Extreem laag zelfbeeld....

Hooi iedereen,

Ik zit met een probleem dat me helaas belemmert in het dagelijks leven, en ik heb er genoeg van. Ik vind mezelf super lelijk. Mijn familie (natuurlijk, familie gaat echt niet zeggen dat je lelijk bent… Die geloof ik dus niet…) zegt altijd dat ik heel knap ben en dat ik maar geluk heb met mijn uiterlijk, en mijn ouders (tja, wat moeten ze anders?) zeggen ook dat ze me heel knap vinden. Soms word ik ook nagefloten op straat maar voor de rest… Als ik in de spiegel kijk zie ik een lelijke meid. Wallen, lelijke haren. En ik vind mezelf nog lelijker als ik mezelf vergelijk met meiden bij mij op school. Als ik een knappe meid zie lopen kan ik uren piekeren over het feit dat zij zoveel geluk heeft met haar uiterlijk en ik niet. Ook krijg ik niet bepaald een positief zelfbeeld van mijn vriendinnen. Vaak ontstaan er lachbuien als ik een gekke bek trek om ‘JOUW KOP HAHAHA’(en daarmee wordt dan natuurlijk mijn kop bedoeld) en ik krijg het alleen te horen als ik iets ‘voorschuts’ doe. Daarnaast is het leukste compliment dat ik van mijn vriendinnen op school over mijn uiterlijk heb gekregen: ‘je bent niet lelijk, ik ben veel lelijker.’ of ‘WIJ zijn zo lelijk’. Nou, geweldig.

Omdat deze onzekerheid de laatste paar maanden heel mijn dagelijks leven heeft beïnvloed(niet in eentje naar supermarkt durven uit schaamte voor uiterlijk, vergelijkingsgedrag, thuis blijven omdat ik er lelijk uit zie etc) heb ik uiteindelijk toch mijn hart uitgestort nadat ik in huilen uitbarstte in het bijzijn van mijn moeder. Ze was helemaal verbaasd en gaf me een boek dat helpt om zelfvertrouwen te krijgen. Zij was blijkbaar vroeger ook heel onzeker over zichzelf (wat ik dus niet snap, want ik lig ook vaak te piekeren omdat mijn moeder zelfs knapper is dan ik en dat ik wou dat ik op haar leek van toen zij 15 was… Ze is heel knap, in tegenstelling tot ik.) maar de opmerkingen van mijn vriendinnen (alleen de vriendinnen uit mijn klas, ik heb nog een paar goede vriendinnen buiten school en die maken me juist niet onzeker, ik houd heeeel veel van ze) helpen niet echt. Ik wil er echt aan werken, maar ik word steeds onzekerder.

Dan doe ik soms van die stomme dingen zoals voor de spiegel staan en zeggen: ‘Ik ben zo lelijk…’ maar dan wel lachend en dan lachen mn vriendinnen gewoon mee en zeggen ze ‘nou ik dan…’. Nog nooit heb ik gehoord dat ik er wel normaal uitzie. Als ik in de spiegel kijk zie ik soms een normaal meisje, maar dan loop ik in het openbaar en zie ik knappere meiden en dan kan ik wel kotsen van mezelf.

Ik denk ook dat jongens nooit op mij zullen vallen omdat er nog altijd knappere meiden zijn…

Heeft iemand hier ook dit gevoel? En ben je er toevallig van afgekomen? En hoe? Want ik wil echt van deze onzekerheid af, ik wou dat ik gewoon mijn lelijke uiterlijk kon negeren…

Klinkt raar maar kan je een foto uploaden zodat wij miss tips kunnen geven van kleding/make up? En geloof me zo erg is het vast niet x!

Ik snap echt niet dat je jezelf niet gewoon bij elkaar kan rapen. Volgens mij vind je jezelf gewoon veel te zielig. Elke dag in de spiegel kijken en zeggen dat je een lekkerding bent.

Zo simpel ligt dat soms niet hoor. Ik weet niet of de TS dit ook heeft, maar ik heb BDD. Zoiets doen is dan echt onmogelijk

@ Robin dit kan in haar zitten. En als het in haar zit moet ze een afspraak maken bij de dokter mss maak je een bepaald stofje niet aan en dat je zonder dat stofje ongelukkig wordt Mijn vader heeft dit ook hij krijgt medicijnen

Je moet niet tegen de spiegel zeggen ‘ik ben lelijk’ maar juist ‘ik ben mooi/prachtig/beeldschoon/knap/sexy’.

Snap ik. Ik ben vroeger ook onzeker geweest. Maar wat los je op met verdrinken in zelfmedelijden. Toch ook niks?

Als je dingen onmogelijk gaat noemen is het sowieso niet goed. Niets is onmogelijk.

Sorry, verdrinken in zelfmedelijden???

Oh ja, want hier wordt ze niet onzeker van. Naar de dokter ga je als je ergens pijn hebt. Anders ga je naar een psycholoog of psychiater.

