Fay [kort verhaal]

Ik zit in het klaslokaal. Wiskunde. Een veilig vak. Het enige wat ik moet doen is in mijn boek staren en als de leraar langs komt doen alsof ik iets opschrijf of de volgende paragraaf alvast aandachtig bestudeer. Ik zit alleen. Tot ongeveer een half jaar geleden had Fay altijd naast me gezeten. Maar Fay is weg, Fay is op wereldreis.

Het was donker. Het was hier altijd donker onder de schaduwen van de dicht op elkaar groeiende bomen. Ze liep voor me uit. Haar hoofd somber gebogen, haar voeten traag over de grond slepend. Er zat geen enkele gratie meer in haar bewegingen. ‘Fay! Fay, wat gaan we doen? Ik heb hier geen zin in, het is koud. Stel je eens niet zo aan, we kunnen toch ook bij mij thuis praten?’ Ik werd altijd chagrijnig als ik het koud had. Fay draaide zich om. ‘We zijn bijna bij de plek waar ik wil zijn,’ zei ze toonloos. Ik keek weg van haar lege ogen die me de laatste tijd angst aan begonnen te jagen. Ik knikte naar de bomen. Fay liep weer verder. Even later werd het lichter, we naderden een open plek. We liepen het licht in, een open plek, een soort veld, met één enkel bankje. Fay ging erop zitten. Ik plofte naast haar neer. ‘Dit is mijn lievelingsplek, Rosa.’ Ik knikte. ‘Oké, leuk.’ Het was te horen dat ik het niet meende. ‘Ik weet dat je me zat bent, Rosa.’ Ik zuchtte. ‘Dat is niet waar, Fay, je bent en blijft mijn beste vriendinnetje, dat weet jij en dat weet ik. We hebben allemaal wel eens mindere periodes, je komt er wel uit.’
Er liep een traan over Fays wang. Ik veegde hem weg.
‘Het is anders Rosa… dit is geen periode. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.’
Ik voelde irritatie opborrelen. Ik snapte niet goed wat Fay nou bedoelde met al haar vage opmerkingen en waarom lachte ze niet gewoon? Lachen helpt altijd.
‘Maar weet je wat het is…’ haar stem trilde, ‘als mensen iets maar lang genoeg tegen je zeggen, ga je het vanzelf geloven.’
Ik antwoordde niet en Fay bleef stil.
We zaten daar een tijdje.
Uiteindelijk stond Fay op. ‘Laten we maar teruggaan,’ zei ze. ‘Maar ik wil gewoon dat je het onthoudt Rosa.’ ‘Wat?’ ‘Dat dit mijn lievelingsplek is.’
Ik knikte en samen gingen we terug, de schaduw in.

Zomaar had ze haar spullen gepakt en was vertrokken, zo ging het verhaal. Ik moet altijd glimlachen bij het idee aan Fay op een parelwit strand ergens ver weg. Fay met haar bleke huid waar ze zo’n hekel aan heeft, Fay met al haar drama en haar geniale grappen. Er is niemand zoals Fay. Fay is Fay en Fay is mijn beste vriendinnetje, voor altijd.
De eeste paar weken toen ze weg was had iedereen het erover. Mensen kwamen naar me toe. ‘Wat is er met Fay gebeurd? Waar is ze?’
‘Op wereldreis.’ Was mijn antwoord. Mijn avontuurlijke beste vriendinnetje, mijn Fay, reist in haar eentje de wereld rond.

