . Het was dierbaar voor Lou, haar vader had het voor hem meegenomen uit Italië. Het kostte een hoop, en Lou hield ervan. Hij vond dat zijn ogen mooi in het glas weerkaatste, de lichtjes in zijn ogen zijn helder in het glas zei hij toen hij het kreeg. Het was dan ook een bindend moment tussen Lou en hun vader. Lou had een vreemde obsessie voor glazen. Deze was bijzonder vertelde pappa hem: Een belangrijke man uit Italië heeft hem ontworpen, het is een soort van geluksglas vertelde hij. Het is een zilver glimmend glas met ‘’Forever love you dearest.’’ Erin geschreven. Ondanks dat Lou geen idee had wat het betekende was het zijn bijzonderste glas, vast omdat hij het van pappa had gekregen.
Ze keek haar vader aan en zag zijn ongelukkige blik veranderen in een hele boze, hij bleef een paar tellen stil staan vervolgens stormende hij naar boven en trok all zijn kleding uit de kast. Hij gooide het nachtkastje kapot, tegen de spiegel die vervolgens brak. Dat gaf zo een klap en waakte Lou uit zijn slaap. Een huilende gil volgde vervolgens uit Lou’s kamer. Jess haar moeder rende naar boven om hem te troosten.
Jess had spijt, het was haar schuld dat hij weer zo gek werd. Ze verstopte zich achter de bank, zodat haar vader haar niet kon vinden. Ze hoorde hem van de trap af rennen, en stormde de woonkamer opnieuw in. Hij greep naar zijn sleutels en pakte zijn schoenen. Hij liep een paar keer heen en weer door de kamer. Vervolgens liep hij naar de trap en schreeuwde; ‘’Ik heb alles maar dan ook alles voor jou gedaan Kayla, en dit krijg ik terug. Ik hield van je.’’
Hij keek een keer bedenkend om zich heen, en liep naar de voordeur. Hij verlaatte het huis waar hij zijn leven in heeft opgebouwd. Hier heeft hij zijn muziek carrière ontwikkeld, zijn liefde gevonden, en zijn kinderen groot gebracht, en nu leek hij het schaamteloos, en hartloos achter zich te laten. Diep in haar hart begreep Jess het wel. Haar vader heeft een moeilijke jeugd gehad. Hij zag zijn vader nooit omdat hij bij het leger zat. Ondanks dat hij hem respecteerde voor het vechten voor ons land was haar vader altijd kwaad op opa geweest omdat hij er niet was. Hij was er zelfs niet voor zijn moeder toen zijn broer vermoord werd.
Door de woede en verdriet die haar vader had kon hij heel goed muziek maken. Hij stopte alles in de piano en speelde het van hem af. De piano hielp hem om door alles heen te komen, en alles te overleven. Dat hadden ze gemeen: De piano was hun uitweg. Maar nu realiseerde Jess zich dat de noten misschien wel op waren. Er was geen melodie die haar vader kon helpen. Geen een die het verhaal kon vertellen, hij propte het op. Ze wist niet wat er met hem was. De muziek was hem kwijt, en zij hem.