Existentiële crisis: Van studeren naar werken

Hey allemaal,

Ik zit er vandaag een beetje doorheen. Hopelijk kan ik hier even ranten.
Ik ben 6e-jaars hbo student (half jaar iets anders gedaan, dus 1,5 jaar uitloop). Ik moet dit semester beginnen aan mijn scriptie, maar ik loop nogal vast.

Ik heb op mijn 17e deze opleiding gekozen omdat ik van mezelf meteen door moest. Ik wist het allemaal niet zo goed, dus ik deed maar wat. Mijn plan was om met een hbo-propedeuse naar de uni te gaan, maar ik twijfelde over welke studie, en of ik het zelf wel aan zou kunnen. Daarom ben ik maar door gegaan, al was het niet de richting waar ik van droomde.

De laatste tijd ben ik iedereen om me heen mijn plannen aan het vertellen. Ik wil een premaster en een master doen in een ander vakgebied. Ik twijfel nog tussen 3 masters welke ik zou willen doen en ik kijk ook nog even waar ik zou worden toegelaten.

In dit hele studiejaar moet ik mijn scriptie schrijven en daarnaast twee vakken doen. Dat moet te overzien zijn. Maar ik heb nu heel veel moeite met het schrijven van een hbo-scriptie, omdat het onderwerp gewoon niet helemaal mijn ding is. Nu ben ik gaan twijfelen aan al mijn plannen. Moet ik dan na dit jaar maar gaan werken? Ik gruwel van een 9 tot 5 baan en ik wil helemaal niet in het vakgebied van mijn hbo-opleiding werken. Als ik nu zou moeten kiezen zou ik in een heel andere hoek willen werken! En ik zou echt moeten werken om o.a. mijn kamer te kunnen blijven betalen omdat de lening dan natuurlijk ook stopt.

Ik heb eindelijk mijn plekje gevonden in mijn stad, ben bij een roeivereniging gegaan, heb eindelijk lieve mensen leren kennen. Dat allemaal met het idee dat ik daar nog 3 jaar zoet zou zijn en kon genieten van mijn studententijd. Dat heb ik voorheen helemáál niet kunnen doen, omdat ik zoveel (faal)angsten had en niet wist wat ik nou allemaal wilde.

Nog een ‘o zo leuke’ aanvulling:
Ik was laatst aan de telefoon met mijn oma. Ze blijft me maar vragen wanneer ik mijn bachelor nou eens haal en ze vergeet het ook elke keer weer. Ze kan er niets aan doen, maar daarmee wrijft ze het er wel nog meer in. Straks zijn mijn opa en oma dood en hebben ze niet kunnen zien hoe ik mijn bachelor in ontvangst neem. Dat zag ik een paar jaar geleden nog zo voor me.

Een pre-master in een ander vakgebied is enorm heftig. Veel hbo studenten hebben al moeite met een pre-master op hun eigen vakgebied. Als je het kan is het natuurlijk een prachtige optie: maar onderschat het niet. Je moet dan waarschijnlijk ook alle mogelijke vakken volgen, omdat je geen voorkennis hebt.

Een 9-5 baan is (helaas) de norm. En veel mensen hebben het ook nodig om geld te verdienen en de huur te kunnen betalen. Ik geloof dat heel onze generatie het zo wil aanpakken dat ze dat kunnen vermijden, maar de realiteit is ook dat dit niet iedereen lukt. Werken veel mensen in je vakgebied als freelancer of helemaal niet? Dat is wel een alternatief.

Meer op emotioneel vlak: ik denk dat veel jonge mensen je twijfels herkennen en het idee van de toekomt kan heel eng zijn. Ik denk dat het meevalt als het eenmaal zover is en dat je dan vanzelf beter je draai vindt.

Het belangrijkste is denk ik dat je nu kijkt wat je kan doen om toch in een vakgebied te komen dat jou wel ligt. Extreem voorbeeld, maar een vriendin van mij is in haar vierde jaar hbo geswitcht naar een andere opleiding om de instellingskosten te voorkomen van de opleiding van haar dromen. Ze heeft wel een hoge schuld, maar heel gelukkig in haar werk nu.

Ik ben het eens met de vorige reageerder. Wat je ook kunt overwegen is om een traineeship in de richting te doen die jij leuk vindt. Wie weet, wordt je gewoon aangenomen. Op dit moment is er zoveel te kort aan personeel dat als je goede wil laat zien om iets te leren dat werkgevers vaak bereid zijn om jou die kans te geven. Werken van 9-5 is kut inderdaad, maar je moet ergens beginnen …

Ik vind het soms ook wel grappig hoe dag en nacht studeren aantrekkelijker klinkt dan 9-5. In mijn ogen dan, haha.

Voor mij heeft het vooral te maken dat je grotendeels je eigen tijd kunt indelen. Je bent niet ‘verplicht’ om van 9 tot 5 gefocust te blijven en werk te leveren.