Erg lastige situatie

Hoi iedereen,

Ik zit met een heerlijk dilemma. Het is een vrij lang verhaal, dus alvast bedankt als je er de tijd voor wilt nemen!

Twee maanden geleden leerde ik een jongen kennen bij mij op het werk. De interesse kwam in eerste instantie van zijn kant, maar hij had me al snel ingepakt, ik was binnen een date stapelverliefd. En nee dit voelde niet als een kalverliefde oid, zoiets had ik nog nooit gevoeld bij iemand. Na ongeveer twee weken ‘daten’ was het aan. Heel snel ik weet het, maar op dat moment voelde het goed. Dat mocht echter niet lang baten. Deze jongen had namelijk zijn vorige relatie met zijn ex nog niet verwerkt. Niet dat hij nog gevoelens had, maar hij was eigenlijk mentaal nog niet 100% van haar af. Die ex is een verschrikkelijke heks en heeft hem maandenlang gemanipuleerd. Ook tijdens onze (korte) relatie. Hij werd er uiteindelijk zo verward van dat hij het uitmaakte met mij. Dit deed me ontzettend veel pijn omdat we wederzijds echt gek op elkaar waren, dit geloof ik 100%, ook van zijn kant.

Het ging dus alles behalve leuk, want aangezien hij bij mij werkt zou ik dus constant geconfronteerd worden met het feit dat ik aan de kant werd gezet voor een ex. Deze ex speelde het zo slim, dat ze mij opzocht en allerlei leugens over hem vertelde. Ik kreeg dus ook nog eens een heel slecht beeld van hem. Vorige week begon dat zo aan mij te knagen, dat ik contact zocht. Dit lukte eindelijk nadat hij me een tijdje geblokkeerd had op vanalles (vraag me niet waarom). En wat bleek? Zij had alles verdraaid naar haar voordeel. Het deed me pijn om hem zo gekwetst te zien toen ik hem vertelde wat zij allemaal over hem zei, hij besloot om volledig afstand te doen van haar en zich te richten op zichzelf en het verwerken van het verleden. Maargoed, ik was er ook nog. Ik wist natuurlijk al ergens dat er niet direct een tweede kans zou komen, want hoe kan hij voor de volle 100% voor mij gaan als hij nog dingen moet verwerken uit het verleden?

Anyway, in de dagen erna kreeg ik regelmatig een appje van hem, en vandaag vroeg hij of ie mij kon helpen met mijn opleiding (hij heeft dezelfde afgerond). Ergens had ik al zoiets van ‘nee dit moet ik niet doen’ maar onder het motto ‘we zijn vrienden’ deed ik het toch. Vet stom natuurlijk, want uiteindelijk zijn we met elkaar naar bed geweest. Hier heb ik echt totaal geen aanleiding toe gegeven, het kwam allemaal vanaf zijn kant. En ik voel nog steeds aan hem dat hij ook nog heel veel om mij geeft.

Eigenlijk weet ik zelf al dat ik niet zo verder moet gaan. Ik wil niet op hem wachten totdat hij ooit misschien een keer zegt dat hij me ‘terug’ wil. Ik weet dat ik niet met hem moet afspreken, maar aangezien we praktisch collega’s zijn kan ik hem ook niet ontlopen. Het is niet zo dat we op een nare manier uit elkaar zijn gegaan, of dat er geen gevoelens meer waren. Vandaar dat het allemaal nog zo ‘echt’ voelt. De timing is waarschijnlijk gewoon verkeerd geweest. En inderdaad, het is ook zijn fout om een relatie te beginnen terwijl ie nog onverwerkte gevoelens heeft. Maar ik heb het hem vergeven, ook al heb ik er heel veel verdriet van gehad.

Heeft iemand nog tips voor me om hier mee om te gaan? Wat zouden jullie doen?

up

Bedankt voor je reactie! Ja daarom twijfel ik om het aan te kijken, want als hij dalijk toch niks wil dan blijf ik alsnog gekwetst achter. Hij is nu enkele dagen weg maar stelde voor om daarna te praten, snap alleen niet helemaal waarover vanaf zijn kant maarja.