Enigst kind

Ok…misschien vinden jullie dat ik me aanstel maar dit moet er toch even uit, ik heb het al vaak tegen vriendinnen geprobeerd te vertellen maar die namen me nooit serieus, dus dan hier maar…

Ik ben dus enigst kind en ik vind het werkelijk vreselijk! Ik heb altijd al iemand gemist om mee te spelen en nu mis ik dus iemand die echt heel dicht bij me staat. Een zus/zusje bijvoorbeeld om het over die ontzettend leuke jongen te hebben en om leuk mee te shoppen en nieuwe make-up uit te proberen of een broer die me overal mee naartoe neemt en me beschermt enzo…

Met de rest van mijn familie (neven/nichten) ben ik niet zo heel close…van mijn moeders kant heb ik 4 neven (2 ongeveer mijn leeftijd en 2 hele kleine, 4 en 5 jaar) en van mijn vaders kant heb ik wel meer neven en nichtjes maar die zijn allemaal een beetje apart. Van hun heb ik maar met een nichtje contact (zij is 28). De rest van hun gaat nooit ergens naartoe, ze hebben het alleen over wetenschap/politiek/problemen (ja het zijn nerds). Ik woon zelfs bij een neef in hetzelfde appartement (ik woon bij mijn oom en tante) maar hij zegt nauwelijks iets en als hij iets zegt of vraagt gaat het alleen over school…
De twee oudere neven van mijn moeders kant heb ik tevergeefs geprobeerd contact mee te leggen, maar dat is dus ook niet gelukt. Ze wonen 80KM van mij af, ze komen nooit langs, bellen een keer per half jaar ook al hebben ze 1000minuten gratis om te bellen, ze veroorzaken beide problemen (politie achter hun aan, niet naar school) en toch worden ze voorgetrokken door opa en oma en een gezamenlijke oom van ons. Zij mogen alles, zij mogen tot 2 uur buiten blijven, ik moet om half 11 al naar huis, zij krijgen nieuwe schoenen, nieuwe kleren, ik krijg nooit iets…
Dus aan die relaties heb ik ook al niets. Het is dus niet dat ik een neef of nichtje heb die voor mij als broer/zus is.

Verder heb ik wel veel vriendinnen maar die zijn nogal oppervlakkig. Het is niet dat ik echt een echt goede vriend/vriendin heb waarmee ik dus echt alles kan delen ofzo… :frowning_face:

Ik heb al eens aan mijn ouders gevraagd waarom ik geen broer of zus heb, het antwoord van mijn vader was met tranen in zijn ogen: “Je moet niet aan die wond komen.” :crazy_face:
Sindsdien heb ik er dus ook niet meer over durven praten ofzo.

Maar het is dus dat ik er echt mee zit, als ik vriendinnen hoor praten over hoe vervelend hun zus is als ze kleren jat ofzo dan voel ik me toch gelijk weer verdrietig. Van mij zou ze echt al mijn kleren mogen jatten, als ik maar iemand zou hebben.

Is iemand van jullie ook enigst kind? En hoe gaan jullie daar mee om? Heeft iemand misschien nog tips voor mij hoe ik ermee om kan gaan, want ik heb het er echt moeilijk mee.

(Ok sorry voor dit lange zeikverhaal :flushed: en toch bedankt als je de moeite hebt genomen om het helemaal door te lezen!)

Ik ben ook enigskind, aan mn familie heb ik ook niets want de een naait de ander. hoe ik ermee omga ermee leren leven. Ik krijg ook eigelijk nooit niets ik werk zelf voor mn spullen/kleding ed. het is gewoon accepteren dat je enigskind bent.

Ik ben niet enigstkind, maar het maakt geen verschil want ik praat niet meer met m’n broer en hij wordt dik voorgetrokken.

