Familie begrijpt baan/studiekeuze niet

Hi dames,

Ik zit even in de prut en schrijf graag even van mij af.
Al van jongs af aan heb ik een liefde voor dieren en de keuze gemaakt om van deze liefde mijn beroep te maken. Over het algemeen ben ik ook altijd liever in het bijzijn van dieren dan mensen. Niet dat ik anti-sociaal ben of zo. Waar sommige het liefst zat worden met een grote groep vrienden, spendeer ik liever mijn avond aan het verzorgen van mijn huisdieren. Uiteraard ga ik echt wel een keer uit, maar ik ben nooit iemand geweest die dit ieder weekend nodig vind. Daarnaast zijn dieren minder gezeik! :joy:

Nou is mijn familie totaal niet natuur- en diergericht. Ik kom uit een gezin met monteurs, ICT’er, accountants. Helaas zorgt dit nog vaak voor conflicten waarbij ik continu mijzelf moet verdedigen. Ik leg dan ook altijd uit: “waar het jullie hobby is om te sleutelen en daar van alles voor te kopen. Is het mijn hobby om dieren te huisvesten en hier van alles over te leren”. Ruzies ontstonden vaak al wanneer een knaagdier ziek was en ik ermee naar de dierenarts wilde (“Je koopt toch zo een nieuwe voor 10 euro in de winkel?”). Of wanneer ik aangaf dat bepaalde dieren een grotere kooi nodig hebben en hun niet over deze kennis beschikte. In hun ogen was dat altijd geldverspilling.

Ze hebben mij nooit tegen gehouden in mijn keuzes voor opleidingen en cursussen gericht op dieren, maar aan de opmerkingen merkte ik altijd wel hoe teleurstellend het was. Het is hun droom dat ik een kantoorbaan neem en zo snel mogelijk een gezin opbouw. Echter is het mijn droom om eerst een paar jaar lekker op mezelf te wonen met een hond. Of ik moet een leuk iemand ontmoeten om mee samen te wonen, maar ik ga dit niet forceren via datingsites (niet dat daar iets mis mee is uiteraard, maar ik ben zelf geen fan haha). En kinderen? Uhm misschien wel helemaal niet! :shushing_face:

Ik heb een hechte band met mijn familie en wij hebben veel samen meegemaakt. Om deze reden heb ik het idee dat ze niet doorhebben hoe hun opmerkingen mij soms raken. Opmerkingen als: “Zoek een leuke vriend, die en die hebben er een” “Je gaat toch niet honden uitlaten?” “Schei is uit met de beesten en ga naar een feest” “Je gaat toch geen 200 euro betalen voor een operatie op een konijn!?” “Is dat dieren gedoe niet voor kinderen?” “Jullie dochter is nog single?! Maar ze ziet er toch leuk uit”. Al hoewel ik het niet toon ben ik een emotioneel persoon. Ik ben vrijwel nooit boos en voel mij al snel schuldig als ik een keer terug bijt.

Ik merk dat ik daarom altijd mezelf zit te bewijzen. Hoge cijfers, extreem veel werken, veel dingen met vrienden plannen. Tot op het punt dat ik afgelopen maand bijna onderuit ging. Als goede voorname heb ik mezelf beloofd om rustiger aan te doen… maar laten we eerlijk zijn… houdt iemand zich daar ooit aan?

Ik stop zeker niet met het uitoefenen van mijn droombaan en focus hier nog steeds veel tijd aan. Maar het zou toch fijn zijn om meer begrip te krijgen. Dat ik ook eens kan praten over mijn dag EN dat het ook serieus genomen wordt (want het is ook serieus en vooral zwaar werk).

Hebben jullie ook een gelijke situatie meegemaakt? Hou gaan jullie hiermee om?

Welke opleiding nu?

Het klinkt alsof je het zelf heel goed weet, staat voor wie jij bent en je niet snel gek laat maken. Hou dat vast. Je klinkt echt als een lief, zorgzaam persoon eigenlijk.

Het lijkt me heel vervelend dat je familie zo reageert. Als jullie band wel goed is, kan je dit misschien op een rustig moment bespreken? Uitleggen dat je dit echt niet prettig vindt?

Ik ken meer mensen die ook eerst even alleen willen wonen, in plaats van gelijk een gezin willen beginnen. Natuurlijk zijn beide opties prima, maar juist slim om de tijd te nemen en jezelf te leren kennen. Waarom die haast?

Verder zou ik gewoon niet meer ingaan op die opmerkingen. Je hoeft jezelf niet te verdedigen, zeker niet met zulke flauwe opmerkingen. En als het kan of de situatie niet beter wordt: ga op jezelf wonen.

En stop met jezelf bewijzen… Het leven is te kort om anderen maar tevreden te willen maken. Doe lekker de dingen die jij leuk vindt.

Natuurlijk ‘moet’ soms iets, maar je hoeft echt niet vaak met vrienden af te spreken om je ouders tevreden te houden. Zeker niet als dat je uitput.

Kies voor jezelf, doe wat jou gelukkig maakt, niet wat anderen willen dat je graag gaat doen.
Heel vervelend dat jouw familie niet in jouw studiekeuze gelooft.
Ik doe nu een docentenopleiding en dat is ook veel en zwaar werk, mijn vader gelooft dat niet. Die vind docenten ambtenaren. 9 tot 5 baan en 12 weken per jaar vakantie, maar die vergeet dat er nog heel veel achter ligt. Ik heb daarbij wel het “geluk” dat ik op kamers woon en weinig tot geen contact met hem heb.
Er ligt denk ik ook nog wel een taboe op alleen willen wonen en (nog) geen kinderen willen. Niet iedereen heeft er (meteen) behoefte aan.

Ja lastig. Heb je wel eens tegen ze gezegd dat dat soort opmerkingen je raken? Of tegen ze gezegd; we denken hier nou eenmaal anders over, zullen we ons er bij neer leggen en over iets anders praten?