Everybody cares when it's too late..

Ik heb geen reden meer om te leven… Niemand geeft om mij, echt niemand… ‘Vrienden’ maken misbruik ven me, spreken met mij af als ze niemand anders hebben…
Mijn klotefamilie geeft alleen maar om mijn school…
Ik draag veel make-up, omdat ik zo lelijk ben maar ik blijf lelijk…
Ook ben ik dik maar dat kan ik niet verbergen… Ik eet bijna niks op een dag maar ik blijf dik… Ik moet serieus kotsen van mezelf als ik me in de spiegel zie… Ik ben de lelijkste persoon ooit… Waar heb ik zo’n kutleven aan verdient? Iedereen heeft me jaren lang gepest, niemand kwam voor me op… Elke dag lelijk, dik, niemand zal ooit van je houden aanhoren, kloppen, uitlachen, spugen,… Ik zeg dat idc, maar diep van binnen breekt mijn hart elke keer opnieuw… Ik sta bij niemand op nr 1, niemand geeft om me, niemand heeft me nodig… Ik geef zoveel om Y. maar hij niet om mij… Beste vrienden noemen ze dat… Niemand echt niemand moet mij… Weten jullie tips om zm te plegen? Zeg niet dat ik het niet moet doen, jullie kennen me niet dus wat zou het jullie kunnen schelen? Wat zou een goede medicijnencocktail zijn daarvoor? Hoe moet ik aan doktersattesten komen? Help mij alsjeblieft, ik weet het niet meer… Zeg niet dat het er gewoon bijhoort omdat ik een puber ben… Ik loop al jaren rond met zo’n gedachtes… Ik snap niet waarom ik nog verder zou moeten leven… Ik wil dit niet aan mijn ouders zeggen, zij vinden dat ik maar overdrijf, mijn ‘vrienden’ vinden hetzelfde… Ik wil niet naar een psycholoog. Ik haat mijn leven, het is beter als ik het stop… Als ik er mee stop hoop ik dat iedereen eens beseft wat ze mij allemaal hebben gedaan…

Tips? :blush:

Ik herken het wel, heb ook heel vaak het gevoel dat ik bij niemand op # 1 sta. Maar heel vaak als ik ook zo diep in de put zat bleek later dat dit misschien helemaal niet de realiteit was, dat ik alleen heel erg de negatieve kanten zag. Natuurlijk waren dingen klote maar niet zo erg als dat ik dacht. Ik denk dat veel pubers die gedachten hebben, laatst kwam ik er ook van een vriendin achter van wie ik dat dus nooooit verwacht had. Dingen worden beter hoe moeilijk dat soms ook te geloven is, en dan ben je bij dat je er nog bent. Misschien is het beter als je rustig tegen je ouders zegt hoe slecht je, je echt voelt. En met iemand praten kan dingen een stuk overzichtelijker maken voor je.
Dus alsjeblieft doe jezelf niks aan en probeer op te krabbelen hoe moeilijk het ook is.

medicatie gaat niet helpen kind. Dat gooit je lichaam er automatisch uit.

is het niet waard!!!
doe niet egoistisch
er zijn zeker wel mensen die om je geven

Je bent sterker dan je denkt

/

Zelfmoord is een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem. Puberteit is echt kut. Ik was zelf ook zwaar depressief in de puberteit, maar daar heb ik nu gelukkig geen last meer van. Ik zou toch proberen er met iemand over te praten. En werk aan je zelfbeeld, als je je ongemakkelijk voelt en wil afvallen, ga sporten en gezond eten ipv helemaal niks te eten. Door het sporten maak je stofjes aan waardoor je je beter voelt, het werkt echt. En het werkt ook goed voor je zelfvertrouwen.

Het lijkt nu misschien iets wat niet te overkomen is, maar dat is het wel, sowieso is zelfmoord plegen als ‘‘wraak’’ een slechte reden. Eigenlijk is er sowieso geen goede reden voor zelfmoord. Het lijkt misschien dat je leven enorm kut is en oneerlijk en dat iedereen het beter heeft, maar dat is niet zo. Iedereen heeft problemen en dingen waarmee ze dagelijks in de knoop zitten, het is alleen maar net hoe je ermee omgaat. Als je vriendinnen je als een stuk stront behandelen, zoek nieuwe vriendinnen.

Je leven is echt niet zo dramatisch als je denkt. Je hebt 2 ouders, een dak boven je hoofd en genoeg te eten. Dat is al meer dan miljoenen andere mensen.

