En nu lukt het allemaal niet meer zo goed.

Vrijdag 25 mei, nu 2 weken geleden zaten we met een hele groep bij het studentenhuis van mijn scharrel. Best raar, want hij en ik hadden eigenlijk nooit echt doordeweeks contact, het was meer dat we na het stappen zat in bed belandden. Altijd. Ik vond hem ook niet leuk meer, daar had ik me goed overheen gezet. De afgelopen dagen waren alleen heel anders dan normaal, het begon die woensdag, ik zat op het terras en besloot hem te smsen met mn zatte kop. Goed plan, dacht ik. Uiteindelijk kwam hij nog opdagen ook, toen het vriendinnetje met wie ik op het terras zat weg was zijn we naar een speeltuintje gefietst waar we de hele nacht hebben gepraat. Hij wist dingen die mijn beste vriendin niet eens weet en vice versa, we kwamen erachter dat we echt veel op elkaar leken. De dag erna ging ik samen met een vriendinnetje en een vriend van hem weer naar hem toe 's avonds, weer was het echt heel leuk en anders.
Die vrijdag was nog wel het leukst, iedereen zqat buiten, er was muziek, en ijs en gewoon echt perfectie. Aan het eind van de dag wilde iedereen uitgaan, hij en ik zaten even op zijn kamer op de bank, te knuffelen. Daar vroeg hij of ik hem echt niet meer leuk vond en wat ik zou doen als hij nu iets met me zou willen. Ik wimpelde hem maar af, want ja, ik vond hem niet meer leuk dacht ik. Vlak hierna kreeg ik een smsje dat iedereen al was gaan fietsen, wij haasten naar beneden, en ja, iedereen was weg. Wij pakken snel onze fietsen en raceten achter hun aan. Bij het drukste stoplicht van de stad aangekomen wilde hij de rest nog steeds inhalen, hij fietste supersnel en keek niet uit. Hij reed door rood en kreeg een ongeluk recht voor mijn neus. Hij werd geschept en kwam 30 meter verder pas weer neer. Ik rende naar hem toe en kneep in zn schouder, ineens kwam er een man aanrennen die chriurg was, en even later een dokter. In de ambulance heeft hij nog wat gemompeld maar later hebben ze hem in kunstcoma gebracht omdat hij een zwelling in zijn hersenen had door de klap. Vrienden van ons kwamen gelijk naar de ehbo om mij een beetje te steunen, die nacht werd hij naar Tilburg gebracht voor beter onderzoek.
De dagen na het ongeluk was ik steeds heel bang om alles als laatste te horen, omdat ik niet in zn vaste vriendengroep hoorde. Ook zag ik steeds het ongeluk voor me. Het ging al slecht op school, maar nu gaat het echt rampzalig.
Deze gebeurtenis is me gewoon te veel geworden, in combinatie met school, thuis, adhd werd het me te veel. Ik ken mezelf als een vrolijk, optimistisch meisje met slogan ‘alles komt goed’ En nu geloof ik daar zelf niet eens meer in, ik ben superlusteloos en ik voel me leeg, niks maakt me nog uit. Het lijk er allemaal niet toe te doen.
Ik hoor dan van 1 iemand dat hij bij is gekomen maar nog in de war is, maar ik durf het niet te geloven. En wat als hij die laatste 3 dagen niet meer weet?
Hij is me dierbaarder dan ik dacht, en nu kan hij me niet meer troosten, ik voel me gewoon een beetje reddeloos ofzo.

Ik weet niet wat de meerwaarde nu is dat jullie dit weten, maar heb gewoon een beetje behoefte aan mensen met een mening ofzo

Jeetje wat heftig…

Maar wat ik zou doen, is als je bij hem mag (als hij al rust heeft gehad enzo)
heel lief voor hem zijn. En als hij zich al beter voelt, niet gelijk vragen, maar het een beetje hebben over de paar dagen voor het ongeluk.

Ik heb respect voor je meid!

Ja, ik had ook al contact gezocht met die familie, maar daar heb ik niks meer van gehoord dus dat is wel echt minder.
Ja de laatste tijd kan ik het steeds beter vinden ook met zijn vrienden dus het gaat wel weer beter maar ik ben gewoon zo somber dat ik er bijna bang van wordt.
En bedankt voor het lezen, het is echt een achterlijk lang verhaal!