Hee lieverd :slightly_smiling_face:

Over het algemeen hebben meisjes van onze leeftijd een laag zelfbeeld en vergelijken we ons (te veel) met anderen. Maar ik zal je vertellen, ik heb het ook gehad toen ik 13 was. Als ik in de spiegel keek, zag alleen mijn minder mooie punten en die vergrootte ik zo uit dat ik me alleen focusde op wat ik niet mooi vond aan mezelf. (Toentertijd had ik ook mijn haar kort geknipt, en daar werd ik mee gepest, wat mij nog onzekerder maakte).
Maar ik ben gaan beseffen dat ik juist moet zoeken naar mijn mooie punten. En als ik niet tevreden over iets was, zoals mijn pluizige haar, ging ik oplossingen zoeken om het beter te maken.
Uiteindelijk heb ik mezelf na 3 jaar leren accepteren en ben ik een stuk zelfverzekerder geworden. Ik durfde weer mezelf te zijn en heb een leuk vriendje gekregen.

Mijn tip voor jou: haal het beste uit jezelf! Waardeer je schoonheid en accepteer mindere puntjes. Als iets je niet bevalt, doe er iets aan! En zodra jij je zelfvertrouwen weer teruggevonden hebt, sla je vast een leuke jongen aan de haak.
Je gaat nu even door een fase van onzekerheid heen, maar dat maakt iedereen mee. Zelfs al die ‘populaire’ meiden hebben ook wel eens issues hoor!

Tenslotte nog je vriendinnen: het is denk ik een beetje een taboe om te zeggen dat je jezelf mooi vindt. Daarom zullen zij eerder zeggen “ik ben lelijker dan jij” dan “jij bent mooier dan ik ben”, omdat ze hiermee suggereren dat ze zichzelf mooi vinden. Maar ik zou me hier vooral niks van aantrekken haha.

Sorry voor de lange post, maar hopelijk heb je er wat aan! Xx

http://forum.girlscene.nl/forum/beauty-health-hair/meer-zelfvertrouwen-88046.0.html

Ik kan me voorstellen dat dat je leven echt moeilijk maakt ja. Heb je specifieke dingen aan jezelf die je lelijk vindt? Als je zou moeten opnoemen, wat vind je nu echt zo lelijk aan jezelf? En zijn er ook dingen aan jezelf die je niet lelijk vindt?

Daar gaat het toch niet om. Ik vergelijk het een beetje met meiden die bijvoorbeeld anorexia hebben. Een zwaar vertekend zelfbeeld. Zij zien het ook niet als ze eigenlijk een mooi lichaam hebben. Zoiets kan heel diep zitten denk ik.

Ja, maar zij kunnen er iets aan doen in hun ogen. In dit geval valt er weinig te doen en zul je het moeten accepteren lijkt me.

Hoi iedereen,

Bedankt voor alle reacties. Allereerst wil ik even duidelijk maken dat ik niet verdrink in zelfmedelijden, de rede dat ik deze post heb gepost is omdat ik echt aan deze onzekerheid wil werken. En in mijn geval zal dat heel moeilijk worden, en dat weet ik zelf ook.

Voor de mensen die zeggen dat ik verdrink in zelfmedelijden; ik snap dat je dat denkt, het is nou eenmaal anders als je zelf wel positief over jezelf kunt denken. Helaas heb ik dat geluk niet, dus ik snap het als je dat dan niet begrijpt.

Hoe dan ook, bedankt voor de reacties en ik zal ze goed in mijn hoofd opslaan. :slightly_smiling_face:

Ik walg nog steeds van mezelf, maar ik hoop natuurlijk dat dat over gaat.

Nee, ik heb ook het gevoel dat ik er steeds iets aan moet doen. Elke dag super lang bezig met mijn uiterlijk en dan is het nog steeds niet goed. Mijn zus en moeder hebben beide een eetstoornis gehad dus ik denk dat het er een beetje ingehakt zit. Alleen heeft het bij mij met heel mijn uiterlijk te maken, en zij vonden (vinden) zichzelf juist te dik. Ik ben juist onzeker om mijn kop en dat ik dun/slank ben…

Ik had ook vroeger een enorm laag zelfbeeld. Iedereen noemde me lelijk, zélfs m’n familie. Dat maakte het dus niet veel beter :’)
Je raakt niet ‘toevallig’ van je laag zelf beeld af. Ik heb mezelf afgeleerd om slecht over mezelf te denken. Dat is heel hard werken geloof me. Ik heb gevonden welke kleren, makeup en kapsel het best bij me staan.
Ik heb nu werkelijk een monster zelfbeeld :'D mensen zeggen steeds dat ik ‘niet zo arrogant moet doen’, oeps. Ik krijg nu ook dagelijks complimenten over m’n uiterlijk, omdat ik ook echt geloof dat ik mooi ben.

Wauw, daar heb ik echt respect voor. :slightly_smiling_face: Super goed dat je er nu van af bent! Hoe heb je het afgeleerd? En heeft dat veel tijd gekost?