Even m'n hart luchten. Het is een lang verhaal maar moest het even kwijt.

Hoewel ik bij m’n vrienden en familie al voldoende mijn hart heb kunnen luchten, wou ik hier graag nog het een en ander van me afschrijven.

Het is nu bijna een week over tussen m’n ex en mij.
We hebben een relatie gehad van 2,5 jaar, ik ben nu zelf 23. We hebben heel erg veel liefde gedeeld en waren ontzettend gek op elkaar.
We hebben besloten om uit elkaar te gaan omdat het simpel weg niet meer ging.

Let me tell you why.
Het begon allemaal ongeveer een jaar geleden. Ik kwam erachter dat hij veelvoudig coke gebruikte. De manier waarop ik erachter kwam was niet al te leuk. Ik ging tegen al mijn principes in, in zijn telefoon. Iets wat ik, als mijn intuïtie niet zo aan het ratelen was, normaal nooit had gedaan. Hij zei in een gesprek tegen een vriend dat hij met een meisje stond te ‘‘geilen’’ en zij de hele tijd zijn SOS (coke) af pakte. Ik schrok me dood. Dat hij een feestbeest is, er goed uit ziet, daardoor veel aandacht krijgt en een beetje een banjer is, dat wist ik. Maar dat hij werkelijk zo met meiden bezig was tijdens het uitgaan en ook nog eens snoof?! Dat had ik oprecht niet verwacht. En ik ben niet bepaald naïef.

Mijn bevinding kwam als een donderslag binnen. Hij had me ooit verteld dat coke voor hem ook een no-go was maar ondertussen deed hij het al onze gehele relatie en hoogstwaarschijnlijk ook daarvoor al.
De puzzelstukjes vielen in een. De vreemde moodswings, de soms wat agressieve houding naar mij toe na het stappen en bij het thuiskomen soms mega geil zijn. Ja, als coke een beetje uitwerkt worden vooral mannen erg geil.

Ik besloot na dat alles toch bij hem te blijven. Hij had er erg veel spijt van en was ook een paar keer in huilen uitgebarsten. ‘‘Ik heb er echt heel veel moeite mee, help me alsjeblieft’’ zei hij. Geloof me, als je geliefde zo iets zegt gaat dat door je hele lijf heen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Hij had hulp nodig. Hoe moest ik dat geven?? Wat moest IK nou doen? Hij zei dat hij zijn moeder erover zou inlichten. Hij wou alles opbiechten. Dat heeft hij achteraf nooit gedaan. En toen ik een keer het gesprek met zijn moeder aansneed om te kijken hoe zij zich er eigenlijk over voelde, knapte de bom. Zij wist namelijk van niks en hoorde opeens van mij het nieuws. Zij heeft (uit schuld gevoelens van vroeger) haar zoon het hand boven het hoofd gehouden en negeerde de gehele situatie. Tot de dag van vandaag heeft zij mij nooit een moment bedankt of zelf erbij stil gezeten hoe ik hem destijds heb geholpen.
De zelfde dag gaf hij zijn belofte, hij zou het nooit meer doen. Ik had die dag echt beter moeten weten…

Hij loog er zo vaak over. Zeggen dat ie ergens was en achteraf bleek dat dus bullshit te zijn. ‘‘Gezellig’’ een borreltje doen bij een collega maar ondertussen 4 witte lijnen door je neus heen jagen. Waarom liegen? Omdat hij wist dat ik hem zou confronteren of het niet goed zou keuren en daar zouden zijn snuif partijen natuurlijk niet leuker op worden.
Hij deed het, zoals ie zelf wel eens zei, om zichzelf te verdoven. Hij heeft namelijk (voor zijn doen) veel meegemaakt. Coke was zijn uitweg. Ik was zijn terugweg naar de realiteit.