Ik heb een zus en een zusje , ben de middelste . En geloof het of niet dat is zwaar kut , ze teamen vaak tegen me . Ik heb al meerdere keren serieus met me zus gevocht , ze heeft me een x keihard met der lange scherpe nagels bij me keel gepakt waardoor ik 2 dagen lang met krassen en een rode keel liep . Verder heb ik altijd ruzie met ze , over dat ik zogenaamd in haar kamer is geweest om in haar kastjes te snuffelen ,wat ik dus echt niet doe. Ook is ze er niet vies van om me sms-jes te lezen , zogenaamd uit bezorgdheid :pensive:’ Vroeger mocht ik nooit met de kinderen van me straat meespelen omdat zei dat niet wou…
Ze is hartstikke aggresief doordat ze 2 jaar geleden aan de drugs zat , dus een verkeerde opmerking en ze wil vechten. En me zusje is een kontkruiper van der , die zit zo ver in der reet dat ik haar bij wijze van spreken niet meer kan horen.

Je hebt hier waarschijnlijk niks aan , maar mijn punt is dat ik juist enigst kind wil zijn… Ik accepteer mijn vreselijke zus en zusje , en misschien moet jij maar accepteren dat je enigst kind ben.

Ik heb zelf 1 klein zusje en ik zou eigenlijk niet zonder haar kunnen, ook al maken we iedere dag ruzie… Ik heb eerlijk gezegd geen tips sorry… maar wat ik zo raar vind is dat de meeste kinderen die geen broer of zus hebben, meestal alles krijgen wat ze willen, althans dat dacht ik?

ik ben ook enigst kind (dat ze nog bestaan:P)
Ik heb maar één neefje en één nichtje die wonen ook verweg en zijn 13 en 10 heb ik dus ook niet veel aan…
zie ze 2x per jaar ofzo
maar ik vraag het ook soms aan mijn ouders ik wil het zooo graag
en dan zeggen ze zoiets van ja, we wilde kijken hoe het met één kind was en we waren wel tevreden wat je was zo rustig
maar ik zou het ook super graag willen ik heb wel hele goede vriendinnen daar ben ik dan wel blij om
en op vakantie bijvoorbeeld als je dan zus(je)/broer(tje hebt kan je daar mee badmintonnen/zwemmen/rondhangen en ik moet dat dan met mijn vader gaan zwmmen en die heeft ook niet altijd zin…
maar het heeft ook welens voordelen want ik hoor veel verhalen over dat een broer(tje) of zus(je) word voorgetrokken dat hebben wij dan niet;)
je mag me best een berichtje sturen hoor

haha dat is niet zo hoor;) ik spaar gewoon al mn geld op en krijg echt niet alles wel gewoon iets leuks op verjaardagen ofzo…
maar het is denk ik wel zo dat je sneller zelfstandiger word als je enigs kind bent normaal kan je dan je zusje even om iets sturen ofzo en ik moet het altijd alleen en zelf doen

Ik voel je pijn meid, soms denk ik van: Had ik maar een zus of een broer gewoon ff kroelen of gewoon ff op afreageren. Omdat je dus enigstkind bent, moet je gewoon je woede kwijt op iemand en dan het liefst niet op je ouders, maar het kan niet anders. En het ergste is nog; ze begrijpen je totaal niet.

ik ben 14 mn broertje is 11 mn zus 21 en mn broer 23
nou ik ben blij dat ik ze heb hoor xd kirriteer me zovaak aan n broertje an he heb ik echt zoo een hekel , …mr k zou echt niet alleeen willen zijn
nja n broer en zus zijn veel ouder en das best fijn
met mn zus praatik helaas nooit overjongens enzo , maar we gaan op vakantie altijd samen shoppen enzo , best gezellig heur
mn broer is gewoon heel aardig , nooit ruzie met hem misschien juist door het grote leeftijdsverschil
maaaar t komt dr op neer dat ik t grote leeftijdsverschil heel fijn vind, we gaan met andere mensen om , leven anders ( bro en zus studeren etc.) dus t is niet zo dat we met veel dezelfde dingen en mensen te maken hebben waardoor dr ruzie is ofzo x)
hier heb je niks aan sorry XD

“Een zus/zusje bijvoorbeeld om het over die ontzettend leuke jongen te hebben en om leuk mee te shoppen en nieuwe make-up uit te proberen of een broer die me overal mee naartoe neemt en me beschermt enzo…”

Nou, zo gaat het dus echt niet overal hoor. Ik heb een broer waarmee ik eigenlijk alleen maar ruzie heb. Ik snap wel wat je bedoelt hoor, maar zo is het lang niet altijd :wink:

idd. en zusje die alles van je leent zonder te vragen. maar zou ook niet zonder ze kunnen.

