Falling behind

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je het gevoel hebt dat iedereen om je heen zo snel beweegt dat je ze zelfs niet eens kan zien? Dat je het gevoel hebt alleen te zijn, terwijl iedereen er toch gewoon is, net als in die kim possible aflevering. Ik heb namelijk echt zo’n gevoel. En wat ik ook doe, ik blijf achteraan lopen. Ik liep vroeger ook altijd achteraan. Achteraan in de rij, achter mijn vriendinnen aan, roepend dat ze niet zo hard moesten lopen. Ik loop altijd achteraan. Als een 5e wiel, onnodig en useless. Alsof je het nooit helemaal bij kunt houden. Iedereen om me heen maakt vanalles mee, en ik maak slappe varianten mee. Iedere keer als ik iets meemaak is het alsof het niet voor mij gebeurd.

Soms voel ik me alsof ik langzaam uit elkaar val. Alsof ik langzaam verdwijn, mijn cellen een voor een verdwijnen. En dat ik het voel, die ondragelijke pijn die het me laat weten. Me laat weten dat ik langzaam op houd met bestaan. Dat als ik dood ben, niemand me meer zal herinneren. Dan niemand me mijn tekeningen zal herinneren, dan niemand me zal herdenken of herkennen. Dat als ik doodga, ik ook echt ophoud met bestaan. Dat ik mijn ogen dicht doe en het is afgelopen, dat ik niet meer verder leef in niemands gedachten, in niemands hart. Alleen. Helemaal alleen overgeleverd aan mezelf en mijn angsten.

Helemaal
Alleen

Moest ik even kwijt. Iemand hier iets over te zeggen?

heb ik niet echt last van…

Ehh nee, dat heb ik niet.
Maar zou je niet eens hulp moeten zoeken als je je zo voelt? Kan vast niet gezond zijn.

Dat had ik tot voor kort. Ik had altijd het gevoel dat mijn hoofd haar eigen beentjes kreeg en wegliep in wonderwerelden waar alles fantastisch was, terwijl mijn benen halstarrig bleven staan waar ze waren, en het iedereen voor de wind leek te gaan maar dat ik altijd werd geconfronteerd met dezelfde idiote dingen.
Dat ik dacht dat mijn leven altijd zou bestaan uit saaie, routineuze dingen, terwijl de rest echt lol leek te hebben.
Ik denk dat ik het niet meer heb nu, maar bij alles wat ik doe, ben ik bang dat ik weer zal terechtkomen in dezelfde sleur en me eraan zal verliezen.
Ik dacht trouwens dat ik de enige was die zich zo voelde.

Jippie, not alone :grinning:

Zit soms alleen gewoon in zo’n dipje…
Niets bijzonders eigenlijk…
Gewoon fight fight fight through :grinning:

Ik vind dit soort teksten altijd zo overdreven dramatisch.

Moest het even kwijt. En hier staren ze me aan en denken: die is gek, maar ja, dan kennen ze me niet.

Haha ja, ik vind het fijn dat je zo optimistisch bent (: ik vind het jammer dat mijn dip zo lang duurde dat ik nu pas besef hoeveel jaren ik heb verspild aan ‘stilstaan’. Ik heb echt het gevoel dat ik nu lééf, terwijl het vroeger leek alsof ik vanachter een raam mezelf bekeek en maar niet kon doordringen tot mezelf. Het is fijn om echt gelukkig te zijn, want ik besef nu pas hoe afschuwelijk ik me soms kon voelen.
Het zijn de mensen van wie ik niet verwachtte dat zij mij zouden ‘genezen’ die dat juist wel hebben gedaan, en nu ben ik blij met wie ik ben. Of dat probeer ik te zijn (: het lukt me wel

Echt precies hetzelfde heb ik soms ineens. Dan zak ik echt gewoon in een kuil en kan er niet meer uit, tot ik mezelf een touw toegooi. Zo simpel is het. Maar ik ben geen ezel. Ik stoot me telkens weer aan de zelfde steen.

Trouwens @boven…Goed dat je er weer boven op bent gekomen…
NIet altijd even makkelijk…