Zoals je wel kan begrijpen was mijn vertrouwen behoorlijk gebarsten. Ik zag hem nooit als de persoon die die dag naar boven kwam. De relatie tussen zijn moeder en mij was ook niet al te goed daardoor. Zij was zelf ook een behoorlijke zuipschuit en nadat het nieuws uitkwam dronk ze, ook samen met hem, vrolijk verder.

Mijn liefde voor hem was zo sterk, dat ik in hem bleef geloven. Dit verhaal doet je misschien anders denken maar hij droeg zoveel liefde bij zich. Zijn omgeving en familie zorgde er alleen voor dat hij in zijn, zoals ik het noem, slechte patroon kwam. Drank & Drugs.
Het was een wortel die door de jaren heen een boom was geworden. Hij deed echt zijn best en af en toe hadden we periodes dat ie helemaal zichzelf kon zijn. Ging ie lekker werken aan z’n bedrijf, was ie helemaal in z’n hum en echt de man die ik in hem zag. Zo een mooi mens.

Na een aantal maanden arriveerde onze eerste break-up. Lang verhaal maar het had weer te maken met veel ruzies en zijn vrienden die altijd erg respectloos met mij omgingen. Ja, i know, weer iets erbij… Het was een heftige periode, we hielden altijd wel een beetje contact omdat we het moeilijk vonden elkaar los te laten dus ik was veel op de hoogte van wat hij deed. En je raad het natuurlijk al, drank & drugs kwamen toen veel aan bod. De avond die er voor zorgde dat ik nooit meer naar hem kon kijken zoals ik ooit deer kan ik me nog heel goed herinneren. Hij belde me heel random op om een drankje te komen doen. Het klinkt misschien gek maar mijn intuïtie is soms zo sterk, ik voelde echt gelijk dat het niet klopte. We waren een soort van uit elkaar, waarom zou je me zomaar bellen, zonder aanleiding om een drankje te doen? Uit bezorgdheid stemde ik in. Hij kwam me halen. Toen ik de auto in stapte zag ik het meteen. Iemand die veelvoudig coke gebruikt kan HEEEELLL goed liegen. Gevoelens van anderen komen niet binnen en eigenlijk heb je een beetje schijt aan alles. Dus toen ik vroeg of ie wat had gebruikt ontkende hij natuurlijk. Zo ging het de hele avond door. Uiteindelijk barstte bij mij de bom. Ik begon te huilen en zei dat hij godverdomme eerlijk moest zijn. Hij zei zonder ook maar een greintje gevoel ‘‘je weet het toch al, wat moet je nou nog horen’’. Ik werd zo boos en verdrietig dat ik hem weg duwde en weg liep. Door zijn high werd ie lijp en het werd zelfs zo erg dat ie de club uit werd gezet. Ik zag een monster weg gezet worden. Van mijn grote liefde, was niks meer over.

De dagen erna volgde met veel spijtsmsjes van dat hij geen idee meer had wat er was gebeurd en hoe erg hij het vond. Zijn broertje, tevens beste vriend, had mij zelfs een apje gestuurd dat het ongelofelijk was hoe ver hij was gegaan. Het gaf mij kracht dat te lezen maar uiteraard was mijn hart gebroken.

Het was al zover allemaal dat ik altijd een soort gevoel had dat ik hem nog altijd wilde helpen. Na een weekje spraken we af. Hij zat er verslagen bij. Mijn hoofd wist wel beter maar mijn hart, mijn eigenwijze hart kon hem gewoon niet los laten. Ik wist dat hij dat monster niet was. Ik zei het ook altijd tegen iedereen ‘‘hij is niet zo, ik weet wie hij is’’. Hij was de gene van ons 2 die kon fanaseren over onze toekomstige kinderen, hij kocht een nieuwe grote bank zodat we samen konden nestelen en hij was ondanks dit, altijd lief coor me… We gingen er weer voor.