Waarom wil je stoppen om anderen iets te laten beseffen?
Waarom vraag je hier in hemelsnaam hoe je zelfmoord moet plegen?
En waarom wil je niet eerst naar een psycholoog?

Ik zie dit meer als een roep om hulp of aandacht (en dat bedoel ik niet negatief). Ga naar een psycholoog of vertrouwenspersoon meid. Dat is een betere oplossing dan zelfmoord. Dit is tijdelijk, zelfmoord niet.

Ten eerste laat ik beginnen met hoe ONGEPAST je begin topic is. Je hebt duidelijk al besloten wat je wilt gaan doen, dus waarom val je mij ermee lastig? Als je echt zo stoer was, dan ging je wat doen met je leven, ipv net of doen dat je niet weet hoe je je leven moet beeindigen, want elke sukkel weet hoe.

Ten tweede vroeger wilde ik ook dood, zelfde redenen die jij hier opgeeft. En toen werd ik wakker. Ik was het zo zat, zat van een liefdeloze leven, zat van elke dag zulke gedachtes, zat om iedereen zijn ‘punchbag’ te zijn. (alleen had ik geen behoefte om bovenop een flat te staan en hard te gillen, zoals jij nu doet) Ik stond op, gaf mezelf een schop onder mijn hol, ging mijn best doen op school, zei tegen iedereen dat ze konden oprotten en ging MIJN leven leiden. Try and f*cking stop me f*ckers!

Je kan de rest van je leven jezelf afvragen waarom iemand iets doet, maar jij doet het zelf. Jij laat iedereen je pijn doen en je LAAT jezelf zo denken over jezelf.
Ben je dik? Moet je niet stoppen met eten, daarvan kom je aan (ja ik weet het, maar het is echt zo!). Eet gezond, ga sporten, ga leven. Ga niet op je gat zitten met een zak chips om de dag door te komen, want je kom de dag niet door. Ben je lelijk? Mens, je groeit nog! Geloof me, it will get better. De mensen die vroeger ‘lelijk’ waren, zijn nu bloedmooi! Alleen lelijke eendjes kunnen mooier worden, mooiere eendjes worden alleen maar lelijk. En wat is lelijk?
Je wilt niets, maar je wilt zo ook niet verder. Hulp vragen is eng, maar soms noodzakelijk. Beseffen dat wat je nu doet, gewoon nutteloos is, daar begin je mee.
Onthou paar dingen goed:
Jij leeft niet voor een ander. Dus waarom laat je een ander zo’n impact op je leven hebben?!
Als je zelfmoord pleegt, zal iemand je moeten vinden. Draai de tafel even om, hoe zou jij je voelen?!
Je wilt liefde en erkenning, die krijg je niet als je dood bent. Je wordt dan vergeten en als zielig beschouwd.

Get up and get a move on it!

Zoals hierboven al is gezegd: zelfmoord is een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem. Ik herken mezelf in jou, heel erg. Ik dacht hetzelfde een paar jaar terug en wilde er eigenlijk ook liever niet meer zijn. Ik ben er echter nog en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik ben nu een paar jaar verder en dus wat ouder en ik vind mijn leven hartstikke leuk nu. Praat over je gevoelens met iemand; een psycholoog, vertrouwenspersoon enz. Vaak kan het uitspreken alleen al een opluchting zijn. Geloof me, mensen zullen je missen als je er niet meer zou zijn…

Ik snap de titel niet ten op zichte van je verhaal

[size=1em]godsamme, wat stel jij je aan zeg.

get yourself together, praat er met je ouders over, neem een vriend/vriendin in vertrouwen, ga leuke dingen doen, ga gezond eten, ga sporten, ga naar een psycholoog om je zelfbeeld te verbeteren.

Jij het pas ook al zo’n topic gemaakt, niet?

Tips staan er genoeg op internet. Dus als je het echt zo graag had wilt, kun je ook daar zoeken ipv hier om tips te vragen. Net alsof iemand die hier ook echt zou geven…

Oh, en even voor de duidelijkheid dit ligt wél aan de puberteit. Stel jezelf wat meer hopen, zie het leven wat positiever in. Ga dingen doen die jij wel leuk vind, zoek nieuwe vrienden, etc. Helaas, maar niet alles komt zomaar perfect voor je neus als je even met toverstaf zwaait. Iedereen heeft het zwaar, de een misschien wat meer dan de ander.

Sorry hoor maar ik ga niemand tips geven om zelfmoord te plegen :face_with_raised_eyebrow:
Echt belachelijke vraag ook. Je kan toch niet verwachten dat hier mensen met tips komen aanzetten.

Mijn tip is: praat met je ouders en pleeg geen zelfmoord.