familie 'issues'

Hé meiden, ik ga even op mijn anonieme account, dus ik ben niet echt een nieuweling hier.
Maargoed, dat is voor persoonlijke redenen dus.
Ik heb een beetje een family issue waar ik advies bij nodig heb…

Ik irriteer me namelijk mateloos aan hoe het er hier aan toe gaat in huis. Mijn vader speelt als het ware een eigen dictatuurtje hier binnen het gezin. Tenminste, zo zie ik het. Ik ben de puberfase al een beetje voorbij, maar hoe ouder ik wordt, hoe meer ik me dit geval realiseer. Ik had weleens ruzies met (vooral) mijn vader, over de domste dingen. En dan leer je als vwo-leerling op school bij Nederlands hoe je fatsoenlijk moet argumenteren en je standpunt onderbouwen. Dan komt dat moment dat je je ouders te boven groeit omdat je gewoon gelijk hebt en zij hun standpunt alleen nog maar kunnen onderbouwen met ‘‘omdat ik het zeg’’ of ‘‘omdat ik gelijk heb’’.

Nu zijn mijn broer en zus meer dan de helft van de tijd niet meer thuis, dus ik lijdt hier behoorlijk onder. Ik heb hier ooit eens met mijn zus over gepraat via de app. Ik lag in bed, half huilend, omdat ik zo blij was dat ze me een beetje begreep. Ik vraag me namelijk altijd al af of mijn ouders niet allang gescheiden zouden zijn geweest als ze niet al in de 50 waren en als ze allebei financieel onafhankelijk van elkaar waren geweest. Mijn moeder doet altijd namelijk al heel erg ondergeschikt aan mijn vader. Hij moet altijd even bewijzen dat hij de ‘man’ in huis is zegmaar. Ik kan hier ook best wel boos over worden, ook omdat mijn moeder niet voor zichzelf opkomt. Nu had ik mijn moeder een paar weken terug gevraagd of we deze vakantie nou eindelijk eens gingen winkelen in [nabijgelegen grote stad], en toen heeft ze dit aan mij beloofd. Maar gisteren heeft mijn vader dus weer een uitbarsting gehad omdat mijn broer, die overigens nog ouder is dan mijn zus, nog steeds thuis woont en zijn geld niet opspaart voor bijvoorbeeld een huis of een auto, maar uitgeeft aan een hobby en een eigen schoenencollectie die hij niet nodig heeft. Ik ben het echter vurig met mijn vader eens dat hij (mijn broer) eens volwassen moet worden, maar ik vind ook dat mijn vader deze chagrijnige bui (die hij krijgt door te discussiëren/ruziën met mijn broer krijgt) niet op de rest van het gezin mag afreageren. Mijn vader heeft gisteren dus zo opeens besloten dat mijn moeder ons (mij en mijn broer) niet meer mag meenemen shoppen, en ik had ook treinkaartjes besteld bij spoordeelwinkel voor een meeloopdag en open dag voor mijn studiekeuze, en nu moet ik die ook opeens zelf betalen. Dat laatste vind ik opzich niet zo erg, want ik heb een bijbaantje en daarmee kan ik het me wel veroorloven, maar toch vind ik dat mijn vader zich als een krent gedraagt, zeker omdat wij helemaal niet arm zijn ofzo iets. Ik wil niet heel verwend overkomen maar ik hoop dat jullie begrijpen dat ik dit heel vervelend vind, vooral omdat ik anders verder de hele vakantie ook niks doe en iedereen op facebook, en al mijn vriendinnen wel gaan winkelen met hun moeders en zusjes etc.

Ik wil niet dramatisch overkomen, maar heeft dit aspecten weg van mentale huiselijke overtredingen wat betreft vrijheid van meningsuiting? Wat kan ik hier mee doen? Want ik moet ook heel vaak aanhoren hoe mijn vader tegen mijn broer/moeder schreeuwt. En dan gaat mijn moeder stilletjes met betraande ogen op de bank tegenover mij zitten. Ik heb echt geen idee hoe ik hiermee om moet gaan. Ik moest er gisteren gewoon zelf van huilen, en mijn moeder bleef daar gewoon op de bank zitten. Moet ik hierover praten met iemand van school? Ik wil niet met vriendinnen hierover praten, want dan gaan ze vast denken dat mijn vader een vreselijke man is en dan gaan ze zich ook zorgen maken over mij. Hij is wel een vreselijke man als hij in zo’n bui is, maar hij heeft ook wel lieve buien zegmaar: dan maakt hij hapjes klaar op een zaterdagavond bijvoorbeeld.

Ik ben het gewoon zo zat dat ik hier moet leven volgens mijn vaders ‘wensen’. Ik ben dus absoluut geen rebelse tiener en ik breek ook geen regels die ik met mijn ouders maak, dus wat doe ik dan fout?

Sorry voor dit lange verhaal, ik wil gewoon graag dat het goed te begrijpen is.
Ook wist ik niet zeker in welke categorie dit topic thuishoort, dus ik heb hem hier maar geplaatst…

x

Jeetje mina wat rot zeg! Ik weet eerlijk gezegd niet wat je eraan kan doen maar veel sterkte ermee en hopelijk vind je een oplossing en kun je een volwassen gesprek met je vader houden hierover

Misschien kan je eens met je moeder alleen hierover praten en vertellen waar je mee zit? of met een ander familielid? Veel sterkte! x

Ik zit zelf in een soortgelijke situatie en weet uit ervaring dat volwassenen niet veranderen. Het enigste wat je zou kunnen doen een volwassen gesprek gaan met je vader, en eventueel ook met je moeder.

Ik begrijp je wel een beetje, mijn moeder kan ook zo zijn. Je kunt inderdaad praten, rustig blijven en vertellen wat je dwarszit. Bij mijn moeder kwam het door depressie en daar hielp praten niet echt bij, maar bij jouw vader misschien wel. Ik weet dat dit heel vervelend is en ik wens je succes!

Ik denk dat je vader gewoon extreem dominant is.

Extreem dominant, of gewoon narcistisch. Misschien kun je voor jezelf even googlen of zijn “kenmerken” overeenkomen. Als dit zo is, zou ik als ik jou was eens een privégesprek houden met je moeder. Voor haar is dit al helemaal vreselijk, omdat zij hier ook geen eigen wil in heeft. Dan is misschien een therapeut een juiste oplossing, want niemand verdient het om zo behandeld te worden door zijn/haar partner.