Het ging heel lang goed. Hij ging een tijdje niet stappen en aan zichzelf werken. Zijn broertje, die elke dag met hem is, hield hem ook in de gaten. Hij was gefocust op ons en de toekomst. Toen mijn zus beviel van haar eerste kind draaide hij volledig om. Hij wou ook, het liefst vandaag nog. Het gaf me een fijn gevoel. Een gevoel dat ik echt zijn meisje was en de moeder van onze kids.

3 weken geleden stapte hij tot 2 keer toe in 1 week dronken de auto in en loog erover. 2 weken erna kwam hij verslagen thuis. Hij moest me wat vertellen. 5 maanden ervoor, toen het uit was had hij sex gehad met een ander meisje. Maar door het snuiven en overmatig drinken kon hij het zich allemaal niet meer herinneren. Oja, en hij was bang dat ie misschien een soa had. Waarom nu? Omdat ik onregelmatig ongesteld was en erg veel last had van m’n buik. Mijn respect, mijn geduld, mijn eigenwijze hart, het knapte volledig. Ik werd in eerste instantie niet boos om het sex gedeelte, het was tenslotte uit. Maar een FUCKING soa??? Are u kidding me. Na alles wat ik heb gedaan, na alles wat ik heb geaccepteerd en geslikt. NO WAY!!
Een week verder, (jep ik was er nog steeds) toen we hoorde dat de uitslag goed was en hij daar zo de hele dag een biertje op wou drinken knapte ik. Ik wou tijd om het even te verwerken en dat kreeg ik niet. Hij greep gewoon weer naar de fles want alles was natuurlijk “goed”. Die avond toen we in discussie raakte waarom ik niet happy was zei hij in z’n dronken bui ‘’ het word nou maar eens tijd dat je me gaat vertrouwen want je doet af en toe net alsof je me moeder bent’’ en " Je vertrouwt me niet om de coke, is dat alles"?? Ik knapte en in blinde woede heb ik 'm een klap verkocht. Je staat nooit in het recht iemand te slaan, maar op dat moment leek dat wel even zo. Ik verloor mezelf, heb dingen door het huis heen gegooid en geschreeuwd dat ik hem haat. Het kwam van zo diep, niet geheel onlogisch.

Vandaag is het bijna een week uit. We zijn zelfs na die klap nog ‘‘goed’’ uit elkaar gegaan. Uitgesproken en zonder ruzie. Ik had ook zijn bevestiging nodig dat het niet meer zo kon want geloof me ik had zo nog een maand gebleven. Bang om weg te gaan. Bang om het goede wat ie ook in zich had achter te laten. Hij vroeg tijdens het praten of ie me af en toe nog wel eens kon vragen hoe het gaat. Maar dat wou ik niet. Ik zei dat het over is en ik geen contact meer wil. Misschien ooit maar zeker niet de aankomende tijd. Het zou het moeilijker maken. En wat wou die vragen dan? Hey hoe voel je je? Nou, FUCKING KUT :slightly_smiling_face:! We sloten af met een afstandelijke knuffel. Hij liep de gang uit en zijn laatste woorden waren “doei mop”. Ik barste in huilen uit. Het gesprek was echt wel ok maar toch heeft hij me het gevoel gegeven dat het allemaal mijn schuld is. Dat ik altijd ruzie maakte en de gene was die een spiegel voor moest houden. Voor mezelf…

Ik haat hem niet, ik weet in mijn hart nog steeds dat het niet zijn intenties waren om mij echt pijn te doen. Hij weet niet beter dan het leven dat hij leeft. Maar mijn hart, mijn eigenwijze hart huilt nog elke dag. Voor jou als lezer zou de keuze makkelijk zijn geweest. Afsluiten en wegwezen ermee!! Maar onze liefde was, ondanks alle bullshit, zo sterk dat het nu echt moet slijten. De liefde was er, maar het vertrouwen is volledig weg. En hij zou uit onwetendheid nooit weten hoe hij dat zou moeten oplossen. Ook komt het door z’n moeder die altijd alles goedkeurt wat haar zoons (fout) doen en z’n omgeving/vrienden die schijt hebben aan alles. Het is een combinatie van. Een wortel die een boom is geworden. Maar alleen hij kan daar wat aan veranderen. Ik heb m alleen het startschot gegeven en hopelijk een mooie les.