ik heb ook een broertje van tien en ik ben 13.
nu zijn we echt nog heel verschillend en ik praat ook niet over dingen ofzo met hem;).
maar het is wel mijn kleine broertje, soms word ik echt gek van hem.
maar ik bedoel, als we ouder zijn heb ik tenminste nog wel kleine nichtjes en neefjes, en dan kan ik wel tante zijn.
en dan maken die 3 jaar echt NIKS meer uit volgensmij,

Je hebt nogal een ideaalbeeld ervan idd. Het klinkt alsof je ouders daar ook niks aan kunnen doen. Het enige wat je kan doen is het accepteren en stoppen met zeiken Het lijkt me voor jou prettig als je je manier van denken aan past. Je focust nu heel erg op het negatieve namelijk (die neef doet dit en die belt niet… enz.).
Het is nou eenmaal je familie en daar heb je niet voor het uitkiezen, het zij zo. Als je dit accepteert zie je dat er ook best positieve dingen zijn. Die zijn er zat (je hebt meer rust, meer ruimte voor je eigen ontwikkeling, hoeft niet te vechten voor de aandacht van je ouders)

Nou denk je misschien makkelijk praten; maar ik ben ook als enig kind opgevoed (ik heb een halfzus maar die zie ik zelden) En ik heb er nooit zulke grote problemen mee gehad.

Het is enige… niet enigSTE, maar goed. Je moet er mee leren leven denk ik, je ouders hebben gewoon ‘gekozen’ voor 1 kind en daarmee moet je het doen :wink:

Nou ik ben enigskind, en ik wil geen broertje of zusje. Waarom niet? Ik weet het niet, ben het gewent. Ik heb daarin tegen wel een goeie band met m’n neef, die ik al mijn hele leven ken, beetje van een soort broer. Maar, nee ik mis het niet hoor.

Ik ben niet enig kind en heb een tweelingzus en een jonger broertje.
I can tell you, met hen bespreek ik echt niet welke jongen ik wel en niet leuk vind en wat ik uitvreet. Een broer/zus hebben is ook niet altijd wat.
Mijn moeder is enig kind en heeft zich nooit ergens druk om gemaakt.
Dus eigenlijk snap ik niet zo goed waar je je druk om maakt.

Nou dat valt wel mee hoor. Ik krijg wel veel, maar aan de andere kant mis ik heel veel. Mijn ouders zijn bijvoorbeeld overbezorgd, als er geen neef ofzo bij is (en dat is dus bijna nooit) moet ik om half 11 ofzo al thuis zijn. En alles wordt van mij verwacht, ik moet perfecte punten hebben, ik moet altijd beleefd zijn, geen een jongen is goed genoeg voor mij, enz enz.

Iig bedankt voor de reacties allemaal!

Ok, ik snap dat broer/zus hebben ook heel vervelend kan zijn, maar ik denk dat ik me dan minder eenzaam zou voelen…Vooral zoals ik al zei omdat ik verder niet een echt echt goede vriendin heb ofzo, het zijn allemaal oppervlakkige vriendschappen, we zien elkaar op de uni, we gaan ooit naar de stad ofzo…maar that’s it… :frowning_face:

Ik vind het zo film-achtig, een zus waarmee je over leuke jongens praat en een broer die je beschermt. Nou, dat bestaat volgens mij geeneens. Misschien kan je wat meer doen met je vriendinnen, dat je daar een band mee krijgt. En make-up testen en shoppen kan ook met je moeder, is ook leuk :grinning:

De band tussen een broer/zus die jij beschrijft komt zelden voor…
Ik praat bijna nooit met me broer, alleen hallo en doeg.

Maar als het erop aankomt, dan ben ik er voor me broer. Ik zou niet enigst kind willen zijn. Familie voor alles.

Misschien als je hele hechte vriendinnen had dat je dit gevoel niet had. Maar geloof me, veel broers en zussen botsen meestal alleen met elkaar. Natuurlijk zijn er goede momenten, maar vaak tijden van HOGE irritatie.

-