even wat advies van buitenstaanders

Lieve allemaal,

Sinds een jaar zijn mijn vriend en ik samen. De eerste maanden zijn erg goed gegaan, maar omdat ik na ongeveer een half jaar problemen kreeg met de scheiding van mijn ouders en ik daardoor veel bij hem was ging het mis. Ik heb geen contact meer met mijn vader, en de band met mijn moeder en broertje is slecht dus dat levert soms nog wat boosheid en verdriet op, wat ik vaak op mijn vriend afreageer. Mijn vriend is iemand waar ik alles tegen kan vertellen en die me meteen opvangt en me zou zeggen dat het wel goed komt. Omdat er vroeger ook al het een en ander is gebeurd, ben ik erg onzeker over mezelf en ben ik bang dat diezelfde dingen nu opnieuw voorkomen (denk aan vreemdgaan, in de steek gelaten worden, vertrouwen breken etc). Voor deze problemen heb ik jaren bij een psycholoog gelopen, en nu na een jaar dat even stopgezet te hebben, ben ik weer verder gegaan voor mijn woede aanvallen.

Echter is dit niet het grote probleem waarvoor ik advies van buitenstaanders nodig heb. Dat is betreft de manier waarop mijn vriend tegenwoordig met mij omgaat. Sinds een maand of 2 hebben we constant ruzies over hele kleine dingen, die groter en groter worden omdat we allebei te koppig zijn om het goed te praten. We zijn echt een typisch stelletje kan niet met en niet zonder elkaar. Als het goed gaat is het helemaal geweldig, maar zodra het slecht gaat roepen we allebei dingen die we niet menen. Zo is er altijd wel één van ons die schreeuwt dat het beter uit kan gaan, loopt de ander weg, wordt er 100x naar elkaar gebeld maar niet opgenomen, en het is dus ook al een keer of 2 echt een paar dagen over geweest. Omdat ik nu op dit moment in therapie zit voor mijn dagelijkse problemen, heb ik ook maar meteen de kans aangepakt om te leren hoe ik met zulke ruzies omga. Echter, de ruzies blijven aanhouden.

Wat ik bij mijn psycholoog heb geleerd is dat ik geen dingen meer moet roepen uit boosheid, en ik moet laten zien dat ik wil dat het goed komt. Het schreeuwen van verkeerde dingen heb ik nu goed afgeleerd en komt niet vaak meer voor, maar het laten zien dat ik geen ruzie wil werkt niet, en wel door zijn kant.

Als ik probeer het goed te praten, sorry te zeggen of te laten zien dat ik geen ruzie wil en gewoon weer naast hem op de bank wil ploffen, gaat hij erg eigenwijs doen. Meestal is dat in de vorm van meters van me afzitten, me negeren wat ik ook zeg, het echt vertikken om sorry te zeggen en het te vergeven en vergeten, met zijn rug naar me toe draaien, van die vreselijk irritante gezichten trekken in de zin van “het interesseert me geen moer wat je zegt”. Ook doet hij onwijs alsof het allemaal zijn schuld is en ik hem overal van beschuldig, en daarna draait hij het keihard om dat ik hem altijd pijn doe, hem irriteer, dat ik zijn probleem ben, dat hij door mij stres heeft etc etc. Het is zelfs zo erg geworden dat ik niet eens iets aan hem mag vragen over onze relatie, omdat hij daar ontzettend boos over wordt. Laatst was hij in mijn opzicht heel erg geheimzinnig aan het doen en vanwege mijn onzekerheid heb ik toen gevraagd of er iemand anders in het oog was. Maar een antwoord dat een vriendje, naar mijn mening, moet geven kreeg ik niet. In tegenstelling tot “nee schatje, er is niemand anders” werd er helemaal tegen me uitgevallen dat ik hem niet vertrouw, dat er altijd wel wat is, dat ik altijd maar over andere meisjes begin, en dat hij er helemaal klaar mee is en het uit wou maken omdat hij er niet goed van werd. Waarop ik natuurlijk weer helemaal gek wordt omdat je juist van zo’n antwoord gaat denken dat er inderdaad iets aan de hand is.

Vandaag ook weer, via whatsapp gezellig gepraat in de pauzes op school, doet meneer ineens heel kortaf. Ik serieuze dingen vragen over afspraakjes en dergelijke, meneer kortaf antwoorden, niet serieus en van die stomme poppetjes als een wc pot en een drol sturen. Ik probeer een serieus gesprek te voeren!! Dus ik zeg, kun je even serieus reageren in plaats van zo kortaf? Waarop meneer helemaal boos werd, zijn telefoon drie uur lang heeft uitgezet. nadat ie weer aan ging ik hem een paar keer geprobeerd te bellen waarop hij vrolijk op het beëëindigen knopje drukte. Uiteindelijk toch opgenomen. Ik gevraagd waarom hij zijn telefoon uit had gezet, waarop hij zei “ik ben jou geen antwoord hierop verschuldigd, ik heb geen zin in een gesprek met jou” en opgehangen was er alweer. Ik hem nog een berichtje gestuurd, waarom loop je altijd weg als het je niet gaat zoals je wil, maar dat negeerde hij natuurlijk ook. Ik heb besloten even een paar dagen rust te willen en na te denken of ik dit nog wel wil. Heb dit ook tegen hem gezegd waarop hij verschillig “ok” antwoordde. Later toen ik moest werken kreeg ik nog ineens een berichtje hoeveel spijt hij had dat hij zo raar deed vandaag, en dat hij dat écht wel in de gaten had, maar dat hij zijn dag niet had en even tijd voor hemzelf wilde vandaag.

