Ex zit in verslavingskliniek, houdt zich niet aan regels.

Hallo lieve meiden,
Ik zit even ergens heel erg mee. Ik geef enorm veel om mijn ex. Hij zit sinds 24 maart in de verslavingskliniek voor drugs. Ik heb het tot augustus volgehouden hem te steunen in alles. Helaas werd het mij te veel en heb ik de relatie beëindigd. Ook doordat hij alcoholische dranken dronk wat hij eerst nooit deed en het volgens de regels niet mag. Ik ben daar een aantal keren achter gekomen, terwijl hij het verzweeg voor mij. Nou na alles spreken we elkaar niet veel meer.
Daarnet was ik even op mijn werk, want ik was mijn telefoon op werk vergeten.
Ik vroeg of hij zin heeft mee te gaan naar PM. Ikzelf kan door medicijnen niet drinken en een jongen die bij hem in de verslavingskliniek heeft gezeten drinkt niet meer en zou misschien ook meegaan. Ik zei nou komt het goed uit want de rest drinkt wel en hij gaat misschien mee en als jij meegaat dan kunnen we elkaar erin steunen. Hij zei ik drink gewoon. Heel normaal alsof het zo kan.
Nu snap ik best dat hij af en toe wil drinken, maar het mag niet en ik weet dat hij niet in mate drinkt. Hij zei ook als die jongen die daar heeft gezeten hij meegaat hij niet meegaat want dan kon hij niet drinken.
Buiten dit allemaal om zag hij er best wel verward uit. Ik was niet de enige die dat opviel. Kwam een paar vrienden van me tegen en die vonden het ook al (zagen hem ook). Dus ik weet nu eigenlijk niet of ik het tegen zijn ouders moet zeggen. Ik had achteraf van de drugs echt een schuldgevoel dat ik het voor zijn ouders had verzwegen, wil nu niet meer nog een keer dezelfde fout maken.

Dus weet iemand hoe ik dit op een nette, subtiele manier kan oplossen. Ik voel me nu echt niet meer goed nadat ik dit gezien heb :frowning_face:

bedankt.

Moeilijk…up?

Dank je, ik ben nu echt al aan het huilen :cry: Hij betekent echt veel voor mij en ik wil niet dat hij uit de drugscircuit komt en beland in die van alcohol.

ik zou het zeggen, maakt niet uit tegen wie. als je hem wilt helpen, dan is dat denk ik het beste. misschien snapt hij het zelf ook niet allemaal meer.
heel erg veel sterkte ermee!
UP!
(:

Hee,
Wat een vervelende situatie zeg! Niet leuk dat je er nu tussenin zit en het idee hebt dat je iets voor zijn ouders verzwijgt.
Ik denk dat je het beste eerst met hem kunt gaan praten of hij het wel een goed idee vindt, dat wat hij van plan is (wel drinken). Probeer dan rustig uit te leggen dat het jou geen goed idee lijkt en dat je, zoals je al zei, hem steunt in het niet-drinken. Als hij erbij blijft gewoon te drinken, kun je misschien wel een hint aan zijn ouders geven dat hij zich volgens jou niet helemaal aan de regels houdt. Dan heb je ze in ieder geval hierop gewezen en kunnen zij verder met hem hierover in discussie gaan.

Hopelijk krijgen jij en je ex hier verder geen ruzie om, maar naar mijn idee zou hij zich wel aan die regels moeten houden. Hij zit immers in een afkickkliniek.
Ik vind het goed dat je zijn ouders dit keer wel wilt waarschuwen. :slightly_smiling_face:

Succes!

Erg lastige situatie, misschien kan je het met hem erover hebben dat hij dit dus echt niet moet gaan doen en dan als hij hopelijk een beetje overtuigd is het hem zelf laten vertellen? Wordt wel moeilijk denk ik. Anders zou ik het denk ik toch vertellen aan zijn ouders of het personeel van die kliniek, als je nog meer mensen kent in die kliniek misschien eerst met hen overleggen.

Bedankt allemaal,
Ik wil het heel graag zeggen, want ik weet dat ik hem ermee help. Of zijn ouders er werk van maken weet ik niet. Ik weet wel dat ze hem uit de verslavingskliniek trappen als ze erachter komen dat hij drinkt. Hij zou over 4 weken eruit komen.
Ik weet het echt niet meer :frowning_face: Ik wil gewoon nier dat hij op het verkeerde pad terecht komt. Hij is nog zo jong en heeft zoveel talenten!

Ik wil wel met hem erover praten, maar ik weet niet of hij te overtuigen en te vertrouwen valt daarin. Met de drugs is het ook heel lang zo aan de gang geweest. Praten en praten en praten en vervolgens deed hij het stiekem toch. Wat ik geleerd heb van de verslavingskliniek is dat de controleur altijd de verliezer is. Ik kan hem niet controleren, zijn ouders niet en de verslavingskliniek ook niet. Ik snap het gewoon niet ik wil zoveel doen, maar ben zo machteloos. De verslavingskliniek kan hem wel controleren, maar ik vind dat ze daar te losjes overdoen. Hij krijgt zo af en toe een urinetest maar mag donderdagmiddag om 17:00 uur naar huis en hoeft pas zondag 22:30 weer terug te zijn. Als hij vrijdags zuipt zien ze met een urinetest zondags niks meer.

Ik kan de verslavingskliniek anoniem bellen en ze daarover inlichten zodat ze een urinetest gaan doen. Alleen uhm ik weet niet. Ik ben gewoon bang dat als actie onderneem het niet goed of genoeg is.

up.

Hee.
Erg vervelend allemaal!
Kan me voorstellen dat het voor jou erg moeilijk is, geen enkele oplossing lijkt perfect.

Ik weet niet of dit kan hoor. Of het mogelijk is. Maar ik denk dat je het beste de kliniek kunt bellen, gewoon om advies te vragen. zo van; ik weet niet of het goed komt, wat kan ik doen?
En misschien weten zij dan iets wat je kunt doen/zeggen tegen hem, of misschien kunnen zij iets doen.
Niet geschoten is altijd mis he.

Hopelijk komt het goed!

Oh en over die ouders; tja. Als jij een kind zou hebben in de kliniek, dan zou je denk ikwel willen weten hoe het echt zit.
Maar aan de andere kant, als ze hem eruit trappen, dat is wel zonde. Wij kennen die ouders niet; dus ik denk dat je moet afwegen wat het belangrijkste (voor hen en voor jou) is. Dat hij daar blijft zitten en dat zijn ouders niets weten, of dat zijn ouders het wel weten, mar dat de kans bestaat dat ze hem eruit gooien.

Weet niet of ik je heb geholpen, maar zo heb je alles wel op een rijtje :slightly_smiling_face:
Succes!

Het heeft geholpen. Ik heb ook even nagedacht om het tegen zijn ouders te zeggen. Alleen ik weet het niet zo zeker. Ik heb zijn vader op hyves. & op zich kan ik hem een prive bericht sturen, maar wat zet ik erin. Alles of juist vragen of het goed is als ik een keer bel, omdat ik ergens mee zit. Ik kan altijd terecht bij zijn ouders en ze hebben mij ook altijd overal in gesteund.