familielid/grootouder met de ziekte van Alzheimer?

-

Mijn opa is dement
hij woont in Suriname
Hij was eerst hier in Nederland gekomen op visite
het heeft een paar weken geduurd dat ie het eindelijk wist
hij dacht steeds maar dat hij nog in Suriname toen was
Maar mij herkend ie nauwelijks
De ene keer herkende die me wel
en hij zat me ook vaak aan te kijken terwijl je zag dat hij diep aan het nadenken was…

De oma van mijn beste vriendin heeft Alzheimer. Zij herkent haar en haar familie ook [bijna] niet meer, enorm zielig… Lijkt me echt erg als iemand in je omgeving dat heeft.

Ja, das erg als de persoon u nimeer herkent. En dan ben ik ook bang dat mijn vader dat ook krijgt, wegens erfelijkheid. Of ik. zo ver zijn we natuurlijk niet en wie weet welke behandelingen ze dan hebben voor de ziekte.

De oma van mijn vriend heeft het. Ze hebben die vrouw pas in een tehuis geplaatst maar ze snapt het niet. Ze denkt nu heel vaak dat ze is ontvoert. Echt heel zielig.

Edit: Oh, Parkinson trouwens! :astonished:

ja mijn opa hij vraagd elke keer hoe het met mn rijlessen is(ik ben 15) en lult vanalles hij woont in een ander huis nou samen met oma

Beide van mijn opa’s hadden Parkinson (beide zijn ze vlak na elkaar overleden), de ene ging vooral fysiek heel snel achteruit: niet meer kunnen praten, gezichtsspieren niet meer goed kunnen gebruiken e.d. Rolstoel…

De ander ging mentaal snel achteruit, op het einde stapte hij uit zijn bed, liep twee meter het hoekje om en dan wist hij zijn bed niet meer terug te vinden…

Mijn oma heeft vasculaire dementie, ze gaat vrij hard achteruit.
Ze denkt soms dat ze nog bij haar moeder is, en haar zoons van eind 40 nog klein zijn. Maar ze blijft zó positief, altijd aan het lachen. Ze herkent me, mij broer en mijn vriend. Mijn moeder is vaak bij haar, ze heeft veel slechte momenten, maar gelukkig ook veel goede. Waarschijnlijk heeft ze niet lang meer, maar ik gun haar het allerbeste.
Goed topic.

wat een ontzettend botte reactie :s

ja, mijn oma heeft Lewy Body.
sinds de diagnose is gesteld heb ik haar niet meer gezien (nog voor kerst). wel gaat mijn moeder (het is haar moeder) 1x per week naar haar toe.

Over mensen met Alzheimer mag je best bot zijn. Hoe je het ook went of keert, het is kut dat ze je niet herkennen, niet meer weten hoe oud je bent, etc.

Ik vond hem trouwens niet eens zo bot…

Mijn oma heeft denk ik 7jaar alzheimer gehad en is 2maanden geleden overleden. Het is echt een verschrikkelijke ziekte, maar het verloopt bij iedere persoon weer anders. sommige mensen kunnen heel lang constant blijven voordat ze verslechteren. Mijn oma herkende mij al vrij snel niet meer, ik denk na 4 jaar die ziekte te hebben. maar daar wen je op een gegeven moment aan;)

Ik moet toegeven dat ik op een gegeven moment maar 1x per maand naar haar toe ging, omdat ik het gewoon niet meer kon aanzien. Net zoals jij nu hebt, het is eigenlijk je echte opa niet meer. Maar hoe langer je het uitstelt, hoe meer je er tegenop ziet. dus blijf gewoon gaan! En mocht jij het ooit krijgen, dan is de kans alweer een stuk groter dat er misschien een medicijn is gevonden:) maak je daar nu nog maar geen zorgen over.

Mijn opa heeft Alzheimer.
En mijn oma waarschijnlijk ook, maar die wordt nog getest.
De dingen van vroeger weten ze beiden nog exact te vertellen maar hun korte termijn geheugen is erg slecht, vooral bij mijn opa.
Die vraagt soms in 5 minuten 3x dezelfde vraag.

Ik ken gelukkig niemand in mijn directe omgeving met Alzheimer… Daar ben ik echt zo blij mee… Het lijkt me echt verschrikkelijk.
Ik vond het al zo erg dat, toen mijn oma op haar sterfbed lag, me eerst niet herkende, of andere familieleden. Maar toen was ze al heel ver weg, in haar hoofd zeg maar. -sorry, ik dwaal heel erg af sorry sorry sorry- ;_;

Ik heb echt enorm veel respect voor mensen die om gaan met een Alzheimer-patient.

Mijn oma had Alzheimer. Ze kreeg het rond haar 65e en ze stierf er rond haar 85e aan, toen ik 13 was. Ik hem mijn oma dus nooit anders gekend dan als een grappig vrouwtje die zelfs mijn vader, haar zoon dus, niet meer herkende. Ik vind het wel echt enorm jammer dat ik mijn oma nooit echt gekend heb, maar het went wel gewoon. Waarschijnlijk is je opa wel erg gelukkig. Dat was mijn oma ook altijd: altijd blij om andere mensen te zien en altijd vrolijk enzo.

trouwens, apart feitje: mijn oma herkende op het laatste moment, vlak voor haar dood, al haar kinderen niet meer maar ze wist nog wel de tekst van verschillende liedjes uit d’r hoofd die ze dan mee ging zingen. Hersenen stellen rare prioriteiten haha.