De telefoon rinkelde. Papa nam op maar even later gaf hij de telefoon aan mij. ‘Fays vader,’ zei hij. ‘Wat is er?’ Vroeg ik. Ik voelde onheil, Fays vader had mij nog nooit gebeld. Papa haalde zijn schouders op. Ik pakte de telefoon aan. ‘Hallo met Rosa?’ ‘Dag Rosa.’ Ik hoorde het gelijk aan zijn stem: Fay was dood. Zijn stem klonk totaal gebroken en vol van verdriet. ‘Ik, ik weet niet hoe ik het moe zeggen Roos. Er is iets… er is iets versch-schr-schrikkelijks gebeurd…’ Ik hoorde hem snikken. ‘Ik eh… zal ik naar u toe komen?’ Vroeg ik onhandig. Er kwam een tijdje geen antwoord, Fays vader deed waarschijnlijk hard zijn best te stoppen met huilen om een fatsoenlijk gesprek te kunnen voeren. Ik voelde me leeg. Ik kon geen emoties toelaten. Niet nu. ‘Het is Fay, Roos. Ze is dood. Ze… ze… ze heeft zichzelf opgehangen.’
Fay.
Fay, Fay met haar bleke, bijna doorschijnende huid waar ze zo’n hekel aan had, Fay die zo dramatisch kon doen, Fay die zulke geniale grappen maakte, Fay mijn allerbeste vriendinnetje, Fay had zelfmoord gepleegd.
Waarom? Ik voelde angst. Opeens vielen alles op zijn plaats. Haar sombere gedrag en haar vage opmerkingen die ik niet begreep -‘Ik weet niet meer wat ik moet doen Rosa’ ‘Ik voel me zo leeg’ ‘Soms heb ik het gevoel dat ik eigenlijk al dood ben’ ‘Vergeet deze plek niet, Rosa, vergeet nooit dat ik van je hou’ ‘Hou je hoofd omhoog en blijf lachen Rosa, jij bent sterk, onthoud dat, altijd’-.
Waarom begrijpen we dingen altijd te laat?
‘Waar, waar is het gebeurd?’ Stamelde ik. ‘Daar… daar bij het veld, ze was er de laatste tijd vaak. Misschien ben jij er ook wel eens geweest. Het is niet zo ver bij ons vandaan. Het is in het bos, daar waar de schaduw ophoudt, een open plek met een bankje. Daar aan de rand van de bomen, aan een b-b-boom…’ Hij snikte. ‘Laatst zei ze me nog “Kijk is papa, wat een mooie plek hè? Het is mijn lievelingsplek”.’

De les is bijna afgelopen. De leraar gaat nog even de klassenlijst af om te controleren of iedereen er is. ‘Goed, iedereen is aanwezig,’ constateert hij. ‘Fay is er niet, meneer,’ zeg ik. Hij kijkt me bevreemd aan over zijn ronde brilletje. ‘Natuurlijk niet, Rosa. Fay is op wereldreis.’
En dat is zo, Fay, mijn dappere Fay is op wereldreis.
Fay leeft, ze heeft een bleke, bijna doorschijnende huid en verovert tijdens haar wereldreis alle continenten met haar drama en haar geniale grappen.
Ja, mijn beste vriendinnetje is op wereldreis. Zomaar ineens is ze vertrokken.

Als mensen iets maar lang genoeg tegen je zeggen, ga je het vanzelf geloven.

Wauw, ik vind hem mooi!

Ik kreeg een brok in mn keel, very pretty =]

Echt heel mooi!

Dankjulliewel allemaal! :slightly_smiling_face:

Mooi (:
Fijne schrijfstijl ook.

Je hebt echt talent!

Heel mooi, het heeft me geraakt.

mij ook!
schrijf je nog verder of een ander verhaal?

mooi

upje.
HOIDOEIXD: het is een kort verhaal, ik schrijf er dus niet aan verder, maar miss. post ik binnenkort nog een ander verhaal.

Bedankt allemaal!

Wauw! Supermooi

@ Romanceable;

Prachtig geschreven! Kreeg werkelijk koude rillingen en kippenvel toen ik dit las. Is dit op de waarheid gebaseerd, of fictie? :slightly_smiling_face:

In ieder geval, van mij mag je er nog een schrijven! :grinning: (Upje :grinning: )