Ergens zoek ik nog steeds naar bevestiging. Heb ik het wel goed gedaan? Heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Wat als dit, wat als dat? Hopelijk ziet hij ooit in wie en wat ik voor hem ben geweest. Dat idee, zou zoveel kracht geven.

Deze 2,5 jaar neem ik mee als een van de grootste lessen uit mijn leven tot nu toe. Ik zal nooit meer aan mezelf twijfelen, ik zal nog meer van mezelf houden en mezelf liefde gunnen ENNN, ik zal nooit maar dan ook nooit meer mezelf wegcijferen voor iemand die gewoon niet WILT veranderen. Het misschien wel heeft geprobeerd maar het uiteindelijk niet wilt/kan.
Want wat niet gaat… precies! Gaat niet.

Einde.

Je hebt van hem gehouden (en doet dat waarschijnlijk nog steeds), je hebt een aantal jaar je leven gedeeld en ondanks alle nare dingen heb je vast ook een hoop leuke herinneringen. Het is echt niet gek dat je, na slechts een week, nog steeds liefdesverdriet hebt. Zoals je zelf al zegt, dat moet slijten.

Ik denk wel dat je een goede keuze hebt gemaakt, voor de keuze om jezelf vanaf nu op nummer één te zetten. Je hoeft inderdaad niet aan jezelf te twijfelen of jezelf weg te cijferen voor een ander. Vind je in de laatste alinea echt sterk klinken, je komt er wel! Het zal nog wat moeilijke dagen en momenten kosten, maar je zult zien dat het over een tijdje echt beter voelt :couplekiss_man_woman:

Dankjewel, het doet me goed zo iets te lezen.
Dankjewel dat je ook de moeite hebt genomen om te reageren na zo een lang verhaal. Had niet verwacht dat iemand het überhaupt zou lezen haha! Het gaat inderdaad met vallen en op staan. Gisteren voelde ik me bij het wakker worden vreselijk verdrietig, vandaag gaat het beter.
Ik probeer echt hou vast te zoeken. Het begon eerst met hopen dat hij wat stuurt (apje, smsje), toen wou ik wat sturen, dan komen alle boze gedachten en dat sluit zich af met alle mooie. Alles proberen om de pijn maar uit de weg te gaan. Een proces waar alleen ik mezelf houvast in kan geven. Met natuurlijk m’n lieve vrienden en familie. En berichten zoals die van jou geven zeker kracht om dat vol te houden.

Liefs

Ik denk ook dat je er goed aan hebt gedaan om deze relatie te beëindigen. Wat Distel zegt, het is ook logisch dat je nog steeds liefdesverdriet hebt na zo’n lange tijd samen geweest te zijn en zoveel (heftige) dingen gedeeld te hebben. Ik begrijp heel goed dat je dat niet zomaar loslaat en vind het daarom des te dapperder dat je dat wel gedaan hebt. Je klinkt als een ongelofelijk lief en verstandig meisje in je verhaal en ik hoop dat je alles waar kan maken wat je in je laatste zinnen zegt en na verloop van tijd met een beter gevoel terug kan denken aan deze relatie. Ook fijn dat je terecht kan bij je familie.

Heel veel sterkte in de moeilijke tijd die waarschijnlijk nog gaat komen.

Ik herken je radeloosheid, ik vind dat je heel sterk en goed gehandeld hebt. Ik heb dan wel niet in zo’n situatie gezeten als jij, maar ik ben ook uit elkaar gegaan met mijn ex ondanks dat we veel van elkaar hielden, maar de situatie onhoudbaar was. Het is zo verdomde lastig om zelf zo’n knoop door te hakken als je weet wie hij is zonder die drank&drugs en daarnaast ook enorm veel van díé persoon houdt.