Wow wat heftig ja… Mag je al bij hem of niet? Als het wat beter met hem gaat, hij van de grootste schrik is bekomen en je bij hem mag, zou ik wat jij hier nu ongeveer hebt vertelt ook tegen hem vertellen denk ik. Blijkbaar beteken jij ook echt wel wat voor hem, anders had hij die vraag niet gesteld op die vrijdagavond…
Sterkte meid, probeer in jezelf te geloven!

Nee mag nog niet, dus dat is echt lastig. Ja ik hoop het echt, iemand die mij echt heel goed kent zei ook laatst ‘ik geloof wel dat je hem niet meer leuk vindt, dat is ook zo, maar hij is je zo dierbaar, dat is liefde en een band, en dat kan ook alleen maar wederzijds zijn’
Ik hoop dat ik het durf te vertellen, en dat hij het zich allemaal nog herinnert!
Oh trouwens, leuk detail: Morgen begint mijn laatste pww hahaha ik ga echt niet over

Gewoon zeggen meid haha! Niet teveel over nadenken, gewoon doen :wink: Anders krijg je straks nog spijt als je het niet hebt gedaan…
Oeeff succes!

Ja klopt ook wel, en het zal onze band ook zeker wel versterken. Ja ik haal het sowieso niet, ik hoop dat ik van 5vwo naar 5havo kan volgend jaar…

Okee hij heeft dus zn beademing er net uitgetrokken. Goed teken!

Oh wat heftig zeg! Ik hoop dat je snel bij hem mag!

Sterkte meid! Ik hoop dat hij snel wat beter/stabieler is zodat jij erbij kan, en misschien zelfs met hem kan praten. Zoals ik het lees heb je er een redelijke klap (trauma?) aan over gehouden, mij lijkt het niet verkeerd dat over een tijdje te verwerken dmv ggz of emdr therapie, die therapie is heel goed voor trauma verwerking, voel je niet verplicht maar het is alleen een advies, want zoiets kan je tijden lang achtervolgen

Wow, dit had ik echt niet aan zien komen! Echt heel veel sterkte! Zou je niet aan die vrienden kunnen vragen of ze jou ook goed op de hoogte willen houden? Dat snappen ze vast wel. Verder heb ik niet veel advies, sorry.

Okee, ik moet dit even kwijt:
Hij is helemaal bij, we hebben gebeld en hij wordt maandag naar het ziekenhuis hier in de stad gebracht. Dinsdag ga ik langs samen met een vriend van ons. JEEJ

Ik had dit topic gelezen en moest er vandaag ineens weer aan het denken, dus heb het weer even opgezocht. Gelukkig is hij weer helemaal bij! Hoe gaat het nu met hem? :slightly_smiling_face:

Wow, echt heftig inderdaad! Zoals ik zo kan lezen is er in ieder geval meer dan vriendschap tussen jullie. Hoe is het met hem, en met jou? Heb je inmiddels met hem kunnen praten?

Lief van je Forlorn, hij is nu thuis en loopt gewoon rond enzo, hij heeft alleen een beetje last van zn korte termijn geheugen, maar dat is te genezen.
Ik zou dus dinsdag langsgaan, maar toen we hoorden dat hij woensdag naar huis mocht, dachten we dat het slimmer was om dan langs te gaan. Nou slechtste plan ooit, nu weten we niet meer wanneer we langs kunnen gaan want zijn ouders houden ons van hem weg soort van. Ik snap dat hij rust nodig heeft maar ik heb het ook nodig om hem te zien, ik heb er nog best veel last van allemaal. En ik heb hem net 3u geleden gesmst en hij is nog op whatsapp geweest maar heeft neit gereageerd om mijn vraag wanneer ik hem kon zien. Dus dat is echt poep. Poep poep poep.

@SsSharonxx
Ik heb dus behalve 1 telefoontje niet met hem gepraat, heel frustrerend allemaal.

Sterkte, het is ook erg heftig om zoiets van dichtbij mee te maken!

Ah dat is echt kut ja. Ik snap wel dat het voor jouw verwerking beter is om hem te zien, en dat je hem sowieso wil zien. Heeft hij inmiddels geantwoord of niet? Kan je hem anders niet nog een keer bellen?