Ik weet niet of ik dit nog wel volhoud, die manier waarop hij me behandelt. Als het hem niet zint loopt hij weg, negeert hij me, blokkeert hij me, zet hij zijn telefoon uit… Alles om mij even niet meer te spreken. Als ik tegenwoordig vertel hoe ik me voel over mijn vader, kan er geen arm of schouder aan te pas komen om me te troosten, eerder worden er dingen gezegd als “ik moet je altijd al troosten, ik troost je al zo vaak”. Dat schreeuwen dat het uit is en ik maar op moet rotten ben ik ook zat. Vaak zat heb ik al jankend bij het bed gestaan en gevraagd of hij het wel echt meende, en dat hij het alleen maar zei uit boosheid. Dan nog de dingen die hij naar me roept, dat hij stres van me krijgt, dat hij gek wordt van mij, dat hij zich dood iriteert aan dat ik wil praten als er een probleem is, hij wil het gewoon verzwijgen en doen alsof er niks is en fluitend en vrolijk verder gaan. En dan als laatste nog, het interesseert hem TOTAAL niet dat ik weer bij een psycholoog loop en noemt het letterlijk “even een uurtje praten met een onbekende”. Hij heeft er gewoon totaal geen waardering voor!

Wat moet ik hier nou mee… Het is een geweldige vent als het leuk is! Maar zodra er maar iets kleins gebeurd loopt het geheid uit tot een grote nachtmerrie. Elk klein scheetje of boertje kan bij wijze van spreken in deze dagen al betekenen dat het weer uitgaat.

Sorry voor het veeeeeeeel te lange bericht, maar ik moet toch echt even advies van een buitenstaander horen.

Liefs Didi!

Wat een drama, pfff. Moest stiekem wel lachen bij dat stukje dat ie drollen en wc potten stuurde op whatsapp. Het klinkt inderdaad als een drama relatie. Zelf heb ik ook in twee van dit soort relaties gezeten van gemiddeld anderhalf jaar, dus ik weet hoe het is… kan me er erg goed in vinden. Omdat het altijd chaos is, is de relatie vaak ook erg intens en blijf je de ander kansen geven. Want o als het leuk is, dan voel je je het gelukkigste meisje op aarde. Zodra er dan ruzie of gezeik is, heb je het gevoel dat je van de aarde af valt om vervolgens weer op de roze wolk te komen zodra het weer goed gaat. Ik weet er alles van. Bij de eerste relatie heb ik het uitgemaakt, omdat hij ook nog eens loog en dat was de druppel. Dat was overigens ook mijn eerste liefde en onwijs moeilijk. Uiteindelijk was het voor het beste, heb er veel van geleerd. Bij mijn tweede relatie begon het goed, tot ik erachter kwam dat hij ook veel loog. Verblind door liefde bleef ik bij hem tot hij mij dumpte. Gelukkig maar, weet niet wat er met me was gebeurd als het zo was door gegaan. Zulke relaties maken je mentaal helemaal kapot. En omdat ik lees dat je zelf ook problemen hebt, is dit echt totaal niet te verdragen voor je. Juist in zulk soort situaties moet hij je steunen toch? Ik zou er toch met hem over praten, mocht het niet helpen dan denk ik dat het beter is als je het beëindigd. Het zal heel moeilijk zijn maar je verdiend beter dan dit!

Ik heb ook 2 jaar zo’n relatie gehad. Echt verschrikkelijk. We konden niet met of zonder elkaar zoals jij al zei. Idd het schreeuwen naar elkaar en dat het een paar keer een paar dagen is uitgeweest. Nou had hij ook een moeilijk verleden en ik vermoedde dat hij borderline had. Het is nooit vastgesteld, maar ik had het op internet opgezocht en zoveel syptomen klopte ook. Uiteindelijk had ik het uitgemaakt met hem. Het was zo’n vreselijke opluchting voor me!

Nu met mijn huidige vriend heb ik haast nooit ruzie en loopt het zo soepel tussen ons. Ik ben heel blij dat ik toendertijd voor mezelf heb gekozen, want ik ging net zoals jij er helemaal mentaal/emotioneel kapot aan.