Hou vol, je komt er wel. Dit is de beste keuze die je had kunnen maken. Wees trots op jezelf, je hebt je best gedaan, dat is een ding dat zeker is. Neem tijd om het te verwerken en maak gebruik van de geboden hulp/luisterende oren om je heen. Hij moet zelf veranderen, jij hebt hem dat duidelijk gemaakt, maar meer dan dat kan je niet doen. Sterkte in elk geval! :slightly_smiling_face:

Dankjewel voor je reactie. Doet me erg goed wat je zegt!

Liefs

Ik begrijp waarom je terug kwam, hij is en blijft je lieve vriendje buiten die rot momenten. Maar ik ben erg blij en trots dat je het toch hebt uitgemaakt. Je wou hem helpen, je hebt je best gedaan en toch blijft hij coke gebruiken en geeft jou overal de schuld van. Dat is iets dat je absoluut niet verdient, je hebt hem altijd gesteund, geloofd en vertrouwd en dan krijg je zoiets terug, no thanks je bent wel wat meer waard! Probeer voor de komende tijd sterk te blijven en je eraan te houden dat je hem niet meer wilt zien of spreken, want anders beginnen de problemen weer.

Deze relatie was inderdaad een grote les voor je en ik weet zeker dat je daardoor nu wel sterker geworden bent (en nog zult worden). Maar onthoudt dat niet iedere jongen zo is, dus wees niet te bang voor later, voor een volgende relatie. Uiteindelijk kom je wel de persoon tegen die alles voor je over heeft en stopt met zulke slechte gewoontjes (of nog beter, ze gewoon niet heeft) en die helemaal voor jullie relatie gaat.
Veel sterkte maar je zult er zeker wel bovenop komen. Het begin is ff lastig, maar dat is nog een paar maandjes doorbijten en zoveel mogelijk plezier maken met vrienden!

Je hebt het juiste gedaan. Ook al houden jullie nog van elkaar. Je moet jezelf nu als belangrijkste persoon zien. Dat klinkt heel stom, maar volgens mij heb je zoveel moeite hebt gedaan om hem op het goede pad te krijgen dat jij jezelf totaal vergeten bent.

Echt het komt wel goed. Nu nog niet, maar over een tijdje wel. Dan zal je je weer oke voelen.

Heel veel sterkte!

Lieve iedereen die heeft gereageerd, dankjulliewel. Het doet me goed om te lezen dat jullie zo trots op me zijn. Zo voel ik het zelf nog niet hoor haha! Ik kom misschien sterk over in m’n verhaal maar jullie moesten is weten. Heb de eerste dag nadat ik hem een klap heb gegeven echt nog gezegd dat ik hem niet kwijt wou. Die woensdag erna wist ik uiteindelijk wel beter maar het sterke wat jullie me wensen is er nog niet helemaal. Maar dat komt idd wel! Ik ga nu lekker proberen te genieten en heb voor dit weeknd een afspraak met een oude vriend (die er overigens niet slecht uit ziet haha). Echt daten zeg maar word het nog lang niet!! Maar afleiding van wat goed uitziende mannen waar ik ook nog eens een goede klik mee heb, why not? Ik wil echt zo graag weer kunnen lachen en genieten als voorheen. Ik heb het gevoel dat ik dat zowaar een jaar niet meer heb gedaan. In een club staan en ff helemaal los zonder te denken, wat is m’n vriend nu aan het doen? Gaat het allemaal wel goed? Waarom antwoord hij niet? NEE time to change! Even m’n wilde haren los en gaan. Mezelf echt plezier gunnen en niet bang zijn voor het verdriet! Ik omarm het juist. Net als jullie berichten.

