Er is altijd zonneschijn na regen (Verhaal)

Dit verhaal gaat over Eleanor, een zestienjarig meisje met een luizenleventje. Haar ouders zijn nog bij elkaar, ze woont in een mooi huis met haar broertje en financieel zit ook alles goed. Maar wat doe je, als je beste vriendin waarmee je alles altijd hebt gedeeld, haar moeder aan kanker verliest? Dit zet Eleanor’s leven op zijn kop en opeens is alles anders.


‘Ik hou van je. Dat is het laatste wat ze tegen me zei,’ zei ze zachtjes terwijl ze voor zich uitstaarde en met haar vingers onophoudelijk rondjes tekende op het tafelblad.
Ik beet op mijn lip en wreef troostend met vlakke hand over de rug van mijn beste vriendin. ‘Em, ik vind het zo erg voor je…’ Meer wist ik niet te zeggen, meer kon ik niet zeggen. Ik had een enorme brok in mijn keel die ik onmogelijk door kon slikken.
Zo zaten we een tijdje zwijgend naast elkaar. Haar vingers die kleine rondjes op het tafelblad tekenden en mijn hand die over haar rug bleef aaien.
Er ontsnapte een snik uit haar mond en haar vingers hielden op met het tekenen van de rondjes.
Op hetzelfde moment keken we elkaar aan, normaal als we elkaar zo ineens aankeken schoten we in de lach, maar nu niet. Dit was niet het moment om te lachen, ik vroeg me af of het mogelijk was dat er ooit nog een lachje op haar gezicht zou komen.
Haar blik was bijna smekend en de brok in mijn keel werd steeds groter, zo voelde het tenminste.
‘Hoe kan dit ooit nog goedkomen?’ vroeg ze aan me, een traan rolde langs haar wang en ik veegde hem weg met mijn duim.
Ik schudde mijn hoofd, hier kon ik geen antwoord op geven. Ik wist het antwoord niet. ‘Dat weet ik niet, Emma. Maar ik beloof je dat het goed komt,’ zei ik met een schorre stem. Ik kuchte even in de hoop dat mijn stem weer wat normaler werd.
‘Het komt niet goed,’ zei ze terwijl ze met een ruk opstond, de stoel waar ze op zat viel met een harde klap achter uit en we schrokken allebei van het geluid.
Ze staarde even verbaasd naar de stoel, alsof ze niet begreep hoe die om kon vallen. Het kon best een komisch gezicht zijn als het niet zo’n erge situatie was waar we in zaten. De tranen stroomden nog harder over haar wangen en binnen een paar seconden had ze zich omgedraaid en was ze weggerend.
Ik steunde met mijn ellebogen op de tafel en legde mijn handen tegen mijn gezicht. Wat zei je in godsnaam tegen je beste vriendin, als haar moeder net was overleden?

Ik vind het heel goed en heel mooi geschreven!

Wauw, het is zo mooi detail vol beschreven stuk. Snel verder ;o

Erg mooi :slightly_smiling_face:.

Bedankt voor de reacties! :slightly_smiling_face:
nog een stukje dan maar,

Ik had nooit gedacht dat alles in een jaar zo kon veranderen. Een jaar geleden had ik Emma met grote ogen aangekeken, toen ze vertelde dat haar moeder borstkanker had.
De inmiddels bekende brok in mijn keel had ik toen voor het eerst weer gevoeld. Voor het eerst sinds ik mijn opa had verloren aan longkanker, drie jaar geleden.
In het begin hadden we altijd hoop gehouden dat het goed zou komen. Emma’s moeder was een vechter, een volhouder, beslist geen opgever. Misschien kwam het daarom ook wel dat ze zo’n gewaardeerde zakenvrouw was geweest.
Ik haalde mijn handen weer van mijn gezicht af en zuchtte, het voelde zo raar om zelfs in gedachten over haar moeder na te denken in verleden tijd.
Opeens voelde ik een hand op mijn schouder. Mijn lichaam schokte en ik draaide met een ruk mijn hoofd om.
Ik keek recht in de ogen van mijn vader, de felblauwe ogen, die me zo bezorgd aankeken, had ik van hem. ‘Hé,’ zei hij zacht. ‘Ga je mee naar huis, lieverd?’
‘Emma…’ bracht ik uit en ik keek om me heen. Het was me helemaal ontgaan dat ik nog steeds in de kantine van het ziekenhuis zat.
‘Haar vader heeft haar opgehaald, ze zat buiten op een stoepje te huilen, compleet overstuur,’ zei mijn vader.
Hij hielp me met zachte drang op te staan en begeleidde me naar de uitgang, alsof hij bang was dat ik zelf de weg niet kon vinden. Dat was niet waar, ik kwam hier nu al een jaar. Ik ging altijd met Emma mee omdat ze zelf niet durfde. Ze was het afgelopen jaar telkens bang voor hoe haar moeder er na een behandeling of operatie uit zou zien, en dan was ik er om haar te troosten, te steunen en er gewoon te zijn. Maar nu vond ik het fijn dat mijn vader me naar de uitgang hielp, want ik had het gevoel dat ik op instorten stond.

Ook de rit terug naar huis in de auto ging aan me voorbij. Toen mijn vader de auto parkeerde zwaaide de voordeur van ons huis open en kwam mijn moeder het huis uit gerend. Ik stapte langzaam uit en liep naar haar toe, waarna haar armen mij gelijk omhelsden. ‘Liefje toch, ik vind het zo verschrikkelijk,’ fluisterde ze met meteen daar achter aan nog allemaal troostende woorden.
Ik wurmde me voorzichtig los. ‘Ik ga slapen…’ zei ik zonder mijn vader of mijn moeder aan te kijken. Als ik ze aan zou kijken moest ik hun bezorgde gezichten zien en zou ik zeker weten in huilen uitbarsten, en dat terwijl ik zo mijn best deed om me sterk te houden.
Mijn moeder keek me even verbaasd aan, maar leek te begrijpen dat ik tijd nodig had om dit te verwerken. Alleen. ‘Oké schat. Als er iets is kom je maar naar ons toe.’
Ze trok me weer naar zich toe en knuffelde me, mijn vader drukte een kus op mijn slaap en aaide met zijn hand over mijn haar.
Zo stonden we daar een tijdje, even voelde ik me veilig en beschermd tegen de harde feiten die ik de komende dagen, weken en maanden tegen moest gaan.
Ik liep naar boven toe en hoorde mijn ouders zacht nog iets tegen elkaar zeggen. Ik opende de deur naar mijn slaapkamer en ging in mijn bed liggen met mijn kleren nog aan. Ik was zo moe en zo kapot, dat ik wonder boven wonder als een blok in slaap viel.

leuk! :slightly_smiling_face:

dit klopt niet, de deur zwaait open en ze vliegt in haar armen, maar je verteld pas later in wiens armen ze vliegt, of hoort dat?

Verder :slightly_smiling_face:

@bonxlovee, je hebt gelijk. Ik zal het even verbeteren, dankjewel :slightly_smiling_face:

Verder !!

Verder ;3
Nieuwe volger erbij.