Who run the world?! (And who cook the best??!!) Hahah :stuck_out_tongue:

Mocht je je verhaal of mening willen delen, ik lees ze heel graag♡

Liefs

Wat een heftig verhaal! Ik deel de meningen van de rest hier: je hebt juist gehandeld en alles gedaan wat je had kunnen doen. Ik vind het heel moedig van je dat je deze beslissing hebt genomen. Heel veel sterkte toegewenst!

Wat een verhaal… Je mag echt heel trots op jezelf zijn. :sob::muscle:

Toevallig doet jou verhaal mij aan mijn vriendin denken die in een soortgelijke situatie zit. Haar vriend die coke gebruikt, waar ze ook af en toe achterkomt door in zijn telefoon te kijken of als hij s ochtends binnen komt rollen. Helaas kan ze het niet opbrengen om de stap te nemen om bij hem weg te gaan. Ze is verhuist naar een andere stad, bij hem ingetrokken en heeft daar nu ook een goede baan. Ik ga haar jou verhaal laten lezen, in de hoop dat ze er ook wat van leert. Wat je op het einde zei vond ik heel mooi.

Wat vervelend… ik gun het niemand om in een zelfde/soortgelijke situatie te zitten :frowning_face:. Maar ik wil er wel graag bij zeggen dat als iemand coke gebruikt diegene niet meteen een slecht persoon is. Het liegen wat er vaak mee verboden is, is gewoon erg vervelend en zorgt voor de spanning tussen twee. Bij mij had het iets kunnen zijn wat eventueel nog geaccepteerd had ‘kunnen’ worden, maar door het liegen heeft het mijn vertrouwen geschaad. De kans om het te begrijpen en accepteren is ontnomen. En dat zal jouw vriendin ook ongetwijfeld hebben ervaren.

Als haar situatie op dat van mij lijkt wil ik haar de tip geven om na te gaan of ze wel ECHT gelukkig is. Ik heb echt nog nooit (na het ontdekken van) volmondig ‘ja’ kunnen antwoorden zonder dat er twijfel toesloeg. Ze moet niet bij hem blijven vanuit luxe of angst dat dat ze niks beters vind qua werk of huis. Ze kan zich misschien er aan op trekken om te weten dat ik ook een huis heb achter gelaten en een baan. Het is HEEL erg kut, ik ga het niet verbloemen. Maar ik besef me wel, wat ik toen had, is geen leven. Het was mooi want het was er maar het maakte me eindstand niet ECHT gelukkig. Ik huil nog dagelijks hoor maar de rust die ik nu al (na pas een week en zoveel dagen) ervaar is best wel fijn. Ik ben niet meer bezig met dat zorgen en oneindig checken of het wel goed zit/gaat.

Hij is ongetwijfeld gek op haar anders wonen ze niet samen. Een man die een vrouw niet ziet zitten zal niet zo snel de keus maken om 24/7 samen te zijn. Maar dat neemt niet weg dat hij duidelijk niet kan kiezen. Hij wilt zowel haar behouden als de drugs en daarom liegt hij. Zo kan hij genieten zonder dat hij bang hoeft te zijn voor een breakup. Ook dat maakt hem (en ook mijn ex) nog geen slecht persoon. Ze zijn gewoon zoals ze zijn. Zij moet voor haar zelf de keuze maken of ze dat wilt en kan accepteren. Hij gaat NOOIT veranderen als hij dat zelf niet wilt. Nogmaals, niemand kan iemand veranderen. Je kan iemand inzicht geven en iets leren. De stap naar verandering zit in iemand zelf. Dat hij haar bewust kwetst om toch voor de drugs te gaan is misschien kut maar ook dat is aan haar om daar wel of niet mee te dealen.

Onthoud:
Liefde is dat je wilt dat de ander kan worden zoals hij werkelijk is. Wilt de ander dat zelf niet, is hij die liefde dan wel echt waard???

Liefs & sterkte voor je vriendin